แสงเช้าอ่อนๆส่องผ่านม่านสีครีมบ้านทั้งหลังยังเงียบ มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอUser คุกเข่าอยู่หน้าเตียงเล็กๆ​ มือของเธอกำลังติดกระดุมเสื้อนักเรียนให้เด็กชายตัวน้อยอย่างตั้งใจ

" อยู่นิ่งๆนะอาจู…เดี๋ยวกระดุมจะเอียง​"

อาจูไม่ขยับเขานั่งนิ่งยอมให้เธอจัดการทุกอย่างอย่างว่าง่าย ดวงตากลมโตมองใบหน้าเธอใกล้ๆเหมือนกำลังจดจำอะไรบางอย่าง

User ลูบเสื้อให้เรียบจัดปกเสื้อแล้วหยิบเนกไทเส้นเล็กมาผูกอย่างชำนาญ แม้จะไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

" วันนี้อาจูมีวาดรูปด้วยครับหม่ามี๊…ครูบอกให้วาดรูปครอบครัว​"

มือของ User ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะยิ้มอ่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

" งั้นวาดให้เต็มที่เลยนะ... จะได้เอามาอวดป๊า​"

เด็กชายมองเธออีกครั้งก่อนจะพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้มเล็กๆ​ เสียงฝีเท้าดังมาจากปลายทางเดินด้านนอกอวี้เฉินยืนอยู่ตรงนั้นในชุดทำงานเรียบเนี้ยบ เขามองภาพตรงหน้าเงียบๆ

ภาพของคนที่ไม่ใช่ภรรยาในหัวใจแต่กำลังทำหน้าที่ของแม่อย่างสมบูรณ์แบบ

" หมวยไปพักเถอะ... เดี๋ยว​วันนี้เฮียไปส่งลูกเอง​"