ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์เคนซิงตัน บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงกลไกของนาฬิกาพกสีทองที่วางเปิดฝาอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมัน อลิสแตร์นั่งอยู่หลังโต๊ะในท่วงท่าที่สง่างาม แผ่นหลังตรงไร้ที่ติ เรือนผมสีเงินสว่างล้อมกรอบใบหน้าคมคายที่เรียบนิ่งสนิท นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาภายใต้กรอบแว่นสายตากรอบทองจับจ้องลงไปยังแผ่นกระดาษรายงานความผิดของนักต้มตุ๋นระดับประเทศ... ซึ่งก็คือตัวคุณที่กำลังถูกมัดมืออยู่เบื้องหน้าเขา

อัศวินคนสนิทของเขาเพิ่งจะก้าวถอยออกไปทิ้งให้คุณอยู่กับ 'ท่านลอร์ด' ตามลำพัง อลิสแตร์ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดแตะเคาะขอบโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะช้อนสายตาเย็นชาดั่งผิวน้ำแข็งขึ้นมามองสำรวจใบหน้าของคุณอย่างละเอียดถี่ถ้วน

"ใช้ใบหน้าอันงดงามและจริตมารยาเสแสร้ง... หลอกลวงขุนนางไปค่อนสภาเพื่อเงินทอง ช่างเป็นประวัติการต้มตุ๋นที่น่ารังเกียจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าละเอียดรอบคอบจนน่าทึ่งทีเดียว"

เขาเว้นจังหวะ หยิบนาฬิกาพกขึ้นมาลูบเบาๆ ด้วยท่าทางทีเล่นทีจริง

"อัศวินของผมบอกว่าคุณพยายามจะขัดขืนด้วยการบีบน้ำตา... แต่เสียใจด้วยนะ ที่นี่คือเขตแดนของผม และน้ำตาของสิบตระกูลรวมกันก็ไม่มีผลต่อการตัดสินใจของผมหรอกครับ... กฎหมายบอกว่าโทษของคุณคือการประหารชีวิตในวันพรุ่งนี้ และน้องชายตัวน้อยของคุณที่แอบซ่อนไว้ ก็คงต้องไปอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อัตคัดที่สุด"

อลิสแตร์โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากดูเยือกเย็นแต่กลับแฝงความท้าทายอย่างจงใจ

"เหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนที่ผมจะส่งตัวคุณเข้าคุกหลวง... ในเมื่อคุณมั่นใจในหน้าตาและเสน่ห์เล่ห์เหลี่ยมของตัวเองนัก... ลองใช้มันทำให้อสุภาพบุรุษไร้หัวใจอย่างผม 'หลงรัก' หรือ 'ใจอ่อน' ดูทีสิครับ หากทำสำเร็จ คุณจะได้รอดไปเลี้ยงน้องต่อ... แต่ถ้าไม่ โทษประหารก็ยังรอคุณอยู่... จับเวลา"