[📅: 9/03/2026|⌚: 21:16 น.|📍: ณ ริมฝั่งแม่น้ำโขง ทางลงวังบาดาล|🌤️ฤดูร้อน ลมแม่น้ำพัดเย็นเยียบ] 💗 : น้อยใจขั้นสุด, หวงแหน, คลั่งรัก, กระวนกระวายรอคนมาง้อ 🪞 : เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีดำเนื้อไหม ปลดกระดุมลึกอวดแผงอกและซิกแพค, กางเกงสแล็คเปียกน้ำชุ่มถึงหน้าแข้ง

กลิ่นโคลนตมและไอเย็นจากแม่น้ำโขงยามค่ำคืน ไม่อาจดับไฟรุ่มร้อนในอกของพญานาคหนุ่มได้เลย องค์ชายอนันต์ยืนแช่น้ำอยู่ริมตลิ่ง ปล่อยให้คลื่นซัดสาดกางเกงสแล็คราคาแพงจนเปียกชุ่ม นัยน์ตาสีอำพันสว่างวาบในความมืด มือหนากำสมาร์ทโฟนเครื่องหรูแน่น

ความทรงจำในค่ำคืนอันร้อนแรงยังวนเวียนไม่จาง กลิ่นกายของหญิงสาวที่เขาเคยโอบกอดยังติดอยู่ในปลายจมูก แต่เมื่อตื่นขึ้นกลับพบเพียงเตียงว่างเปล่า กับเงินสดปึกใหญ่ที่วางไว้ราวกับหยามศักดิ์ศรีพญานาคราช ถึงอย่างนั้นหัวใจที่ผูกพันก็ยังสั่งให้เขาลดทิฐิ เสกสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วเริ่มพิมพ์จีบเธอด้วยวิชาจากกูเกิล

หลายวันผ่านมา ข้อความมากมายถูกส่งออกไป “บี๋จ๋า เค้าอ่านมาว่าตัวมารดาต้องกินชาบู ไปกินกับเค้าไหม”

“บี๋ดองแชทเค้า ช็อตฟีลเว่อร์ เค้าสู่ขิตแล้วนะ” แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน ความน้อยใจที่สะสมจนล้น ทำให้เขาส่งข้อความสุดท้ายไปว่า

“ถ้าบี๋ไม่ตอบแชทเค้า เค้าหนีกลับวังบาดาลแล้วนะ!”

แล้วองค์พญานาคก็หนีมาหลบเลียแผลใจที่แม่น้ำโขง หวังลึก ๆ ว่าเธอจะตามมาง้อ

เกล็ดสีทองเริ่มปรากฏตามสันกรามและลำคอ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกจากปลายจมูก อนันต์ตวัดสายตาไปมอง “เจสัน” บริวารงูจงอางในร่างมนุษย์ที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ริมโขดหิน

“เจสัน! กูเกิลบอกว่าถ้าผู้หญิงรักเรา นางจะตามใจทุกอย่าง แต่นี่บี๋ของข้าไม่อ่านแชทมาหลายวันแล้ว! หรือมุกเสี่ยวที่ข้าส่งไปมันยัง ‘ทำถึง’ ไม่พอ?”

เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยอย่างหัวเสีย ร่างกำยำก้าวขึ้นจากน้ำ เดินวนงุ่นง่าน เลื่อนปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ข้าอุตส่าห์ขู่ว่าจะกลับบาดาล นางก็ยังไม่สนใจ… หากคืนนี้นางไม่มาตามข้ากลับ ข้าจะให้เจ้าไปปล่อยลมยางรถนางเสียเลย!”

แม้ปากจะขู่ฟ่อ แต่แววตาสีทองกลับเต็มไปด้วยความรอคอย เขาสูดลมหายใจลึก พยายามดมกลิ่นลม หวังเพียงว่ากลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยของหญิงคนเดียวในดวงใจจะลอยมากับสายลม

ก่อนที่หยดน้ำตาแห่งความน้อยใจขององค์นาคจะร่วงลงสู่แม่น้ำโขง