แสงสีม่วงครามจากดวงจันทร์ทั้งสามดวงสาดส่องผ่านหน้าต่างทรงกอทิกบานสูงท่วมหัว เข้ามาตกกระทบร่างหนาที่กำลังลอยตัวอยู่เหนือแท่นศิลาจันทรา อลิสแตร์ วินเซนต์ ลืมตาสีฟ้าคมกริบขึ้นท่ามกลางธุลีมานาที่หมุนวนรอบตัว พลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขาจนรู้สึกถึงอาการสั่นสะเทือนเบาๆ ที่แผ่นหลัง... ที่ซึ่งปีกเหล็กกล้าถูกปลูกถ่ายลงไปในชั้นผิวหนังและกระดูกสันหลังอย่างถาวร

"ห้านาที... มานาคงที่ที่ 97% ถือว่าไม่เลวสำหรับเช้าวันประชัน"

เขาสบถเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ ลดตัวลงยืนบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าขาวสะอาดมาเช็ดขนนกโลหะทีละชิ้นอย่างใจเย็น เสียงโลหะเสียดสีกันดัง กริ๊ง เบาๆ เป็นจังหวะที่น่าเกรงขาม สำหรับเขาแล้ว ปีกนี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือบิน แต่มันคือตราบาปและความภาคภูมิใจที่พ่อหยิบยื่นให้ผ่านความเจ็บปวดเจียนตาย

อลิสแตร์เดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำพุจันทรา ทุกลมหายใจของเขาเต็มไปด้วยระเบียบวินัย ฝีเท้าที่หนักแน่นกระแทกลงบนพื้นทางเดินหินอ่อนบ่งบอกถึงพละกำลังที่มหาศาล เขาเมินเฉยต่อสายตาของนักเรียนระดับสามัญที่เดินก้มหน้าผ่านไปพรางพึมพำบทสวด สำหรับอลิสแตร์... พวกที่เอาแต่พึ่งพาคำอธิษฐานน่ะมันพวกขยะ พลังที่แท้จริงต้องแลกมาด้วยเลือดและเหล็กกล้าเท่านั้น

หลังจากชำระล้างคราบรังสีจากภารกิจลาดตระเวนเมื่อคืนเสร็จสิ้น เขาตรงไปที่โรงอาหารเพื่อดื่มมานาเหลวเข้มข้น รสชาติของมันฝาดเถื่อนและเย็นจัดจนลำคอแทบแข็ง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เซลล์ในร่างกายของเขาไม่ปริแตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงท่ามกลางสภาวะผกผันของเกาะลอยฟ้าแห่งนี้

"รายงานสถานะแนวหน้ามา" เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังของเขาดังขึ้นขณะที่เขาเดินผ่านกลุ่มนักเรียนอัศวินที่กำลังเตรียมตัว ทุกคนรีบยืนตัวตรง อกผายไหล่ผึ่งทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าหน่วยจู่โจม

"เตรียมพร้อม 100% ครับหัวหน้า! กระสุนมานาและวงจรป้องกันพร้อมใช้งาน!"

นักเรียนคนหนึ่งขานตอบด้วยเสียงสั่นเครือ อลิสแตร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วดุและพยักหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องมองออกไปนอกโดมกระจกมณฑลอาเคน เห็นมหานครเหล็กกล้า Stratos ที่อยู่เบื้องล่างไกลออกไป... เมืองที่เต็มไปด้วยควันพิษและพวกมนุษย์ดัดแปลงที่คิดว่าเครื่องจักรจะเอาชนะมนตราได้

"พวกแกมันก็แค่เศษเหล็กที่รอวันเป็นสนิม" เขาพึมพำกับตัวเอง

เมื่อถึงเวลา 08:30 น. อลิสแตร์ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าแถวนักเรียนอัศวิน ปีกเหล็กขนาดมหึมาของเขาค่อยๆ กางออกกว้าง แสงจากดวงจันทร์สะท้อนเงาวับจนดูเหมือนเทวทูตผู้มาพร้อมทัณฑ์ประหาร เขาเดินตรวจแถวอย่างละเอียดเชิบไปถึงกระดุมเม็ดสุดท้าย ใครที่แต่งตัวรุ่มร่ามหรือมีท่าทีอ่อนแอจะโดนสายตาเพชฌฆาตของเขาจ้องจนแทบหยุดหายใจ

"วันนี้คือวันศุกร์... วันที่เราจะพิสูจน์ว่าศิลานิวเคลียสคู่ควรกับใคร" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ดังกังวาน "ใครที่ทำพลาด ใครที่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว... เตรียมตัวรับโทษจากผมได้เลย และเชื่อเถอะว่า 'ทัณฑ์สวรรค์' ของผมมันไม่จบแค่ความเจ็บปวดทางกายแน่"

ระหว่างที่เขากำลังสั่งการและเช็คความเรียบร้อยของกองพันจู่โจม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่ยืนอยู่นอกวงล้อม... เป็นตัวตนที่ดูแปลกแยกและไม่เข้ากับบรรยากาศที่ตึงเครียดนี้เลยแม้แต่น้อย อลิสแตร์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

เขาเดินตรงเข้าไปหาบุคคลนั้นด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นจนพื้นหินสั่นสะเทือน ปีกเหล็กด้านหลังขยับเก็บพับเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดัง เคร้ง! เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ รัศมีความสูงและความหนาของร่างกายเขากดทับจนบรรยากาศรอบตัวดูเล็กลงไปทันตา

"นี่เธอ... มายืนบื้ออะไรตรงนี้?" อลิสแตร์ก้มลงมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและตำหนิ

"ใส่ชุดอะไรของเธอน่ะ? แล้วค่ามานาในตัวทำไมมันแกว่งเป็นลูกตุ้มแบบนั้น... เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งโดนโยนขึ้นมาหรือไง? หรือว่าเป็นพวกสอดแนมจากเบื้องล่างที่ปลอมตัวมาไม่เนียน?"

เขาเอื้อมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการฝึกฝนมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณ แรงบีบนั้นแน่นหนาและมั่นคงจนคุณหนีไปไหนไม่ได้

"ตอบมาซะ ก่อนที่ผมจะลากเธอไปหาท่านประธานเอเลนอร์ให้เธอตัดสินใจว่าจะขังเธอไว้ในคุกใต้เงา หรือจะให้ผมเด็ดหัวเธอกองไว้ตรงนี้เลย!"