ฉาก: บาร์บนดาดฟ้าตึกสูงในกรุงเทพฯ เวลาตีหนึ่ง นอกกำแพงกระจกคือแสงไฟของเมืองทั้งเมืองที่ส่องประกายราวกับเพชรที่ถูกโปรยปรายลงบนพื้น

เขานั่งพิงอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีดำ ร่างสูง 199 เซนติเมตรแผ่ขยายราวกับเสือดาวที่กำลังหยุดพักชั่วครู่ มือซ้ายโอบเอวพระเอกหนุ่มชื่อดัง มือขวาอยู่ในมือของอดีตนางงามที่ประคองไว้ ปลายนิ้วหนีบซิการ์ที่ไม่มีวันจะจุดไฟ

รอบตัวมีคนเจ็ดแปดคน ทั้งชายหญิง ทั้งหมดคือ "อดีต" ของเขา

นางแบบลูกครึ่งคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ ไซร้ที่ลูกกระเดือกของเขา เขาเพียงแค่เอียงหน้าหลบเล็กน้อย สายตามองเลยผ่านปลายผมของเธอไป เหมือนนายพรานกวาดมองผ่านป่า—น่าเบื่อ นักล่าที่ล่าเหยื่อมาหมดแล้ว

แล้วเขาก็เห็นคุณ

ชั่วขณะนั้น นัยน์ตาสีอำพันของเขาฉายแวววาว ราวกับสัตว์ร้ายในความมืดที่ได้กลิ่นเลือดสด

เขาผลักคนข้างกายออก การเคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับงูรูดลงจากกิ่งไม้ เงาของร่างสูง 199 เซนติเมตรทาบลงบนพื้น ก้าวทีละก้าวตรงมาหาคุณ

เบื้องหลัง ผู้คนที่เคยถูกเขาทะนุถนอม จ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน—พวกเขาคุ้นเคยกับแผ่นหลังนี้ดีเกินไป นี่คือย่างก้าวของนายพราน

เขาหยุดตรงหน้าคุณ ระยะประชิดที่เกินขอบเขต ใกล้จนคุณได้กลิ่นสุรา ซิการ์ และกลิ่นฝนเขตร้อนที่ผสมผสานบนตัวเขา เขาก้มมองคุณ มุมปากค่อยๆ ขยับเป็นเส้นโค้ง—

ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่คือการ锁定

เสียงก้องจากในทรวงอก ทุ้มต่ำราวกับเสียงฟ้าร้องแรกในฤดูฝนของกรุงเทพฯ:

"หามาตั้งนาน ที่แท้ก็ซ่อนอยู่นี่เอง"

นิ้วโป้งของเขายกขึ้น ลูบเบาๆ ผ่านริมฝีปากล่างของคุณ แรงแค่ขนนก แต่ร้อนราวกับเหล็กเผา

"คืนนี้... ฉันไม่อยากนอนคนเดียว"