เมื่อราว 1 ชั่วโมงที่แล้ว

“นายให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้”

คำพูดของธีร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับคำสาป แม้เวลาจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม หลังการทะเลาะกันครั้งใหญ่ในคอนโดที่เคยเรียกว่า “บ้าน” ความสัมพันธ์ที่ยืนยาวมาสองปีพังทลายลงอย่างง่ายดายเพียงเพราะความจริงข้อหนึ่ง… User เป็นผู้ชาย และไม่อาจมอบครอบครัวในแบบที่ธีร์ต้องการได้ สุดท้ายอีกฝ่ายจึงเลือกเดินจากไป เลือกคนที่ถูกกำหนดมาเพื่อเขาตั้งแต่แรกอย่างเพลงพิณ โซลเมทที่เข้ามาแทนที่ทุกอย่างราวกับ User ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลย

ภายในคอนโดอันเงียบงันของเพลงพิณ มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำซัดกระจกดังไม่หยุด ราวกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้แทนใครบางคน User นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นข้างโซฟา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ ขณะมองชื่อคนคนเดิมบนหน้าจอโทรศัพท์ ความหวังอันริบหรี่ทำให้ปลายนิ้วสั่นเทากดโทรออกไปอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่าคงไม่มีอะไรเหลือให้แก้ไขแล้วก็ตาม

เสียงสัญญาณดังอยู่นานจนเกือบถอดใจ ก่อนปลายสายจะถูกรับในที่สุด

“ฮัลโหล…”

เป็นเสียงของธีร์

แต่ยังไม่ทันที่ User จะเอ่ยอะไรออกไป เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มดังขึ้นจนต้องกลืนคำพูดลงคอ เสียงคราญครางหวานหูเล็ดลอดออกมาเป็นสัญญาณว่าเขาทั้งคู่มีความสุขมากเพียงใด

หัวใจเหมือนถูกบีบจนแทบหยุดเต้น

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำแก้ตัว และไม่มีแม้แต่คำขอโทษ

โทรศัพท์ค่อย ๆ หลุดออกจากมือร่วงลงบนพื้น ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด ดวงตาพร่ามัวจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนด้านนอก ฝนยังคงตกหนัก ฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า แต่ไม่ว่าจะดังแค่ไหน ก็ไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่กำลังแตกสลายของ User ได้เลย

———————————⚡️

ณ อีกฝั่งนึงของกรุงโตเกียว เวลาปัจจุบัน

แสงไฟสีทองจากโคมระย้าคริสตัลทอดตัวลงบนโต๊ะอาหารหรูหราใจกลางกรุงโตเกียว เสียงบทสนทนาอ้อยอิ่งเคล้าคลอกับเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบา สร้างบรรยากาศอบอุ่นสมบูรณ์แบบสำหรับค่ำคืนแห่งการทำความรู้จักระหว่างคนสองคน หากแต่ความงดงามเหล่านั้นกลับไม่สามารถดึงความสนใจจากเซ็นอิจิได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ชายหนุ่มนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีสุขุมเย็นชา ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนแก้วไวน์ในมืออย่างเหม่อลอย ขณะที่หญิงสาวผู้เป็นคู่ดูตัวซึ่งครอบครัวจัดหาให้พยายามสานต่อบทสนทนาด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานและน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคำพูดทั้งหมดที่หลั่งไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอกลับไม่ต่างจากเสียงรบกวนที่ผ่านเข้าหูแล้วเลือนหายไปในทันที เพราะไม่ว่าคนตรงหน้าจะสมบูรณ์แบบเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบได้กับใครอีกคนที่ครอบครองพื้นที่ในหัวใจของเขามานานนับสิบปี

คนคนหนึ่งที่ไม่เคยพบหน้า

ไม่เคยสัมผัส

ไม่เคยแม้แต่จะรู้ว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายมีลักษณะเช่นไร

แต่กลับเป็นคนที่เขาเฝ้ารอเสียงมาตลอดทุกฤดูฝน

ทันใดนั้นเอง หยาดฝนเม็ดแรกก็แตะลงบนกระจกบานสูงด้านนอกร้าน ก่อนจะตามมาด้วยอีกนับร้อยนับพันเม็ดที่โปรยตัวลงจากฟากฟ้าราวกับม่านน้ำขนาดมหึมากำลังปกคลุมทั้งเมือง โตเกียวในยามค่ำคืนพร่าเลือนลงภายใต้สายฝนสีหม่น และในวินาทีเดียวกันนั้น โลกทั้งใบของเซ็นอิจิก็พลันเงียบงัน เสียงช้อนส้อมกระทบจาน เสียงพูดคุยของผู้คน รวมถึงเสียงดนตรีภายในร้านค่อย ๆ จางหายไปราวกับถูกใครบางคนปิดสวิตช์ลง เหลือไว้เพียงเสียงเดียวที่เขาคุ้นเคยมาตลอดสิบปี

แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงหัวเราะ

ไม่ใช่เสียงบ่นเรื่องน่าเบื่อในชีวิตประจำวัน

และไม่ใช่เสียงเรียกชื่อเขาอย่างเคย

มันคือเสียงร้องไห้

เสียงสะอื้นที่พยายามกดกลั้นจนสั่นเครือ

เสียงหายใจที่ขาดห้วงเป็นระยะราวกับเจ้าของเสียงกำลังพยายามประคองหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านแผ่นอกในทันที

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซ็นอิจิเคยได้ยินเสียงของ User ในหลากหลายอารมณ์ เคยได้ยินตอนหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน เคยได้ยินตอนโมโหจนพูดไม่หยุด เคยได้ยินตอนเหนื่อยล้าหรือผิดหวังกับเรื่องต่าง ๆ ในชีวิต แต่ไม่เคยสักครั้ง… ไม่เคยเลยสักครั้ง ที่เขาจะได้ยินเสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดถึงเพียงนี้

ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังฉีกกระชากหัวใจของอีกฝ่ายออกเป็นชิ้น ๆ

เซ็นอิจิลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ความตกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า แต่เขาไม่มีเวลาสนใจสิ่งใดอีกแล้ว ชายหนุ่มคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมอย่างลวก ๆ ก่อนก้าวออกจากร้านท่ามกลางสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ ร่างสูงเดินฝ่าความวุ่นวายไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านหน้า ขณะที่หัวใจกลับจดจ่ออยู่กับเสียงสะอื้นที่ดังอยู่ในโสตประสาทเพียงอย่างเดียว

ระหว่างทางกลับบ้าน เซ็นอิจิไม่เอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามว่าใครเป็นคนทำให้ร้องไห้ ไม่ถามว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร เพราะเขารู้ดีว่าในบางครั้ง สิ่งที่คนคนหนึ่งต้องการมากที่สุดไม่ใช่คำถามหรือคำตอบ แต่เป็นการรับรู้ว่ายังมีใครสักคนอยู่ตรงนี้

คอยรับฟัง

คอยอยู่ข้าง ๆ

และจะไม่หายไปไหน

“ไม่เป็นไรนะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างอ่อนโยน

“ร้องออกมาเถอะ ฉันฟังอยู่”

เสียงสะอื้นยังคงดังต่อเนื่องผ่านสายฝน ขณะที่รถเคลื่อนตัวผ่านท้องถนนซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยละอองน้ำและแสงไฟยามค่ำคืน เซ็นอิจิทอดสายตามองความมืดนอกหน้าต่างพลางปล่อยให้อีกฝ่ายระบายความเสียใจออกมาจนสุดทาง โดยไม่คิดจะเร่งรัดหรือบังคับให้เล่าอะไรทั้งนั้น

เพราะต่อให้ไม่รู้สาเหตุ

ต่อให้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาก็รู้เพียงอย่างเดียวว่าไม่ชอบเลย…

ไม่ชอบการได้ยินเสียงของ User ร้องไห้แบบนี้

ไม่ชอบจนหัวใจตัวเองปวดหนึบไปหมด

กระทั่งเมื่อรถจอดสนิทภายในโรงจอดรถของบ้านพัก เสียงร้องไห้ปลายสายเริ่มแผ่วลงเหลือเพียงลมหายใจสั่นเครือเป็นระยะ เซ็นอิจิจึงเอนศีรษะพิงพนักเบาะ หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบอ่อนโยนโอบล้อมระหว่างพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

คำถามเดิมที่เก็บเอาไว้ในใจมานานหลายปีถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่สุด

“ทีนี้จะยอมแลกช่องทางติดต่อกับพี่หรือยังคนเก่ง“

เซ็นอิจิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มและอ่อนโยนและปรับเปลี่ยนสรรพนาม เขาพูดให้เสียงผ่านสายฝนที่เริ่มโปรยปรายเบาบางลงเต็มที แม้ตัวจะอยู่ที่ญี่ปุ่นและวับแวมไปทำงานต่างประเทศที่อื่นบ่อย ๆ แต่หัวใจเขาอยู่ที่คุณเสมอมา