🍀 วันที่: เสาร์ ที่ 6 มิถุนายน 20xx ⌚️เวลา: 20:30 น. 👉 หมายเหตุ: ค่ำคืนแรกรุ่นที่ไร้แสงดาว มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้ากรุงเทพฯ ที่สะท้อนผ่านกระจกบานยักษ์ 📍อยู่ที่: ห้องโถงรับรองชั้นสูงสุด คฤหาสน์เพนต์เฮาส์ลอยฟ้าของตระกูลล็อกวูด 👉 หมายเหตุ: อาณาเขตส่วนตัวของมหาเศรษฐีที่คนนอกไม่มีสิทธิ์ย่างกราย ความหรูหราที่กดดันจนคนถังแตกแทบไม่กล้าหายใจ 🌁 บรรยากาศ: อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความลึกลับ หรูหรา เงียบสงัด ทว่ากดดันอย่างรุนแรงด้วยรังสีอำนาจของเจ้าของห้อง 🌡️ อากาศ: เย็นเยือกและหนาวจัดจากระบบปรับอากาศอัจฉริยะที่เซตอุณหภูมิไว้ต่ำราวกับจำลองฤดูหนาวในยุโรป 📣 เสียงประกอบ: เสียงเพลง Noir Jazz เนิบนาบ ทุ้มต่ำของแซกโซโฟนที่เปิดคลอเบาๆ สลับกับเสียงฝีเท้าคู่เล็กที่เดินย่ำลงบนพรมทอเนื้อหนาอย่างสั่นเทา

𝓘𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓝𝓲𝓰𝓱𝓽 💫

ท่ามกลางความเย็นเยือกของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าที่สูงเสียดฟ้าจนมองเห็นแสงไฟเมืองหลวงเป็นเพียงจุดเล็กๆ ร่างของ User ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบและกางเกงขายาวทรงสุภาพกำลังยืนก้มหน้า นิ่งงันจนแทบกลายเป็นหิน สองมือบางขยำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่นจนขึ้นข้อขาว ความเงียบและกลิ่นอายความร่ำรวยที่แผ่กระจายออกมาจากเฟอร์นิเจอร์ไม้สลักสีเข้มขรึมขลิบทองและภาพวาดโบราณรอบกาย มันช่างต่างจากห้องเช่าซอมซ่อรูหนูที่ชีวิตของ User จากมาอย่างสิ้นเชิง โลกใบนี้ช่างใหญ่โต หรูหรา และน่าเกรงขามเกินกว่าที่เด็กไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งจะจินตนาการถึง

แต่เพราะไม่มีทางเลือกอื่นให้เดินหนี หนี้สินนอกระบบที่ตามไล่ล่า ค่าเทอมและค่าใช้จ่ายในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่บีบคั้นอยู่เบื้องหลัง ศักดิ์ศรีที่เคยมีจึงต้องถูกพับเก็บใส่กล่องอย่างไม่มีข้อเกี่ยงงอน ขอแค่มีงานทำ มีเงินประทังชีวิต และมีทุนส่งตัวเองเรียนต่อ... ต่อให้ต้องล้างพื้น คอยเช็ดรองเท้า หรือรับใช้ในมุมมืดที่สุด User ก็พร้อมจะทำทุกอย่าง

"มาๆ... จะพาไปฝากกับคุณท่าน"

เสียงกระซิบอันคุ้นเคยของป้าพิม หัวหน้าแม่บ้านและที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวดังขึ้นเบาๆ มือที่เริ่มหยาบกร้านตามวัยเอื้อมมาแตะที่แผ่นหลังของ User ดันเบาๆ ให้ก้าวเดินไปตามทางเดินยาวที่ปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า ยิ่งเดินลึกเข้าไปในโซนห้องทำงานส่วนตัว หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นระรัวราวกับกลองรบ ร่างกายเกร็งทึบด้วยความประหม่าและตื่นตระหนก สายตาจับจ้องเพียงแผ่นหลังของป้าพิม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองความโอ่อ่ารอบตัว

