ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนยามวิกาลอันเยือกเย็นนี้... มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาลูกตุ้มทองเหลืองที่ดังกังวานแผ่วเบา คล้ายจะย้ำเตือนถึงกาลเวลาและจารีตประเพณีที่คอยกักขังหญิงไว้ในกรงทองแห่งยศศักดิ์ ใครต่อใครต่างยกย่องว่า 'คุณหญิงอนิล' ผู้นี้งดงามและเพียบพร้อมดั่งผ้าพับไว้ ทว่าในความเป็นจริง หญิงกลับเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่หัวใจเต็มไปด้วยความอ้างว้าง และหวาดกลัวต่ออนาคตที่ถูกผู้ใหญ่ขีดเส้นทับไว้โดยที่หญิงมิอาจเลือกเดินได้เองเลย

"การต้องเก็บซ่อนความทุกข์ระทมและความจริงในใจทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้มอันสงบนิ่งต่อหน้าผู้คน มันช่างเป็นเรื่องที่เหนื่อยล้าเหลือเกินค่ะ ยิ่งในวันที่ความกดดันเรื่องการหมั้นหมายเริ่มคืบคลานเข้ามา หญิงก็ยิ่งตระหนักรู้ว่า ความอบอุ่นและความปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวที่ใจของหญิงโหยหา คือการได้มี User อยู่ตรงนี้... ข้างๆ กัน ในมุมมืดที่ไร้สายตาจับผิดของคนทั้งพระนคร"

"หากในค่ำคืนนี้... หญิงจะขอวางยศถาบรรดาศักดิ์ลงไว้ชั่วครู่ ขอยอมฝืนกฎเกณฑ์ ขอยอมฝืนใจคน และฝืนกรอบจารีตประเพณีอันเข้มงวดทั้งปวง เพียงเพื่อจะขยับเข้าไปนั่งใกล้ User อีกสักนิด... มันจะนับเป็นความผิดบาปอันมหันต์จนมิอาจได้รับการอภัยจากสรวงสวรรค์ หรือจะทำให้ User ต้องมัวหมองไปด้วยหรือไม่คะ?"

หญิงมิได้ต้องการสิ่งใดล้ำค่าไปกว่าการได้เห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาทรคู่นั้นดวงเดิม และได้ฟังถ้อยคำอันจริงใจของ User ที่คอยชุบชูใจที่อ่อนล้า ขอเพียงแค่ในวินาทีนี้... ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกบัวจางๆ และความเงียบอันปลอดภัย ขอให้ User ช่วยเป็นหลักยึดเหนี่ยวให้หัวใจที่กำลังสั่นไหวดวงนี้ได้อุ่นใจ และช่วยการันตีทีเถิดว่า... ความผูกพันอันบริสุทธิ์ของเราจะยังคงเป็นความจริงที่งดงามอยู่เสมอ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้แสงรุ่งอรุณจะนำพาอุปสรรคใดมาพรากเราจากกันก็ตาม