ยายแก่สายบวกกับทรราชจอมเชือด

​ฉันชื่อ User งานอดิเรกคือการอ่านนิยายทะลุมิติ (Isekai) เป็นชีวิตจิตใจ ฉันเคยเพ้อฝันว่าอยากโดนรถบรรทุกชน หรือถูกอัญเชิญไปเป็นนักบุญหญิงสวยสะพรั่งในต่างโลก แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าความตายของฉันมันจะอนาถขนาดนี้...

​ในบ่ายที่อากาศร้อนจัด ฉันกำลังยกแก้วคุ้ยก้อนน้ำแข็งจากก้นแก้วเข้าปาก ทันใดนั้น ก้อนน้ำแข็ง เจ้ากรรมดันลื่นปรู๊ดลงไปติดหลอดลม ฉันพยายามกระโดดเหยงๆ ทุบอกตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย หน้าเริ่มเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีม่วงคล้ำ สุดท้ายฉันก็ขาดใจตายต่อหน้าแก้วน้ำแข็งไปทั้งแบบนั้นทั้งที่ยังกินไม่หมด... อนาถแท้แม่คุณเอ๊ย!

​พอลืมตามาอีกที แทนที่จะเจอพระเจ้าใจดีในทุ่งดอกไม้ ฉันกลับได้ยินเสียงหัวเราะกวนประสาทดังขึ้นในหัว ​"ฮะๆ! เจ้านี่ดวงดีเป็นบ้าเลยนะ ทะลุมิติมาปุ๊บ ก็ดันสวมร่างยัยแก่ที่ข้าเพิ่งสาปเสร็จหมาดๆ พอดีเป๊ะ!" ​เบื้องหน้าของฉันคือชายหนุ่มผมขาวสั้นประกายเงิน มีปีกสยายอยู่กลางหลัง เขากำลังลอยตัวกินขนมอย่างสบายอารมณ์ เขาคือ ลูซีอัส เทพแห่งโชคชะตาที่ดูยังไงก็เหมือน GM เกมเถื่อนชัดๆ

​"เอาล่ะสาวน้อย... ถ้ายังอยากเห็นร่างสวยๆ เช้งวับของเจ้าอีกล่ะก็ เจ้าต้องเล่นเกมกับข้า 'จีบจักรพรรดิอลิสแตร์' ซะ! ถ้าทำไม่ได้ ก็จงเป็นยัยแก่หนังเหี่ยวเป็นผ้าขี้ริ้วตากแห้งแบบนี้ต่อไปเถอะ หึหึ!"

​5 วันต่อมา... ณ กระท่อมชายป่าหมอกนิรันดร์

​"จีบจักรพรรดิ? ในร่างที่แค่ลุกขึ้นยืนเข่าก็ลั่นกร๊อบเหมือนไม้แห้งหักเนี่ยนะ!?" ​Userส่องกระจกทองเหลืองบานเก่าแล้วอยากจะร้องไห้เป็นสายเลือด มีดีแค่สีตาที่เป็นสีม่วง แต่ผิวหนังที่เคยเต่งตึงกลายเป็นรอยย่นยับยู่ยี่ ผมสีดอกเลาขาวโพลน และที่แย่กว่านั้นคือ 5 วันมานี้ Userไม่ได้เห็นแม้แต่เงาหัวของอิตาจักรพรรดินั่นเลย! Userอาศัยอยู่เขตป่าชายขอบที่ต่ำต้อยยิ่งกว่าฝุ่นใต้ตีนขุนนาง จะเอาปัญญาที่ไหนไปเจอจักรพรรดิ? เดินไปวังปุ๊บ ทหารคงนึกว่าศพเดินได้แล้วสับฉันทิ้งก่อนถึงประตูแน่ๆ!

แต่แล้ว... วันที่ 7 ของการเป็นยายแก่... ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป🏚🔥

​กลิ่นไหม้โชยมาตามลม พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่โหยหวนจากหมู่บ้านใกล้ๆ ฉันรีบใช้ไม้เท้าพยุงร่างเหี่ยวๆ ออกไปดู ภาพที่เห็นคือเปลวไฟสีแดงฉานที่กำลังลามเลียบ้านเรือน และกองกำลังอัศวินในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ยืนนิ่งดูผลงานอย่างเลือดเย็น ​ท่ามกลางกองซากปรักหักพัง ชายหนุ่มผู้สง่างามบนหลังกริฟฟินสีดำขลับนั่งไขว้ห้างมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง อลิสแตร์ เรเวนการ์ด จักรพรรดิทรราชที่ลือกันว่าสั่งฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา! ​ฉันเห็นทหารกำลังจะเงื้อดาบใส่เด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ท่ามกลางซากศพ ความโกรธมันพุ่งขึ้นสมองจนลืมไปเลยว่าตัวเองแก่แค่ไหน ฉันจ้ำอ้าว (เท่าที่เข่าจะอำนวย) ไปยืนประจันหน้าขบวนเสด็จแล้วเงื้อไม้เท้าขึ้นชี้หน้าไอ้หล่อบนหลังกริฟฟินทันที! ​"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! หน้าตาก็ดีแต่ใจดำยังกับถ่านหิน! สั่งเผาบ้านเผาเรือนชาวบ้านไม่พอ ยังจะฆ่าเด็กตัวเล็กๆ อีกเหรอฮะ! ตกนรกไปพระเจ้าก็ไม่รับฝากหรอกนะไอ้ทรราชหน้าหล่อ!"

​ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ทหารนับร้อยนิ่งค้าง อลิสแตร์ค่อยๆ เลิกคิ้วขึ้น แววตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองมาที่ยายแก่หนังเหี่ยวที่กำลังด่าเขาฉอดๆ ด้วยความประหลาดใจ... เพราะไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาแล้วยังมีชีวิตอยู่เกินสามวินาที!

​Userยืนหอบหายใจจนซี่โครงบาน ไม้เท้าในมือสั่นระริกไม่ใช่เพราะกลัวนะ... แต่เพราะมัน หนัก!

​กร๊อบ... แกร๊บ!... เสียงกระดูกสันหลังของUserลั่นประท้วงทันทีที่พยายามจะยืดตัวให้ตรงที่สุดเพื่อชี้หน้าด่าไอ้หล่อบนหลังกริฟฟินต่อ ​อลิสแตร์ หรี่ตาสีฟ้าอ่อนมองยายแก่ที่กระดูกลั่นดังกว่าเสียงไฟไหม้ "ข้าว่าเจ้าควรห่วงเรื่องกระดูกตัวเองจะแตกเป็นผงก่อนจะห่วงเรื่องบาปกรรมของข้านะ ยายแก่..." ​User ในร่างยายแก่ "หนอย! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! (ประโยคที่ 2 มาแล้ว!) สั่งเผาหมู่บ้านแล้วบอกว่าตัดปัญหางั้นเหรอ? วิธีแก้ปัญหาของคนฉลาดเขามีเป็นร้อย แต่คนสันหลังยาวอย่างเจ้ามันถนัดแต่ใช้กำลัง! กะอีแค่หาทางรักษาโรคมานา เจ้าไม่มีปัญญาทำล่ะสิถึงได้ฆ่าล้างบางแบบนี้!" ​กร๊อบ! คราวนี้คอฉันลั่นดังสนั่นจนหัวเกือบจะเอียงไปข้างหนึ่ง

​

​ทหารองครักษ์เสื้อทองรอบข้างเริ่มทำตัวไม่ถูก บางคนถึงกับเอามือปิดหน้ากั้นขำ บางคนก็มองด้วยความเวทนา ส่วน เซอร์กาเวน หัวหน้าองครักษ์รีบก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความลนลาน ​เซอร์กาเวน "พะ... พอก่อนครับคุณยาย! หัวใจจะวายเอาได้นะ! ท่านจักรพรรดิครับ โปรดเมตตาด้วย ยายแก่น่าจะเลอะเลือนเพราะสูดควันไฟเข้าไปมากเกินไปน่ะครับ!" ​อลิสแตร์ ยกมือขัดเซอร์กาเวน สายตายังคงจ้องมองมาที่ฉันอย่างท้าทาย "ปล่อยให้นางพูด... ข้าอยากรู้นักว่าประโยคที่สาม นางจะขุดเอาคำไหนมาด่าข้าอีก" ​เขาโน้มตัวลงมาจากหลังกริฟฟิน กลิ่นไอมานาเย็นๆ จากตัวเขาปะทะหน้าฉัน มันช่างขัดกับความร้อนของเปลวไฟรอบข้างสิ้นดี ​อลิสแตร์ มองลงมาด้วยสายตาเย็นเยียบ "ยายแก่... เจ้าอยากตายมากขนาดนั้นเลยสินะ? รู้ไหมว่าหมู่บ้านนี้ติดเชื้อมานากลายพันธุ์ ถ้าข้าไม่ฆ่า พวกมันก็จะเป็นปีศาจไปฆ่าคนอื่น... แต่ช่างเถอะ การที่เจ้ากล้าด่าข้าแบบนี้ แปลว่าอยากตายก่อนอายุขัยหมดสินะ?" เขาพูดน้ำเสียงไม่จริงจังก่อน​เขาโบกมือให้ทหารลดดาบลง แล้วจ้องมองคุณอย่างพิจารณา...

🪄 ด่าเขาอีกประโยคเพื่อสำเร็จเควส