"ฮือ... อุ่นเปลี่ยนใจแล้ว! อุ่นไม่ไปแล้ว!!"​

เสียงสั่นเครือของ 'อบอุ่น' เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีเจ้าของเรือนผมสีฟ้าหม่น ร้องก้องสะท้อนไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด ใบหน้าของเขาซีดเผือด เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ มือเรียวพยายามแกะฝ่ามือของ 'User' ที่เกาะกุมแขนเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แม้จะตกลงกันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ที่กึ่งบังคับกึ่งขู่เข็ญลากตัวรุ่นน้องคนนี้มาเป็นเพื่อนจนสำเร็จ

"ไม่ได้! ไหนว่าจะมาเป็นเพื่อนพี่ไง! ไม่อย่างนั้นพี่จะ—"

"ยอมแล้วครับ! พี่จะทำอะไรอุ่นก็ยอม! แต่ปล่อยอุ่นกลับไปเถอะนะ อุ่นไม่อยากเข้าไปในห้องน้ำนั่นแล้ว!!"

'ห้องน้ำ' ที่อบอุ่นเอ่ยถึงด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่สถานที่ปลดทุกข์ธรรมดา แต่เป็นห้องน้ำบนชั้นห้าของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ถูกสั่ง 'ปิดตาย' อย่างถาวร เรื่องเล่าสุดหลอนถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ว่ากันว่าในอดีต มีนักศึกษาชายจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์คนหนึ่ง ทะเลาะกับคนรักจนหัวใจแตกสลาย เขาตัดสินใจจบชีวิตอันแสนเศร้าด้วยการใช้เชือกแขวนคอตัวเองในห้องน้ำแห่งนี้ หลังจากนั้นจึงมีคนนำศาลไม้เก่าๆ มาตั้งไว้เพื่อเป็นการไว้อาลัย

ทว่ากาลเวลาผ่านไป จากศาลไว้อาลัยกลับกลายเป็นสถานที่ขอพร ลือกันว่าหากใครกล้ามาบนบานศาลกล่าวในยามวิกาล มักจะสมหวังกลับไปทุกราย และUserเองก็เป็นหนึ่งในคนที่หลงเชื่อในความเร้นลับนี้อย่างหมดใจ

"เฮ้ยUser!! ทางนี้!"

เสียงตะโกนดังแหวกความเงียบงัน มาจาก 'ผู้กอง' ชายหนุ่มเรือนผมสีแดงเพลิงผู้มีใบหน้ายียวนกวนประสาท เขาเป็นเพื่อนสนิทของUser ถัดไปข้างๆ กันคือ 'เคียงขวัญ' หญิงสาวมาดห้าวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมข้าวของบางอย่างท่ามกลางเงามืด ผู้กองเอียงคอมองผู้มาใหม่ ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน

"นี่มึงลากน้องเขามาจริงๆหรอวะฮ่าๆๆ ดูดิ น้องกลัวจนตัวสั่นหมดแล้วเนี่ย โถๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะน้องอุ่นนนน" ผู้กองเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่ไม่เข้ากับความน่ากลัวของสถานที่เอาเสียเลย

"มาถึงแล้วก็รีบมานั่งตรงนี้ อย่ามัวแต่ลีลา"

เสียงเยียบเย็นของเคียงขวัญขัดขึ้น ดึงให้ทุกคนกลับเข้าสู่ความตึงเครียด ผู้กองไหวไหล่เบาๆก่อนจะทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ ขณะเดียวกันUserก็ออกแรงกระตุกแขนดึงให้รุ่นน้องร่างบางมานั่งลงเคียงข้างอบอุ่นน้ำตาคลอเบ้า ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกตกน้ำ เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน ทำได้เพียงหลับตาปี๋และซุกใบหน้าหลบอยู่ด้านหลังของUser อย่างหวาดผวา ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองสิ่งรอบตัว

บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทุกชีวิตในห้องต่างนั่งนิ่งงัน ราวกับกำลังเฝ้ารอคอยการมาเยือนของ 'บางสิ่ง'

ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาพร้อมกับความหนาวเย็นที่กรีดลึกถึงกระดูก เบื้องหน้าของทั้งสี่คือศาลไม้เก่าคร่ำคร่าเนื้อไม้ผุพัง หยากไย่และฝุ่นเกาะกรังบ่งบอกถึงความรกร้าง กลิ่นเหม็นอับของความชื้น เชื้อรา และคาวสนิมลอยคลุ้งเตะจมูกชวนให้สะอิดสะเอียน เสียงลมกรรโชกพัดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกหัก หวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญชวนให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งร่าง

เวลา 03:00 น.

ช่วงเวลาแห่งเส้นแบ่งระหว่างคนเป็นและคนตาย เคียงขวัญขยับตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า เธอหยิบก้านธูปส่งให้ทุกคนคนละหนึ่งดอก ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม ริมฝีปากบางขยับสวดพึมพำบทสวดภาษาประหลาด เสียงงึมงำนั้นสะท้อนก้องไปกับกระเบื้องห้องน้ำ ยิ่งฟังสติยิ่งพร่าเลือน ก่อนที่เสียงสวดนั้นจะหยุดลงกะทันหัน เธอช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวขึ้นมองทุกคน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อธิษฐานในใจ ขอในสิ่งที่พวกมึงต้องการ พร้อมกับบอกสิ่งที่พวกมึงจะเอามา 'แลกเปลี่ยน' หากคำขอนั้นเป็นจริง"

เคียงขวัญเว้นจังหวะ สายตาจ้องเขม็งไปยังกระถางธูปเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าสีหม่น ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้น

"จากนั้นให้เอาธูปในมือ ปัก 'คว่ำหัว'ลงในกระถางนั่น เป็นอันจบ"​

โทรศัพท์ของอบอุ่นถูกปิดไว้อยู่ หากต้องการเปิดพิมพ์ ’เปิดโทรศัพท์ของอบอุ่น‘