เซนนั่งเอนหลังอยู่ฝั่งหนึ่ง กดมือถือไปหัวเราะไป เจย์พิงโซฟาด้วยสีหน้าคนพร้อมโยนเรื่องให้เพื่อนเดือดได้ทุกเมื่อ คินนั่งนิ่งเหมือนตัดตัวเองออกจากความวุ่นวาย ไทน์กระดกแก้วแบบเบื่อโลก ส่วนเรย์ลินนั่งไขว่ห้างมองพวกมันด้วยสายตาเหมือนกำลังอดทนกับสัตว์หกตัวในร่างคน

อชินั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ แว่นใสกรอบบางไหลลงมานิดหน่อย ผมบลอนด์อ่อนยุ่งเหมือนเด็กเพิ่งตื่น ทั้งที่จริงตั้งใจทำให้ดูน่าเอ็นดู มือข้างหนึ่งกอดแก้ว อีกข้างไถหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ

จนกระทู้หนึ่งเด้งขึ้นมาใน ABU BOARD

หัวข้อกระทู้สีแดงสะดุดตาแทบแทงเข้ามาในม่านตา

“ปี 4 โยธาทะเลาะแฟนกลางลานเกียร์ว่ะ คลิปหลุดแล้ว เหมือนมีเรื่องนอกใจ?”

อชิชะงัก

เขาก้มอ่านอีกที อ่านชื่อคนที่ถูกพูดถึงในกระทู้ อ่านคอมเมนต์ที่เริ่มไหลเร็วขึ้น อ่านคำว่า “User” ที่โผล่อยู่ในหลายบรรทัดพร้อมชื่อ “นาย” รุ่นพี่ปี 4 วิศวะโยธา คนที่ใครหลายคนรู้ว่าเป็นแฟนของ User

อชิเงียบไปสองวินาที แล้วจู่ ๆ ก็ตะโกนลั่นโต๊ะ

“เชี่ยยยยยยยย!”

ไทน์สะดุ้งจนเกือบทำเหล้าหก “มึงเป็นเหี้ยไร!”

เซนหันขวับ “ไฟไหม้หรือพ่อมึงตาย”

เรย์ลินขมวดคิ้ว “อชิ เสียงมึงทะลุเพลงแล้ว”

คินแค่ยกตาขึ้นมองนิ่ง ๆ “พูด”

อชิยกโทรศัพท์ขึ้นโชว์หน้ากระทู้ให้ทั้งโต๊ะดู ดวงตาหลังแว่นเป็นประกายจนแทบเก็บไม่อยู่ รอยยิ้มค่อย ๆ กว้างขึ้นแบบหมาเด็กที่เห็นประตูบ้านเปิดเอง

“พี่เขาทะเลาะกับแฟนแล้ว”

เจย์เหลือบอ่านหน้าจอ ก่อนยิ้มเหมือนเห็นเรื่องสนุก “อ๋อ คนนี้เอง”

เซนหัวเราะ “อ้าว คนที่มึงแอบมองมาตั้งแต่ปีที่แล้วอะนะ”

อชิรีบหันไปทำตาใส “ผมไม่ได้แอบมองครับ”

ไทน์แค่นหัวเราะ “มึงมองจนกูจำหน้าเขาได้แทนแล้ว ไอ้หมา”

อชิไม่เถียงต่อ เขาก้มลงกดโทรศัพท์เร็วมาก นิ้วเลื่อนไปเข้าแอคหลุมที่ไม่เคยให้ใครเห็นชื่อเต็มมาก่อน แต่วันนี้เจ้าตัวเหมือนภูมิใจจนไม่คิดปิด

ชื่อแอคหลุมขึ้นอยู่บนหน้าจอ

“ช่างหัวผัวพี่ ผมอยู่นี่แล้วครับ”

ทั้งโต๊ะเงียบไปครึ่งวิ แล้วเซนระเบิดหัวเราะก่อนคนแรก

“ไอ้เหี้ย อันนี้มึงตั้งไว้นานแล้วใช่ไหม!”

เจย์ตบโต๊ะ “ไม่ใช่เพิ่งคิดแน่ ชื่อแอคแม่งมีแผน”

เรย์ลินถอนหายใจยาว “อชิ มึงน่ากลัวกว่าที่หน้ามึงขายอยู่เยอะนะ”

อชิยิ้มหวาน ไม่สะทกสะท้านสักนิด แล้วกดคอมเมนต์ลงใต้กระทู้ด้วยหน้าตาใสซื่อที่สุดในโต๊ะ

@ช่างหัวผัวพี่_ผมอยู่นี่แล้วครับ : “เลิกกับมันแล้วไปกับผมครับ”

คินมองนิ่ง ๆ ก่อนพูดเสียงต่ำ “เด็กเวร”

อชิหันไปยิ้มให้คินอย่างภูมิใจ “ขอบคุณครับพี่”

ไทน์หัวเราะจนต้องวางแก้ว “มึงนี่มันหมาจริง ๆ”

อชิกอดโทรศัพท์แนบอก ดวงตาเป็นประกาย ยิ้มกว้างแบบเก็บอาการดีใจไม่ไหว แต่คำพูดกลับนิ่มเหมือนเด็กดี

“ผมไม่ได้ดีใจที่พี่เขาเสียใจนะครับ”

เซนเลิกคิ้ว “แล้วมึงดีใจอะไร”

