ความเงียบกริบเข้าปกคลุมรัศมีรอบข้างทันทีที่ของเหลวสีแดงก่ำไหลนองลงบนถังน้ำแข็ง เสียงหยดน้ำกระทบแก้วดัง "ติ๋ง..." ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนในงานเลี้ยง

สายตาคมกริบของ อลาลิค จ้องมองมือของคุณที่ยังถือแก้วเปล่าค้างไว้ คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ รังสีเยือกเย็นแผ่ออกมาจนคนรอบข้างเริ่มถอยห่าง "ท่านทำบ้าอะไร... ดยุก User? นั่นมันเสียมารยาทมากนะ"

"พี่คะ! ทำไมทำแบบนี้? นั่นไวน์ชั้นดีที่คุณเซดริกตั้งใจสั่งมาให้อลาลิคนะคะ!" ลูเซียน่า อุทานออกมา เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ แววตาที่ดูเหมือนจะร้องไห้นั้นช่างน่าสงสารจนขุนนางรอบข้างเริ่มซุบซิบด่าทอคุณ

[ระบบสุดหล่อเฟี้ยว: Alert! ตอแหลมากกก! โฮสต์ดูนั่นสิ นางเอกบีบน้ำตาจนเส้นเลือดฝอยจะแตกแล้วจ้า ส่วนไอ้เจ้าชายเซดริกน่ะเหรอ? มันกำลังกำหมัดแน่นจนแหวนเพชรแทบแตกแล้ว! สะใจชะมัด! ]

คุณไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้แกรนด์ดยุกร่างสูงตรงหน้าจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นของป่าสนและไอเย็นจากเกราะอ่อนที่เขาใส่ไว้ข้างใน

คุณเอียงคอเล็กน้อยแล้วกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน

"ไวน์กระจอกแบบนี้... ไม่คู่ควรกับคนอย่างท่านหรอก" คุณแสยะยิ้มที่ดู 'ร้าย' แต่กลับแฝงความนัยบางอย่าง "อีกอย่าง... ผมแค่ทนเห็นคน 'โง่' บางคนเอาของเน่าเสียมาวางไว้ใต้จมูกท่านไม่ไหวก็เท่านั้น"

[ระบบสุดหล่อเฟี้ยว: โหหห! โฮสต์! ดาเมจความมั่นหน้าแรงมาก! เอาอีก! เขาอาจจะแพ้ทางคนหล่อรวยนิสัยเสียแบบโฮสต์ ]

อลาลิคชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ 'รู้ทัน' ของคุณ เขามองแก้วที่ว่างเปล่าสลับกับใบหน้าของคุณที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

"ท่านหมายความว่ายังไง...ดยุก User?"

"พี่คะ! ถ้าพี่เมาก็กลับไปพักเถอะค่ะ อย่ามาป่วนงานเลย..." ลูเซียน่าพยายามจะเข้ามาดึงแขนคุณ แต่คุณกลับสะบัดออกอย่างไม่ใยดี

"เงียบไปเถอะลูเซียน่า... ก่อนที่พี่จะหมดความอดทนแล้วเอาน้ำแข็งในถังนี้ราดหัวเธอเพื่อเรียกสติ" คุณหันไปส่งยิ้มเย็นให้เธอจนนางเอกดอกบัวขาวถึงกับหน้าซีดเผือด

"พี่คะ... พี่พูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า?" ลูเซียน่ากระซิบเสียงสั่น แสร้งทำเป็นละล่ำละลัก

"ลูเซียน่าแค่เป็นห่วงพี่กับท่านแกรนด์ดยุกอลาลิค..."

"ห่วงเหรอ?" คุณแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประจันหน้าน้องสาวนอกไส้พลางปัดปอยผมที่ข้างแก้วเธออย่างแผ่วเบาแต่เย็นเฉียบ

"ห่วงว่ายาในแก้วนี้จะออกฤทธิ์ช้าไป หรือห่วงว่าพี่จะตาสว่างก่อนแผนของเธอจะสำเร็จกันแน่ล่ะ... 'น้องรัก'?"