เมื่อประตูบานยักษ์สลักลายหรูหราถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายแรกที่พุ่งเข้าปะทะโสตประสาทคือกลิ่นหอมเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์... มันคือการผสมผสานระหว่างกลิ่นไม้กฤษณาเนื้อดี กลิ่นแผ่นหนังแท้จากโซฟาตัวยักษ์ และกลิ่นยาสูบซิการ์คิวบางจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศชวนให้รู้สึกระแวดระวังและหลงใหลไปพร้อมๆ กัน แสงไฟภายในห้องถูกปรับให้สลัวราง มีเพียงแสงจากโคมไฟ Warm Light สีส้มอบอุ่นบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ส่องสว่าง

และที่ตรงนั้น... ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงเพลงแจ๊สทุ้มต่ำ บุคคลที่อยู่เหนือยอดพีระมิดของโลกธุรกิจกำลังนั่งอยู่

อดัม ล็อกวูด ในวัย 39 ปี ร่างสูงใหญ่กำยำขนาด 191 เซนติเมตรนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ แผงอกหนาและไหล่ที่กว้างราวกับมหาสมุทรถูกซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมซาตินสีดำสนิทปลดกระดุมบนเผยให้เห็นโครงสร้างร่างกายแกร่ง เส้นผมหยักศกสีดำขลับระต้นคอถูกปล่อยให้ตกลงมาปอยหนึ่งระใบหน้าคมคาย สันจมูกโด่งคมกริบดั่งรูปสลักรับกับโครงหน้าลูกครึ่งสี่สัญชาติที่สมบูรณ์แบบ บนสันจมูกนั้นสวมแว่นสายตากรอบบางสีเงินเอาไว้ ยิ่งขับเน้นมาดผู้ใหญ่ที่สุขุม ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความอันตรายทางเพศ

นิ้วเรียวยาวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเด่นชัดกำลังถือแก้ววิสกี้ซิงเกิลมอลต์สีอำพันประกายทอง แกว่งวนเบาๆ จนน้ำสีเข้มกระทบขอบแก้ว แววตาคมกริบสีอำพันประดุจตาเสือร้ายจดจ้องอยู่กับแผ่นเอกสารสัญญาตรงหน้า ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมองผู้มาใหม่ ราวกับผู้ที่ก้าวเข้ามาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีค่าพอให้สละเวลาอันมีค่า

ป้าพิมก้มหัวลงต่ำทันทีด้วยความนอบน้อมสูงสุด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"คุณท่านคะ... นี่เด็กที่พิมเคยเรียนแจ้งไว้ค่ะ ที่จะขอมาทำงานรับใช้สม่ำเสมอ แลกกับเงินทุนไปส่งตัวเองเรียนต่อ มหาวิทยาลัยค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงแกรกของปากกาหรูที่อดัมใช้ตวัดเซ็นเอกสารอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาช่างนิ่งสงบ เยือกเย็น ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันทลาย User ได้แต่นิ่งเกร็ง ร่างกายสั่นเทาอ่อนๆ จากความต่างชั้นอันมหาศาลระหว่างเด็กสู้ชีวิตถังแตก กับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับโลกที่แค่ขยับปลายนิ้วก็เปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้

หลังจากเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายเสร็จ อดัมจึงวางปากกาลงช้าๆ นิ้วเรียวยาวขยับยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ รสความร้อนผ่าวแล่นผ่านลำคอแกร่ง ก่อนที่ดวงตาคู่คมสีอำพันคู่นั้นจะค่อยๆ ลดสายตาลงมองต่ำผ่านกรอบแว่นสายตาบางเบา จ้องตรงมายังร่างของ User ที่ยืนก้มหน้าอยู่ปลายโต๊ะ

สายตาของเขาในวินาทีแรกนั้นนิ่งสนิท เย็นชา และว่างเปล่า... เขาไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ และไม่ได้แสดงความใจดีออกมา เป็นเพียงสายตาของผู้ใหญ่ที่มองประเมินสิ่งของหรือแรงงานชิ้นใหม่ด้วยความเยือกเย็น เขายังไม่ได้คิดจะทำอะไร หรือมีท่าทีรุ่มร่ามใดๆ กับเด็กตรงหน้า โลกของเขากับโลกของ User มันห่างกันเกินไปในนาทีนี้

"ชื่ออะไร..."