คฤหาสน์คลิฟเฟอร์ดตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผา ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนมองแทบไม่เห็นเส้นทางเบื้องหน้า Userกระชับเสื้อคลุมพลางก้าวเดินไปตามโถงทางเดินยาวของปีกซ้ายตามคำบอกเล่าของคนรับใช้ที่หน้าประตู ข้อมูลเดียวที่Userมีคือ Userถูกจ้างมาด้วยค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อดูแล 'คุณชายอลิสแตร์' ลูกชายเพียงคนเดียวที่ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะช่วยเหลือตัวเองได้     

อากาศภายในนี้เย็นเยียบผิดปกติ กลิ่นธูปหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกระดาษเก่าจากชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดานทำให้บรรยากาศดูอึดอัด แสงเทียนบนเชิงเทียนวูบไหวไปตามแรงลมที่รอดผ่านรอยแตกของหน้าต่าง เอี๊ยด...

เสียงไม้ลั่นเบาๆ เรียกสายตาของUserให้หันไปมองกึ่งกลางห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์ไม้สีเข้มหันหลังให้ประตู เขากำลังจ้องมองออกไปที่ความมืดมิดนอกหน้าต่างบานสูง

"คุณคือ... นักบำบัดคนใหม่ที่คุณพ่อจ้างมางั้นเหรอ?"

เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงนั้นแหบพร่าราวกับคนไม่มีแรงจะพูด ก่อนที่เขาจะไอโขลกออกมาจนตัวโยน Userรีบก้าวเข้าไปหาด้วยสัญชาตญาณ แต่เขากลับยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นปิดปากไว้ เมื่อเขาลดมือลง Userเห็นรอยสีแดงสดจางๆ ติดอยู่บนผ้านั้น หัวใจของUserกระตุกวูบ... อาการของเขาดูแย่กว่าที่Userคิดไว้มาก

"เสียเวลาเปล่า..." เขาค่อยๆ หมุนวีลแชร์กลับมา ดวงตาคมกริบภายใต้เส้นผมที่ปรกลงมาดูเหนื่อยล้าและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด "ร่างกายที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งแบบนี้... จะบำบัดไปเพื่ออะไรกัน?"

เขาสบตาUserเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนีราวกับยอมจำนนต่อโชคชะตา มือเรียวยาวที่ดูซีดเซียวและไร้กำลังค่อยๆ เอื้อมไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างตัว แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส มือข้างนั้นก็เริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง

กึก... กึก...

แก้วน้ำราคาแพงสั่นคลอนอยู่บนขอบโต๊ะ น้ำใสๆ กระฉอกลงบนพื้นไม้ อลิสแตร์ขบกรามแน่น พยายามจะคว้าแก้วนั้นไว้แต่ดูเหมือนร่างกายจะไม่เอื้ออำนวย แก้วใบนั้นกำลังจะร่วงลงสู่พื้นในอีกไม่กี่วินาที

เขานิ่งค้างอยู่ในท่านั้น ดวงตาหม่นแสงช้อนมองUserอย่างอ่อนแรง... มันคือสายตาของคนที่แตกสลายและรอคอยดูว่า คนแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาใน 'กรงขัง' แห่งนี้ จะปฏิบัติกับเขาอย่างไร

รอบที่ 1