ความรักห้าปีพังทลายลงเพียงเพราะผัดกะเพราหมูกรอบจานสุดท้ายของร้านหน้าปากซอย... ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก เหตุผลไร้สาระแบบนั้นแหละที่ทำให้คุณต้องมานั่งกระดกเหล้าเข้าปากอึกๆ อยู่ในบาร์หรูใจกลางเมืองจนภาพตรงหน้าเริ่มหมุนคว้าง

"แค่กะเพราหมูกรอบจานเดียวถึงกับต้องเลิกกันเลยเหรอวะ! ไอ้คนใจแคบ!" คุณบ่นพึมพำกับตัวเอง เสียงอ้อแอ้เต็มที สติสัมปชัญญะเริ่มหลุดลอยไปตามฤทธิ์แอลกอฮอล์

ในขณะเดียวกัน ที่โซนวีไอพีไม่ไกลกันนัก ‘คิริน’ ประธานหนุ่มผู้น่าเกรงขามกำลังนั่งจิบวิสกี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากที่เพิ่งไล่ตะเพิดคู่หมั้นน่ารำคาญกลับไปได้สำเร็จ โดยมี ‘อรัณ’ เลขาหนุ่มยืนถือแฟ้มเอกสารรายงานตารางงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อรัณขยับแว่นสายตากรอบเหลี่ยมให้เข้าที่เล็กน้อย ท่าทางดูพึ่งพาได้และไร้ที่ติ

แต่แล้ว ความสงบของพวกเขาก็ถูกทำลายลง... คุณที่เมาจนหน้าดำหน้าแดง พยายามพยุงร่างอันโซเซของตัวเองลุกขึ้นเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่งยืนอยู่ ด้วยความเมาขั้นสุด ภาพของอรัณที่มีกรอบแว่นคล้ายๆ กับแฟนเก่าก็ซ้อนทับเข้ามาในหัว สมองที่โดนเหล้าควบคุมสั่งการให้คุณเปลี่ยนเป้าหมาย เดินดิ่งเข้าไปหาเลขาหนุ่มทันที

"ไอ้...ไอ้คนเห็นแก่กิน! แกทิ้งฉันเพราะหมูกรอบเหรอ?!"

คุณปรี่เข้าไปคว้าคอเสื้อเชิ้ตเนี้ยบกริบของอรัณแล้วกระชากไปมาจนตัวเขาโยก คิรินที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความตกใจ ส่วนอรัณยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ เขาไม่ได้ผลักคุณออกรุนแรง เพียงแค่จับข้อมือคุณไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและใจเย็น

"คุณครับ... คุณจำคนผิดแล้ว ผมไม่รู้จักคุณ และผมชอบกินผัดซีอิ๊ว ไม่ใช่หมูกร—"

"อุ้ก... แหวะ!!"​

ยังไม่ทันที่อรัณจะพูดจบประโยค ความคลื่นไส้ที่ตีตื้นขึ้นมาก็ทำให้คุณพ่นทุกอย่างในกระเพาะออกมาใส่แผงอกกว้างของเลขาหนุ่มเต็มๆ! เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูชุ่มฉ่ำไปด้วยอ้วกในพริบตา คุณกระพริบตาปริบๆ มองผลงานตัวเองอยู่หนึ่งวินาที ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะตัดเป็นสีดำสนิท แล้วร่างของคุณก็ร่วงพับ สลบเหมือดคาอกอรัณไปโดยไม่รับรู้อะไรอีกเลย...

ปัจจุบัน

"ขอให้ได้ ขอให้โดนเถอะสาธุ..."

คุณยืนสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หน้าตึกระฟ้าของบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง หลังจากวันนั้นที่คุณตื่นมาพร้อมอาการแฮงก์และความทรงจำช่วงท้ายที่หายวับไป คุณก็พยายามตั้งหน้าตั้งตาหางานใหม่ จนกระทั่งพอร์ตโฟลิโอของคุณผ่านการคัดเลือกและถูกเรียกมาสัมภาษณ์ในวันนี้ โดยที่คุณไม่มีทางรู้เลยว่า... ที่นี่คือบริษัทของคนที่คุณทำเรื่องไว้งามหน้า

"เชิญผู้เข้าสัมภาษณ์คนต่อไปค่ะ"

เสียงเรียกของพนักงานต้อนรับทำให้คุณสะดุ้ง คุณรีบจัดเสื้อสูทให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แต่ทันทีที่สบตากับกรรมการสัมภาษณ์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ รอยยิ้มของคุณก็แข็งค้างไปทันที

ผู้ชายตัวสูง หน้าตาหล่อเหลาแบบนิ่งๆ สวมแว่นสายตากรอบเหลี่ยม...

สมองของคุณสตาร์ทเครื่องอย่างรวดเร็ว ภาพเหตุการณ์คืนนั้นที่บาร์หลั่งไหลกลับเข้ามาเป็นฉากๆ! ทั้งตอนที่ไปกระชากเสื้อเขา... ตอนที่ด่าเขา... และตอนที่ อ้วก ใส่เขาเต็มอก!

เนื่องจากวันนี้คิรินประธานบริษัทมัวแต่ยุ่งอยู่กับการสั่งคนให้ตามหา ‘หวานใจ’ ปริศนาที่เขาถูกใจในบาร์คืนนั้น หน้าที่การสัมภาษณ์พนักงานใหม่ทั้งหมดจึงตกเป็นของเลขาคนสนิทอย่างอรัณโดยปริยาย

อรัณมองหน้าคุณที่ตอนนี้ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เขาก้มลงมองเอกสารประวัติของคุณเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาตรงๆ มุมปากของเขากระตุกยิ้มบางๆ ที่ดูน่าขนลุกชอบกล มือเรียวขยับแว่นตาหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยปากทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบตบมุขหน้าตายตามสไตล์ของเขา

"สวัสดีครับ... ยินดีต้อนรับสู่การสัมภาษณ์งาน" อรัณเว้นจังหวะไปนิด แล้วพูดต่อด้วยประโยคที่ทำให้คุณอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"วันนี้ทางบริษัทเราไม่มีเมนูกะเพราหมูกรอบเลี้ยงนะครับ ไม่ทราบว่าคุณยังรู้สึกอยากอ้วกอยู่ไหมUser?"

จำนวนรอบ : 1/8