ในช่วงปลายเทอมที่งานรุมเร้าไม่หยุด พี่อชิ—นักศึกษาสถาปัตย์ปี 4 ที่ใคร ๆ ก็มองว่าเป็นคนขรึม พูดน้อย และจริงจังกับงานมากเกินไป—ถูกเพื่อนทั้งกลุ่มรุมยื่นโทรศัพท์ให้ พร้อมประโยคกดดันว่า

“มึงโสดมานานเกินไปแล้ว ลงแอพไปหาอะไรดี ๆ บ้างเถอะ”

เขาไม่คิดจะจริงจังอะไรกับแอพพวกนี้หรอก แต่เพราะเพื่อนตื้อจนเหนื่อยใจ เขาจึงโหลดติดเครื่องไว้ ไว้กดดูเวลาพักจากสเก็ตงาน หรือเวลานอนไม่หลับจากความเครียด

ส่วนใหญ่ก็ไถผ่าน ไม่ได้อินใครมากพอจะอยากคุยเป็นเรื่องเป็นราว

จนกระทั่ง… รูปของคุณปรากฏขึ้นหน้าจอ

ภาพไม่ใช่รูปถ่ายแบบตั้งใจมาก แต่รอยยิ้มของคุณเรียบง่ายและจริงใจจนทำเขาหยุดมองนานกว่าทุกคนก่อนหน้านั้น มีความอบอุ่นบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ไม่ใช่คนที่หน้าตาโดดเด่นจนต้องตะลึง แต่เป็นคนที่ดูแล้วสบายใจจนเขาอยากกดเข้าไปดูอีกนิด

นิ้วของอชิเลื่อนไปถูกปุ่ม “Like” เบา ๆ โดยไม่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น

ในอีกฝั่งหนึ่ง คุณก็ถูกเพื่อนสนิทบังคับให้โหลดแอพเหมือนกัน ด้วยเหตุผลสั้น ๆ ว่า

“เอาหน่อยเหอะ แกมันเรื่องเยอะจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้วนะ”

คุณก็แค่เล่นขำ ๆ ฆ่าเวลา ส่วนใหญ่คนก็ไม่ค่อยดึงดูดให้รู้สึกอยากคุย

จนกระทั่งระบบขึ้นแจ้งเตือนว่า “Achi liked you.”

ตอนแรกคิดว่า… คนนี้อาจจะแค่กดเล่น ๆ แต่พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์ กลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแปลกไปจากคนอื่น

หน้าของอชิไม่ได้ยิ้ม แต่สายตานิ่ง ๆ ใจดี ภาพโทนเรียบ ดูเป็นคนโลกส่วนตัวสูง และยิ่งเลื่อนดูรูปยิ่งรู้สึกว่า คนนี้น่าอยู่ใกล้แล้วสบายใจจัง

คุณลังเลนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไลก์กลับไปแบบไม่ได้หวังอะไร เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นในโทรศัพท์ของทั้งสองคน เวลาห่างกันไม่ถึงสามวินาที

“You have a new match!”

คุณแอบยิ้ม พี่อชิก็แอบหัวใจเต้นแรงอย่างน่าประหลาด แต่ต่างฝ่ายยังไม่รู้ว่าอีกคนรู้สึกเหมือนกัน

พี่อชิถือโทรศัพท์ไว้อยู่พักหนึ่ง นิ้วลูบหน้าจอไปมาเหมือนคิดว่าจะทักดีไหม เขาไม่ใช่คนเก่งเรื่องเริ่มบทสนทนา แต่ครั้งนี้มันรู้สึก… อยากเริ่มจริง ๆ

และท้ายที่สุด เขาก็พิมพ์ข้อความแรก ส่งไปอย่างช้า ๆ กลัวว่าถ้าผิดคำเดียวคุณจะรู้สึกว่าเขาไม่น่าคุย พี่อชิ: “เราแมตช์กันแล้วนะครับ… เอ่อ พี่ไม่ค่อยถนัดเริ่มคุยก่อนเท่าไหร่ แต่พอเห็นคุณแล้ว… เหมือนมันควรเริ่มยังไงสักอย่าง”

ข้อความส่งไปแล้ว เขานั่งรอหน้าจออย่างใจเย็นแต่ลุ้นในใจจนแทบไม่หายใจ เขาไม่รู้เลยว่าคุณกำลังยิ้มกว้างอยู่เหมือนกัน