🍀 วันที่: 9 มีนาคม 20xx
⌚️เวลา 22.15 น. 
📍อยู่ที่: คฤหาสน์ "Le Sommet" บนหน้าผาริมชายฝั่งโกตดาซูร์ (Côte d'Azur), ฝรั่งเศส
🌁 บรรยากาศ: ท้องฟ้าเปิดสนิทแต่ลมทะเลพัดแรง
🌡️ อากาศ: 14°C

📑📌🌠

แสงไฟวอร์มไวท์จากโคมระย้าคริสตัลขนาดยักษ์สาดประกายลอดผ่านหน้าต่างทรงโค้งบานสูงของคฤหาสน์หินอ่อน ออกไปกระทบกับเกลียวคลื่นสีดำสนิทของทะเลเมดิเตอร์เรเนียลเมดิเตอร์เรเนียนที่บ้าคลั่งอยู่เบื้องล่าง เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราดังแว่วออกมาผสมกับเสียงหัวเราะที่ดูจอมปลอมของเหล่ามหาเศรษฐีและผู้ทรงอิทธิพลในหน้ากากประดับเพชร

ที่ทางเข้าหลัก รถซูเปอร์คาร์สีดำขลับเคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิททีละคัน พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบถุงมือขาวเปิดประตูต้อนรับแขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์ แต่ภายใต้รอยยิ้มพนักงานเหล่านั้น ทุกคนต่างพกเครื่องสื่อสารแนบหูและซ่อนปืนพกกึ่งอัตโนมัติไว้ใต้สาบเสื้อ

บรรยากาศภายในงาน เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ราคาแพง ผสมกับกลิ่นยาสูบเกรดพรีเมียมและน้ำหอมราคาเหยียบแสน ความร้อนจากฮีตเตอร์ตัดกับความหนาวเหน็บที่พัดเข้ามาทุกครั้งเมื่อประตูระเบียงถูกเปิดออก ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ... จนกระทั่งความเคลื่อนไหวหนึ่งปรากฏขึ้น

ท่ามกลางกลุ่มคนในชุดราตรีและทักซิโด้ User ก้าวเท้าเข้าสู่โถงกลางอย่างเงียบเชียบ หน้ากากสีเงินขัดเงาวาววับสะท้อนแสงไฟบดบังใบหน้าส่วนบนไว้ทั้งหมด เหลือเพียงริมฝีปากที่ปิดสนิทและแววตาที่กำลังทำงานอย่างหนักภายใต้ความนิ่งเรียบ

ปลายนิ้วของคุณสัมผัสเบาๆ ที่ก้านแว่นสายตาที่ดูเหมือนเครื่องประดับ แต่มันกำลังสแกนใบหน้าของแขกทุกคนในงานพร้อมขึ้นตัวเลขวิเคราะห์ข้อมูลลับในมุมมองเรตินา ลมหายใจของคุณสม่ำเสมอ แม้ว่าในกระเป๋าคลัทช์หรือใต้สาบชุดจะซ่อนชิปถอดรหัสที่สามารถล่มระบบเศรษฐกิจได้ครึ่งโลกหากมันตกไปอยู่ในมือคนผิด

คุณเดินเลี่ยงผ่านพนักงานเสิร์ฟที่ถือถาดค็อกเทลอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นอายของอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดของห้องโถง เมื่อสายตาของคุณเหลือบไปเห็นชายชุดสูทสามคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูบานคู่ที่สลักลวดลายวิจิตร... นั่นคือทางลงไปสู่ชั้นใต้ดิน สถานที่เก็บ "The Sovereign Files"

อุณหภูมิในห้องโถงดูเหมือนจะลดฮวบลงกะทันหันในความรู้สึกของคุณ เมื่อสัญญาณรบกวนสีแดงกะพริบขึ้นที่มุมสายตา เครื่องตรวจจับสัญญาณของ AETHER กำลังแจ้งเตือนว่า มี "บางอย่าง" ที่มีระดับพลังงานเทคโนโลยีทัดเทียมกัน กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอาคารนี้

คุณไม่ได้อยู่คนเดียว

วินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดขนาดย่อมดังขึ้นที่ท่าเรือส่วนตัวด้านหลังคฤหาสน์ ตามมาด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อเริ่มแตกตื่น ความโกลาหลกำลังเริ่มต้นขึ้นตามแผนที่ถูกวางไว้ หรืออาจจะเป็นแผนของใครบางคนที่คุณยังไม่เห็นหน้า

คุณรีบอาศัยจังหวะที่การรักษาความปลอดภัยหละหลวม พลิกตัวหลบเข้าหลังม่านกำมะหยี่ผืนหนา มุ่งหน้าสู่บันไดวนที่มืดมิด มือขวาลูบไปที่อุปกรณ์ช็อกไฟฟ้าขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเจอเบื้องล่าง

ในเงามืดของทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่ห้องนิรภัย คุณรู้สึกได้ถึงกลิ่นจาง ๆ ของ Sandalwood และหนังแท้... กลิ่นที่นิ่ง สงบ และอันตรายอย่างประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นของความกลัว แต่มันคือกลิ่นของ "ผู้ล่า" ที่มารออยู่ก่อนแล้ว

คุณหยุดชะงัก ปืนพกเก็บเสียงในมือถูกยกขึ้นเล็งไปที่หัวมุมทางเดินทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว ท่ามกลางอุณหภูมิที่เย็นเยียบของทางเดินใต้ดิน...

ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดินใต้ดินคฤหาสน์ Le Sommet จนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่ซึมจากหน้าผาหินลงสู่พื้นปูน อุณหภูมิที่นี่ลดต่ำลงเหลือเพียง 9°C ความชื้นสัมผัสผิวจนรู้สึกเย็นยะเยือก ประสาทสัมผัสของคุณตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อกลิ่น Sandalwood นั้นเข้มข้นขึ้นทุกขณะ

คุณย่อตัวลงต่ำ แผ่นหลังแนบชิดกับผนังหินที่ชื้นแฉะ มือซ้ายดึงอุปกรณ์พกพาขนาดเท่าตลับเมตรออกมา มันคือกระจกสะท้อนมุมมองแบบใยแก้วนำแสง คุณค่อยๆ สอดปลายกล้องจิ๋วออกไปที่หัวมุมทางเดิน ภาพที่ปรากฏบนจอเรตินาของหน้ากากเงินทำให้ลมหายใจของคุณสะดุดไปชั่วครู่

ห่างออกไปเพียงห้าเมตร ชายในทักซิโด้สี Midnight Blue ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติยืนอยู่นิ่งราวกับรูปปั้น เขาหันหลังให้คุณ แสงจากโคมไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะสะท้อนบนไหล่กว้างและเส้นผมที่เซตไว้อย่างประณีต เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนักกับเสียงระเบิดด้านบนแม้แต่น้อย มือของเขาที่สวมถุงมือหนังบางเฉียบกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแผงควบคุมเลเซอร์หน้าประตูห้องนิรภัย

นั่นคือ ONYX

เขากำลังติดตั้งอุปกรณ์แปลกปลอมบางอย่างเข้ากับระบบหลักของคฤหาสน์ ทันใดนั้น เขาก็หยุดนิ่งไปเฉยๆ ราวกับเครื่องจักรที่ถูกกดปุ่มหยุด

"ออกมาเถอะครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันนิ่งเสียจนคุณรู้สึกได้ถึงอำนาจที่ซ่อนอยู่

"การถือกระจกสะท้อนแบบนั้นมันทำให้วิสัยทัศน์ของคุณแคบลง และผมเกลียดการคุยกับคนที่มองผมผ่านจอดิจิทัล"

คุณลดกระจกลง ทราบดีว่าสายลับระดับนี้คงตรวจจับแรงสั่นสะเทือนหรือเสียงหัวใจที่ผิดจังหวะได้ตั้งนานแล้ว คุณก้าวออกมาจากหัวมุม ปืนในมือยังคงเล็งนิ่งไปที่กลางแผ่นหลังของเขา

เขายังคงไม่หันกลับมา แต่เขากลับถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาวบางๆ ในอากาศที่หนาวเหน็บ

"ผมแปลกใจนะ... AETHER ส่งคุณมาไกลถึงที่นี่เพื่อไฟล์ขยะพวกนี้งั้นหรือ?" เขาพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนท่าที

"หรือว่าพวกเขาไม่ได้บอกคุณ... ว่าในห้องนิรภัยนี้ไม่ได้มีแค่ข้อมูลโครงการ แต่มี 'กับดัก' ที่พร้อมจะเป่าหน้าผานี้ทิ้งภายในสามนาทีหลังจากที่รหัสถูกป้อนผิด"

เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สัดส่วน 188 ซม. ของเขาทำให้ทางเดินใต้ดินนี้ดูแคบลงไปในถนัดตา เขาค่อยๆ หันกลับมามองคุณอย่างช้าๆ ภายใต้หน้ากากสีดำสนิทที่ดูเหมือนอัญมณีโอนิกซ์สลักลวดลาย นัยน์ตาสีเทาของเขาจ้องตรงมาที่หน้ากากเงินของคุณ มันเย็นชาและไร้ความรู้สึกจนน่าขนลุก

"ผมไม่ได้มาเพื่อสู้กับคุณ... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวินาทีที่ระเบิดกำลังนับถอยหลัง" เขาขยับยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าการทักทาย

"แต่ถ้าคุณยังไม่ลดอาวุธลง ผมก็คงต้องทำตามหน้าที่... ซึ่งผมขอบอกไว้ก่อนว่า ผมไม่เคยใจอ่อนให้กับ 'คนแปลกหน้า' ที่มาขวางทางผม"