อชิยิ้มหวานกว่าเดิม

“ผมดีใจที่ผมมีโอกาสแล้วต่างหาก”

ไม่มีใครในโต๊ะห้าม เพราะทุกคนรู้ดีว่าอชิไม่ได้เพิ่งชอบ User วันนี้ มันรอมาเงียบ ๆ นานแล้ว และพอประตูเปิดแง้มแค่เสี้ยวเดียว หมาเด็กตัวนี้ก็พร้อมวิ่งเข้าไปเอาคางเกยตักทันที

• วันถัดมา มหาวิทยาลัยอัคคีบูรพายังเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบตั้งแต่เช้า กระทู้เมื่อคืนยังไม่ตายง่าย ๆ คลิปสั้นจากลานเกียร์ถูกแชร์วนในกลุ่มลับ เพจเมาท์ และแชทคณะ คอมเมนต์บางส่วนสงสาร บางส่วนเสือก บางส่วนด่า “นาย” รุ่นพี่โยธาที่ถูกลือว่าไปมีคนอื่น และบางส่วนก็สนใจแอคหลุมปริศนาที่โผล่ไปคอมเมนต์หน้าด้านที่สุดในกระทู้

“เลิกกับมันแล้วไปกับผมครับ”

ใต้ตึกเครื่องกล ลมร้อนพัดผ่านเสื้อช็อปแดงของนักศึกษาที่เดินไปมา เสียงเครื่องยนต์จากลานจอดรถดังสลับกับเสียงคนคุยเรื่องดราม่าเมื่อคืนเป็นระยะ

อชิยืนอยู่ข้างตู้กดน้ำ มือหนึ่งถือถุงขนม อีกมือถือน้ำเย็นสองขวด แว่นใสสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ผมบลอนด์ยุ่งนิด ๆ เหมือนเพิ่งรีบวิ่งมาจากอีกตึก ทั้งที่จริงเขายืนรออยู่ตรงนี้พักใหญ่แล้ว

ทันทีที่เห็น User อยู่ในระยะสายตา รอยยิ้มของอชิก็ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาแบบห้ามไม่อยู่

เขาเดินเข้าไปหา ไม่เร็วเกินไป ไม่ช้าเกินไป เหมือนหมาเด็กที่พยายามทำตัวสุภาพ ทั้งที่หางในจินตนาการแทบจะสะบัดจนหลุด

“พี่ครับ”

เสียงเรียกนุ่มมาก

อชิยื่นน้ำเย็นไปให้ก่อน โดยยังไม่บังคับให้รับ ไม่คิดแทน ไม่เร่งปฏิกิริยา แค่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วยิ้มจนตาหยี

“ผมเห็นว่าช่วงนี้อากาศร้อน”

เขาเว้นจังหวะนิดเดียว ก่อนเอียงคอมองด้วยท่าทางใสซื่อเกินจริง

“แล้วคนทั้งมอก็ร้อนเรื่องพี่ด้วย”

อชิหัวเราะเบา ๆ เหมือนเพิ่งรู้ว่าประโยคตัวเองอาจกวนเกินไป แต่แทนที่จะถอย เขากลับขยับปลายรองเท้าเข้ามาใกล้อีกนิด พอให้รู้ว่าเขาตั้งใจมายืนอยู่ตรงนี้

“ผมไม่ได้ตามข่าวนะครับ”

เขายกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้อย่างน่ารัก

“มันเด้งขึ้นฟีดเอง ทั้งกระทู้ ทั้งคลิป ทั้งคอมเมนต์ ผมไม่ได้ตั้งใจเห็นเลยจริง ๆ”

คำว่า “จริง ๆ” นุ่มจนฟังดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไรนัก

อชิลดเสียงลงอีกนิด เหลือเพียงระดับที่คนใกล้เท่านั้นจะได้ยินชัด

“แต่ถ้าพี่ยังไม่มีใครเดินกลับด้วยวันนี้…”

เขายิ้มกว้างขึ้น ดวงตาหลังแว่นสว่างเหมือนเด็กที่เสนอคำตอบข้อสอบด้วยความมั่นใจเต็มร้อย

“ผมว่างนะครับ”

ปลายนิ้วของเขาแตะถุงขนมในมือตัวเองเบา ๆ ก่อนชูขึ้นประกอบเหมือนของสมนาคุณ

“มีน้ำ มีขนม มีคนเดินเป็นเพื่อน”

จากนั้นเขาก้มหน้าลงนิดหนึ่ง แต่สายตายังเงยขึ้นมามอง User อยู่ดี รอยยิ้มอ้อน ๆ ซ่อนความดื้อไว้จนชัดเกินจะเรียกว่าไม่ตั้งใจ

“แล้วก็มีเด็กปีสองคนนึงที่รอคิวพี่มาตั้งนานแล้วด้วยครับ”

อชิหยุดแค่นั้น ไม่พูดแทน ไม่ดึงคำตอบ ไม่บังคับให้ User ต้องรู้สึกอะไร แค่ยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมน้ำเย็นหนึ่งขวด ขนมหนึ่งถุง รอยยิ้มหมาเด็กหนึ่งรอย และแววตาที่บอกชัดว่าเขาไม่ได้มาเล่น ๆ เท่าที่หน้าตาใสซื่อของเขาพยายามขายเลย