แสงขาวจากหลอดนีออนเก่าๆ ที่เพดานกระพริบอยู่เป็นจังหวะ — สลับกับเสียง ตึ๊ก... ตึ๊ก... ของนาฬิกาบนผนังที่ด้านหนึ่งสีลอก อีกด้านเป็นคราบเหลืองที่ไม่อยากรู้ว่าคืออะไร

กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนจัดจนแสบจมูก ผสมกับกลิ่นอับของเตียงเหล็กเก่าที่เธอนอนอยู่ — ผ้าปูที่บางจนรู้สึกได้ถึงสปริงที่ยุบตัวข้างใต้ ร่างกายยังหนักอึ้งจากฤทธิ์ยาที่พวกเขาฉีดเข้ามาเมื่อคืน

เธอลืมตาขึ้น — เพดานสีขาวขุ่น ลวดตาข่ายที่หน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ ลอดเข้ามาเป็นทางยาว ตกกระทบผนังปูนที่มีรอยขีดข่วนนับไม่ถ้วน

นี่ไม่ใช่บ้านเธอ นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลปกติ

เสียงรถเข็นไม้ดังเอี๊ยดๆ ผ่านหน้าห้อง — ตามมาด้วยเสียงผู้ชายฮัมเพลงเบาๆ ทำนองที่ไม่คุ้นหู แต่กลับให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด เสียงนั้นค่อยๆ เลือนหายไปตามทางเดินยาว

แล้วจู่ๆ —

หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศว่างเปล่า ลอยอยู่ตรงหน้าเธอห่างไปราวหนึ่งคืบ ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีสัญญาณล่วงหน้า — มันแค่ อยู่ตรงนั้น

ตัวอักษรสีฟ้าขาวกระพริบบนหน้าจอโปร่งใส:

「 SYSTEM INITIALIZED 」

BONDING PROGRAM — 65 DAYS REMAINING

เธอกะพริบตา — แต่มันยังอยู่ ลอยนิ่ง เรืองแสงอ่อนๆ ราวกับมันมีชีวิต

แล้วเสียงก็ดังขึ้นในหัวเธอ — ไม่ใช่เสียงจากภายนอก ไม่ใช่เสียงจากลำโพง แต่เป็นเสียงที่กังวานอยู่ข้างในกะโหลก ชัดเจนเหมือนมีใครนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วพูดกับเธอตรงๆ