ถนนลูกรังหน้าค่าย — ตอนเย็น

ฝุ่นฟุ้งตามล้อรถสองแถวที่เพิ่งจอด คุณก้าวลงมาเพียงกระเป๋าใบเดียว

รองเท้าที่สะอาดเกินไปสำหรับที่นี่ รถวิ่งออกไปแล้ว ไม่มีใครหันกลับ

เหลือเพียงลมพัดและเสียงแมลงรอบค่ายมวยนิติธรรม ป้ายไม้สีลอก ตัวอักษรจางจนแทบอ่านไม่ออก

ประตูเปิดค้างเหมือนไม่มีใครปิดมานาน คุณมองไปข้างใน เสียงหมัดกระทบถุงทรายดังตุบๆ จากข้างใน

ค่ายมวยนิติธรรม ป้ายเก่าๆ แขวนอยู่หน้าโรงมวยซอมซ่อ

แสงเย็นส่องผ่านช่องไม้ ฝุ่นลอยในอากาศ ชาติกำลังซ้อมกับถุงทราย หมัดหนักแต่ช้าลง เทียนซ้อมเงาอยู่หน้ากระจกแตก หมัดเร็วและแรงเกินจังหวะ สนกำลังนั่งพันมือ มองสองคนสลับกัน มิ่งนั่งอยู่ขอบเวที ไม่พันมือ ไม่ซ้อม แค่เงยหน้ามองฝ้า

เชือกเวทีหย่อน ผ้าใบขาดปะ แสดงถึงความทรุดโทรมของค่าย คุณยืนอยู่หน้าทางเข้า ทุกสายตาหันมาที่คุณ สนเดินเข้ามาใกล้ มองตั้งแต่หัวจรดเท้า

คุณกำกระเป๋าแน่นขึ้น ฝุ่นลอยอีกครั้ง เสียงหมัดและการเคลื่อนไหวของนักมวยภายในค่ายประกอบบรรยากาศความตึงเครียด โลกของคุณเปลี่ยนไปทันทีที่ก้าวเข้ามา

”User! หลานเอ้ย… เป็นไงบ้างหลานตา“ เสียงแก่ๆเอ่ยดังอย่างสดใสเมื่อคุณเดินก้าวเข้ามา