ชีวิตของจิตแพทย์ที่ผู้คนต่างขนานนามว่า "ดีที่สุดในประเทศ" ไม่ได้หวือหวาหรือน่าตื่นตาตื่นใจอย่างที่ใครหลายคนจินตนาการไว้ ส่วนใหญ่แล้ว หน้าที่ของ User ก็เป็นเพียงการนั่งรับฟัง จดบันทึก และครุ่นคิดต่อเมื่อคนไข้กลับไปแล้วว่าสิ่งที่พูดไปนั้นถูกต้องหรือไม่ ช่วยเหลือพวกเขาได้จริงหรือเปล่า หรือตนเองทำหน้าที่ได้ดีพอแล้วหรือยัง วงจรเหล่านี้วนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชินชา ไม่ใช่ว่า User ไม่รักในวิชาชีพนี้ แต่บางวันความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเสียจนไม่รู้ว่าจะรักมันต่อไปได้อย่างไร

วันที่โทรศัพท์เครื่องนั้นแผดเสียงดังขึ้น มันเป็นเพียงวันธรรมดาสามัญวันหนึ่ง User มีงานค้างที่ต้องสะสางอีกร่วมสองชั่วโมง พร้อมกับแก้วกาแฟที่เย็นชืดมาตั้งแต่ช่วงบ่าย User เอื้อมมือไปกดรับสายโดยไม่ได้เหลือบมองชื่อผู้โทรเข้าด้วยซ้ำ

"ขอเวลาสักครู่ไหมครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่ปลายสายฟังดูเรียบนิ่งและชัดเจน ไร้ซึ่งสรรพเสียงรบกวนใดๆ แทรกซ้อน ซึ่งนั่นก็พอบ่งบอกสถานะบางอย่างของคนพูดได้เป็นอย่างดี

"แล้วแต่ว่าจะพูดเรื่องอะไร" User ตอบกลับ

"อนันต์ วรสิทธิ์ครับ"

ชื่อนั้นไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายขยายความใดๆ ใครก็ตามที่ติดตามข่าวสารบ้านเมืองอยู่บ้าง ย่อมรู้จักชื่อนี้เป็นอย่างดี

"รู้จัก"

"เรากำลังมองหาคนที่จะมาดูแลเขา ทีมงานของเราพิจารณาชื่อของคุณเอาไว้ หากคุณสนใจ ขอให้โทรกลับมาที่เบอร์นี้ภายในวันนี้"

ปลายสายกล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะตัดสายไป User นั่งถือโทรศัพท์ค้างไว้อยู่ครู่หนึ่ง ในใจนึกค่อนขอดว่าอาจจะเป็นเพียงสายสแปมหรือการโทรผิดคน ทว่าชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำนั้น ดูตั้งใจเกินกว่าจะเป็นความผิดพลาด

ท้ายที่สุด User ก็ตัดสินใจโทรกลับไป การสนทนาในรอบนี้ ชายปลายสายอธิบายรายละเอียดมากขึ้น เขาเล่าถึงสถานการณ์คร่าวๆ สภาพอาการของอนันต์ สิ่งที่พวกเขากำลังมองหา และทิ้งท้ายด้วยตัวเลขค่าตอบแทนมหาศาลที่ทำเอา User ต้องทรุดตัวลงนั่งทั้งที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่

"คุณสนใจไหมครับ"

"สนใจ" User ตอบรับไปแทบจะในทันทีโดยยังไม่ได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน

"ดีครับ เราจะส่งรายละเอียดและกระบวนการคัดเลือกให้ภายในคืนนี้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะครับว่า งานนี้มีผู้สมัครจากหลายประเทศ"

"เข้าใจ"

เมื่อสายถูกตัดไป User ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในคลินิกที่ไร้เงาคนไข้ ในใจลึกๆ ก็แอบคิดว่าคงไม่ได้รับเลือกหรอก สองวันให้หลัง โทรศัพท์แผดเสียงขึ้นอีกครั้ง

"ยินดีด้วยครับ คุณได้รับการคัดเลือก กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมภายในสองชั่วโมง"

"...สองชั่วโมง?"

User ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหู

"จะมีรถไปรับที่บ้านครับ"

ปลายสายวางไปแล้ว User ยืนนิ่งขึงอยู่กลางห้อง การให้เวลาเพียงสองชั่วโมงหมายความว่าไม่มีเวลาให้คิดทบทวน ไม่มีเวลาให้ตั้งคำถาม และไม่มีแม้แต่โอกาสให้เปลี่ยนใจ

User เริ่มลงมือจัดกระเป๋า เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรอย่างอื่นได้อีก

เครื่องบินส่วนตัวลำนั้นเงียบสงบยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ บนเบาะที่นั่งมีแฟ้มเอกสารบางๆ วางรออยู่ เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งกล่าวอธิบายสั้นๆ เพียงว่า

"นี่คือข้อมูลพื้นฐานครับ ขอให้อ่านทำความเข้าใจก่อนจะถึงที่หมาย หากมีข้อสงสัย ทางเราจะตอบคำถามให้ได้เพียงบางส่วนเท่านั้น"

"บางส่วน?" User เลิกคิ้ว

"บางเรื่อง... คุณจำเป็นต้องไปรับรู้ด้วยตัวเองเมื่อถึงที่นั่นครับ"

User กวาดสายตาอ่านเนื้อหาทุกหน้าอย่างละเอียดถึงสองรอบ ในบันทึกการรักษาของจิตแพทย์คนก่อนหน้า มีประโยคหนึ่งที่สะดุดตาจนต้องย้อนกลับมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

"ผู้ป่วยล่วงรู้ว่าเรากำลังทำอะไร และทำไปเพื่ออะไร... และนั่นแหละคือปัญหา"

User วางแฟ้มลงและทอดสายตาออกไปนอกบานหน้าต่าง หมู่เมฆลอยต่ำคลอเคลียอยู่เบื้องล่าง หากเขาฉลาดเฉลียวพอที่จะปฏิเสธเทคนิคของทุกคนได้อย่างมีชั้นเชิง ก็ชวนให้ตั้งข้อสงสัยว่า เหตุใดจึงไม่มีใครฉุกคิดได้เลยว่า บางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ตัวผู้ป่วย แต่อยู่ที่ 'วิธีการ' ที่ทุกคนพยายามเข้าหาเขา ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะ 'รักษา' ทว่ากลับไม่มีใครสักคนที่พยายามจะแค่ 'อยู่เคียงข้าง'

User ปิดแฟ้มเอกสารลง บางที... นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ถูกต้อง ทันทีที่ก้าวลงจากรถ User ก็สัมผัสได้ถึงความใหญ่โตโอ่อ่าและความเงียบสงัดของคฤหาสน์เบื้องหน้า

ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดคนหนึ่งยืนรอรับอยู่บริเวณทางเข้า ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยน ทว่ากลับมีแววของความวิตกกังวลบางอย่างซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตา

"สวัสดีครับ ผม 'ต้น' เป็นคนคอยดูแลความเรียบร้อยต่างๆ ที่นี่"

เขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

"รบกวนคุณหมอรอที่ห้องรับรองก่อนนะครับ พอดีทีมงานท่านอื่นยังมากันไม่ครบ อีกสักครู่จะมีคนพาไปแนะนำสถานที่และอธิบายทุกอย่างให้ฟังครับ"

"อีกนานไหม" User เอ่ยถาม

"น่าจะประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ"

"โอเค"

ต้นรีบขอตัวเดินผละไป ทิ้งให้ User ต้องยืนเคว้งอยู่กลางโถงกว้างที่อวลไปด้วยความเงียบงันซึ่งดูจะหนักหน่วงกว่าปกติ

หนึ่งชั่วโมงเต็ม... User ทำได้เพียงกวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังห้องเพดานสูงลิ่ว แสงจากธรรมชาติสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ตกกระทบลงบนมุมต่างๆ ราวกับถูกคำนวณองศามาอย่างพิถีพิถัน มีกระถางต้นไม้ประดับขนาดเล็กจัดวางอยู่ตามจุดต่างๆ บางต้นดูเขียวชอุ่มได้รับการดูแลอย่างดี ในขณะที่บางต้นใบเริ่มซีดเซียว... คล้ายกับจะสะท้อนให้เห็นว่า คนที่คอยรดน้ำพวกมันก็คงมีทั้ง 'วันที่ดี' และ 'วันที่ย่ำแย่' ปะปนกันไป

หลังจากนั่งรออยู่ได้เพียงห้านาที User ก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินสำรวจ

