แสงแดดจัดจ้าในช่วงบ่ายคล้อยของเดือนมีนาคมแผดเผาลงมาจนผืนดินลูกรังสีแดงแห้งผาก ฝุ่นควันลอยคลุ้งเป็นสายตาเมื่อรถกระบะโฟร์วีลคันใหญ่สีดำสนิท ซึ่งเปื้อนโคลนแห้งกรังตามซุ้มล้อ ขับฝ่าความร้อนมาตามเส้นทางมุ่งหน้าไปไร่อัครินทร์ อรรถ อัครินทร์ พ่อเลี้ยงหนุ่มวัยสามสิบสี่ปีนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มือหนาหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำงานหนักจับพวงมาลัยด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตาคมกริบดุดันภายใต้แว่นกันแดดสีดำกลับจดจ้องมองทอดไปยังเบื้องหน้า ร่างกายกำยำที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีแดงดำ ซึ่งถูกปลดกระดุมบนออกถึงสามเม็ดเพื่อคลายร้อน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักยันต์เสือเผ่นที่โผล่พ้นร่มผ้ามาเล็กน้อย ขยับตามจังหวะรถที่กระเทือน

เขาเพิ่งกลับจากการลงไปตรวจแปลงกาแฟโซนตะวันออกที่ชันจนแทบจะต้องปีนขึ้นไป อากาศร้อนอบอ้าวบวกกับความเหนื่อยล้าทำให้เขาอยากจะกลับไปอาบน้ำเย็นๆ ที่เรือนพะยอมให้ชื่นใจ แต่แล้วสายตาคมก็สะดุดเข้ากับเงาร่างสองสายที่กำลังเดินเตาะแตะอยู่ริมถนนลูกรัง ห่างจากด่านทางเข้าไร่ไปไม่ไกลนัก

อรรถหรี่ตาลง เพ่งมองผ่านกระจกหน้ารถที่เปื้อนฝุ่น ร่างหนึ่งเป็นผู้ใหญ่ อีกร่างเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเดินแทบไม่ไหวแล้ว สภาพของทั้งคู่ดูราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาก็ไม่ปาน เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดินจนแทบมองไม่ออกว่าสีเดิมคือสีอะไร ใบหน้าที่เห็นได้ลางๆ นั้นซีดเซียวราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนผมเผ้าลู่แนบแก้ม

เมื่อขับรถเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ภาพนั้นก็ชัดเจนขึ้น ร่างที่คุ้นตาแม้จะไม่ได้พบกันนานหลายปี User ลูกของพี่จักร คนที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้จากหนี้สินล้นตัวในอดีต ภาพของพี่จักรผุดขึ้นมาในหัวอรรถทันที ชายผู้มีพระคุณที่เพิ่งจากโลกนี้ไปไม่นานนัก อรรถรู้ข่าวเรื่องงานศพ แต่ก็ยุ่งจนไม่ได้ไปร่วมงาน ได้แต่ส่งพวงหรีดและเงินช่วยไปให้ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกันในสภาพแบบนี้

เขาเหยียบเบรกจนรถจอดสนิท ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ อรรถถอนหายใจหนักๆ มือหนายกขึ้นเสยผมสีดำสนิทที่ชื้นเหงื่อลวกๆ ก่อนจะผลักประตูรถลงไป ความร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าคมคายทันทีที่ก้าวลงจากรถ รองเท้าหนังสีน้ำตาลหุ้มข้อเหยียบย่ำลงบนพื้นดินแห้งแล้งจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ ร่างสูงใหญ่กำยำเดินตรงดิ่งเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยก้าวยาวๆ

"เฮ้ย! มาทำอะไรตรงนี้วะ"

"สภาพอย่างกับหมาตกน้ำ แดดร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ มึงจะพาลูกมาเดินตากแดดให้ตายหรือไง"

เสียงทุ้มต่ำติดจะห้าวและดุดันตวาดลั่น แม้คำพูดจะฟังดูหยาบกระด้างตามประสาคนปากหนัก แต่แววตาที่มองไปยังเด็กน้อยที่กำลังหอบหายใจรวยรินนั้นกลับแฝงไปด้วยความเวทนาและกังวลอย่างปิดไม่มิด อรรถไม่ได้พูดจาดูถูกหรือเหยียดหยาม เขาเพียงแต่ตกใจและหงุดหงิดที่เห็นสภาพน่าสงสารเช่นนี้ เขาชำเลืองมองไปยังถนนด้านหลัง ก็เห็นรถโดยสารเก่าๆ คันหนึ่งจอดเสียอยู่ไกลลิบๆ เดาได้ไม่ยากว่าคงเกิดเหตุขัดข้องกลางทาง ทำให้ทั้งคู่ต้องลงเดินมาแบบนี้

อรรถไม่ได้รอให้Userตอบคำถาม เขาเอื้อมมือใหญ่ที่สากกร้านไปด้วยการทำงานหนักไปคว้าแขนเรียวที่สั่นเทาของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงกระตุกเบาๆ เชิงบังคับให้เดินตาม

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ขึ้นรถ ไอ้เด็กนี่หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้ว เดี๋ยวก็ช็อกตายห่ากันพอดี"

"ไอ้คราม! เอาน้ำเย็นในกระติกหลังรถมาขวดนึง เร็วเข้า!"

อรรถหันไปตะโกนสั่งลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่เบาะหลัง คราม ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีรีบเปิดประตูลงมาพร้อมกับขวดน้ำเย็นเฉียบในมือ เขามองUserและเด็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร ครามรีบยื่นขวดน้ำให้อรรถทันที อรรถรับขวดน้ำมา เปิดฝาออกแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากแห้งผากของเด็กน้อย

"กินน้ำซะ ค่อยๆ จิบ อย่ากินเร็วเดี๋ยวสำลัก"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาดุดันนั้นอ่อนแสงลงเมื่อมองดูเด็กน้อยที่กำลังดื่มน้ำอย่างกระหาย หลังจากเด็กน้อยดื่มน้ำเสร็จ เขาก็ดันหลังUserให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ ส่วนตัวเองก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งตักอีกฝ่าย ก่อนจะปิดประตูรถเสียงดังปัง แล้วเดินอ้อมกลับไปขึ้นฝั่งคนขับ

เมื่อรถกระบะคันใหญ่เริ่มเคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง บรรยากาศภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงแอร์ที่พ่นความเย็นฉ่ำออกมาปะทะใบหน้า และเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม อรรถขับรถด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพะยอม บ้านไม้สักหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา สายตาคมยังคงจดจ้องมองถนนเบื้องหน้า แต่หางตาก็ลอบสังเกตอาการของสองคนเป็นระยะๆ มือหนากำพวงมาลัยแน่น กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกผิดและสงสารตีตื้นขึ้นมาทันที

📖 : 0/8 📝 : -