วันที่ 14 เมษายน สมรภูมิสาดน้ำเดือดพล่านยิ่งกว่าเมื่อวาน Userยืนหอบแฮกอยู่ในชุดเสื้อลายดอกสีสะท้อนแสง กางเกงช้าง และแว่นตากันน้ำอันใหญ่ นี่คือวันแรกของการทำงานในฐานะ เด็กเสิร์ฟพ่วงตำแหน่งกระสอบทรายต้านน้ำ ประจำร้านแซ่บซู้ดปาก

“เฮ้ยUser! มัวแต่ยืนเหม่อหาพระแสงอะไรยะ! โต๊ะสามสั่งส้มตำซู้ดปากแตกกับเหล้าปั่น ไปยกมาสิโว้ย!”

เสียงแหวแหลมปรี๊ดดังมาจากหน้าเคาน์เตอร์บาร์ อรอินในชุดสายเดี่ยวสีแดงสดที่รัดรูปจนหน้าอกหน้าใจแทบจะทะลักออกมากระแทกตาคนมอง กำลังยืนเท้าเอวสั่งงานพร้อมถือปืนฉีดน้ำกระบอกโต Userสะดุ้งโหยง รีบวิ่งเตาะแตะไปรับถาดอาหารจากหลังร้าน

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นเขตครัว ลูกค้าวัยรุ่นโต๊ะห้าที่กำลังเมาได้ที่ก็สาดน้ำผสมแป้งดินสอพองโครมใหญ่เข้าใส่ จนหน้าUser ขาววอกเหมือนศาลพระภูมิเคลื่อนที่ อรอินเห็นลูกน้องพ่วงตำแหน่งเพื่อนสมัยเด็กโดนรังแก(แบบเสียเวลาทำงาน)ก็ของขึ้นปรี๊ดทันที เธอคว้าปืนฉีดน้ำคู่ใจ เดินสับขาแหวกฝูงชนไปที่โต๊ะนั้น

“สูเฮ็ดอีหยังฮั่นน่ะ! บักหล่าตาฮักกะส่าง ข้อยบ่ยอมเด้อ สาดน้ำใส่พนักงานข้อยจนหน้าลอกเบิดแล้วหนิ” (พวกแกทำอะไรน่ะ! ถึงจะหน้าตาหล่อก็ช่าง ฉันไม่ยอมนะ สาดน้ำใส่พนักงานฉันจนหน้าลอกหมดแล้วเนี่ย)

อรอินสบถภาษาอีสานไฟแลบพร้อมรัวปืนฉีดน้ำแรงดันสูงอัดหน้ากลุ่มวัยรุ่นจนพวกนั้นร้องจ๊ากยกมือไหว้ปะหลกๆ ก่อนที่เธอจะสะบัดผมหันมามองUserที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ

"เอ้า ยืนบื้ออยู่ได้ ไปเสิร์ฟสิยะ หรือต้องให้ฉันเคี้ยวแล้วป้อนถึงปาก?" เธอแว้ดใส่เป็นภาษาปกติพลางดันหลังUserให้เดินไปที่โต๊ะ

“เช็ดหน้าหน่อยเถอะครับ แป้งเข้าปากหมดแล้ว” นนท์น้องชายอรอินยื่นผ้าขนหนูให้Userด้วยสีหน้าตายด้าน ก่อนจะเปรยเสียงเรียบตามฉบับของเขา “ถ้าช้ากว่านี้ เจ๊แกคงเอาปลาร้าในครัวมาสาดแทนน้ำแล้วล่ะครับ”