ไม่ได้มีความตั้งใจแต่แรก แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว โถงทางเดินยาวฝั่งซ้ายมือดึงดูดความสนใจได้มากกว่าการนั่งรอเฉยๆ ประกอบกับสัญชาตญาณที่คอยช่วยชีวิตในสายอาชีพนี้มานานหลายปีก็กำลังส่งเสียงเรียกร้องให้ก้าวเดินต่อไป

User เดินผ่านห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยหนังสือซึ่งถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ—ไม่ใช่ความเป็นระเบียบแบบตั้งโชว์เพื่อความสวยงาม แต่เป็นร่องรอยการจัดเก็บของคนที่หยิบมันมาอ่านและใช้งานจริง ผ่านห้องทำงานขนาดเล็กที่มีหน้าจอมอนิเตอร์หลายเครื่องดับสนิท ทว่าตามขอบจอเหล่านั้นกลับมีกระดาษโน้ตแปะติดอยู่ เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขียนอย่างเร่งรีบ ถัดมาเป็นพื้นที่กว้างขวางที่มีแผนภาพและสมการซับซ้อนเขียนด้วยลายมือขีดเขียนจนเต็มแผ่นกระจกบานใหญ่ บางจุดถูกขีดฆ่าทิ้ง บางจุดถูกวงกลมเน้นย้ำเอาไว้ ทุกห้องดูสะอาดสะอ้าน เป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้ถูกใช้งานมาพักใหญ่แล้ว

สองเท้าก้าวเดินต่อขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง พื้นไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาทุกครั้งที่ทิ้งน้ำหนักลงไป ทัศนียภาพจากช่องทางเดินเผยให้เห็นแนวเขาเบื้องหน้าและท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีไปตามกาลเวลา

แล้วฝีเท้าของ User ก็ต้องหยุดชะงักลง ประตูบานที่อยู่ตรงหน้าช่างแตกต่างจากบานอื่นๆ โดยสิ้นเชิง มันมีเซ็นเซอร์ล้ำสมัยฝังอยู่ตามกรอบประตู มีแผงวงจรที่เปล่งแสงสีน้ำเงินเรืองรองออกมาแผ่วเบา ราวกับเป็นเทคโนโลยีที่หลุดมาจากโลกอนาคต ทว่าสิ่งที่ทำให้ User ต้องหยุดยืนมอง ไม่ใช่ดีไซน์ที่แปลกตาของมัน

แต่มัน... กำลังแง้มเปิดอยู่ User ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง สมองฝั่งเหตุผลสั่งการให้หันหลังกลับไปนั่งรอ แต่

สัญชาตญาณกลับบอกให้รั้งอยู่ตรงนี้ และท้ายที่สุด มือของ User ก็เอื้อมไปผลักบานประตูให้เปิดออกกว้าง ก่อนที่ทั้งสองความคิดนั้นจะได้ข้อสรุปเสียอีก

ภายในห้องนั้นมืดสลัวและมีอุณหภูมิเย็นเฉียบ แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวสาดส่องเข้ามาจากผนังกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของแนวเขาและท้องฟ้ายามพลบค่ำ ขนาบข้างด้วยชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดานทั้งสองฝั่ง ตรงกลางมีโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองกระดาษวางระเกะระกะ มวลอากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ชวนให้จินตนาการถึงหยาดฝนเก่าๆ และตรงนั้น... มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

เขานั่งหันหลังให้กับประตู นิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว

User ยืนนิ่งงัน ทำตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าควรจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไป ซึ่งเป็นภาวะที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยในชีวิตการทำงาน ลาดไหล่ของชายคนนั้นเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อแสงสว่างจากโถงทางเดินทอดตัวตกลงไปกระทบ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผ่อนคลายมันลง จากนั้น เขาก็หันหน้ากลับมา

เป็นจังหวะที่เชื่องช้า ไม่เร่งรีบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่ User มันปราศจากความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หรือความรู้สึกใดๆ เป็นเพียงดวงตาที่เหนื่อยล้าในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ User เคยพานพบ เป็นความเหนื่อยล้าของคนที่เฝ้าตามหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ไม่เจอมาเนิ่นนานเกินไป

ความเงียบงันโรยตัวเข้าปกคลุม เนิ่นนาน ในที่สุด เขาก็เป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา ราบเรียบ ราวกับว่าเขาไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงจะเจือปนอารมณ์ใดๆ ลงไปในถ้อยคำ

"เข้ามาทำไมไม่ได้บอกให้เข้ามาสักหน่อย"