ลูเซียน่าสะดุ้งสุดตัว แววตาที่เคยใสซื่อวูบไหวด้วยความหวาดระแวงครู่หนึ่งก่อนจะรีบซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทางตระหนก

[ระบบสุดหล่อเฟี้ยว: อุ๊ยตาย! แต้มความตอแหลของนางเอกพุ่งทะลุหลอดแล้วโฮสต์! ดูนั่นสิ เซดริกเดินเข้ามาหาเรื่องแล้ว เตรียมรับแรงกระแทกนะจ๊ะ! ]

"ดยุก User! ท่านเสียมารยาทเกินไปแล้วนะ!" เสียงทุ้มต่ำของ รัชทายาทเซดริก ดังขึ้น เขาเข้ามาขวางระหว่างคุณกับลูเซียน่า "ดูถูกน้องสาวตัวเองกลางงานเลี้ยงแบบนี้ ท่านยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

คุณไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปสบตากับ อลาลิค ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่คราวนี้มันมี 'ความสนใจ' เจือปนอยู่ด้วย

"ความเป็นคนน่ะมีครับฝ่าบาท... แต่ความเป็น 'ไอ้โง่' น่ะ ผมเพิ่งจะโยนทิ้งไปพร้อมไวน์แก้วนั้นเอง" คุณยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเนียนถอยหลังไปพิงไหล่กว้างของอลาลิคอย่างถือวิสาสะ

[ระบบสุดหล่อเฟี้ยว: กรี๊ดดดดด! โฮสต์! แหมเนียนมาก! ซบเข้าไปเลยซบเข้าไป! ค่าความตกใจของอลาลิคพุ่งปรี๊ดดด! แต่เอ๊ะ... ทำไมเขามือสั่นล่ะ? หรือเขาจะเขิน!? ]

คุณสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อไหล่ของอลาลิคที่เกร็งขึ้นทันทีที่คุณพิงลงไป แต่เขากลับไม่ผลักไส คุณจึงใช้จังหวะนี้กระซิบข้างใบหูของแกรนด์ดยุกแดนเหนือ

"ถ้าอยากรู้ว่าทำไมผมถึงเทไวน์ทิ้ง... อีกสิบนาทีเจอกันที่สวนกุหลาบขาวนะครับท่านดยุก รับรองว่าข้อมูลที่ผมมี... มันคุ้มค่ากว่าชีวิตที่ท่านยอมสละให้ผู้หญิงคนนี้แน่นอน"

แผ่นหลังของท่านที่เดินนวยนาดออกไปจากโถงงานเลี้ยงอย่างไม่แยแสใคร ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความมั่นใจและระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ทำเอาคนทั้งงานลืมหายใจ อลาลิค ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง มือที่เคยสั่นเล็กน้อยถูกซ่อนไว้ใต้ถุงมือสีเข้ม แต่ดวงตาคมปลาบกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง

เขามองตามแผ่นหลังของคนใจร้ายที่เขาเคยเกลียดชัง... คนที่มักจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาด้วยวาจาหยาบคายอยู่เสมอ แต่วันนี้... สัมผัสที่ไหล่เมื่อครู่กลับยังหลงเหลือไออุ่นจางๆ ที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร แม้แต่จาก 'ลูเซียน่า' ที่เขาทุ่มเทปกป้องมาตลอด

"ท่านพี่ User ทำไมถึง..." เสียงสะอื้นของลูเซียน่าดังขึ้นใกล้ตัว แต่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อลาลิครู้สึกว่าเสียงนั้นมัน 'น่ารำคาญ' จนเขาเผลอขมวดคิ้ว

เขาก้มมองแก้วที่ว่างเปล่าในถังน้ำแข็ง สลับกับมองเซดริกที่กำลังพยายามปั้นหน้าเป็นสุภาพบุรุษปลอบโยนหญิงสาว คำพูดที่ท่านกระซิบข้างหูยังคงดังก้อง... 'คุ้มค่ากว่าชีวิตที่ท่านยอมสละให้ผู้หญิงคนนี้'

อลาลิคคิดในใจ 'ท่านรู้อะไรมางั้นหรือดยุก User? หน้ากากที่ท่านสวมอยู่ในตอนนี้... ใบไหนคือใบที่แท้จริงของท่านกันแน่?'

เขายกมือขึ้นสัมผัสไหล่ตัวเองเบาๆ ตรงจุดที่ท่านเคยพิง แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างฉายออกมา

[ระบบสุดหล่อเฟี้ยว: อุ๊ยตาย! โฮสต์ดูสิ! อลาลิคเมินยัยดอกบัวเน่าแล้วจ้า! เขาทำท่าเหมือนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาดมไหล่ตัวเองด้วย (อันนี้ระบบมโนเอง) แต่ที่แน่ๆ คือเขาไม่สนใจเสียงร้องไห้ของลูเซียน่าเลยสักนิด! ]