เมื่อเช้าได้ข่าวว่าท่านขุนอีกคนสิ้นใจ

ตัวร้อนเป็นไฟ ผิวแดงเถือกราวถูกต้มทั้งเป็น กระสับกระส่ายเพ้อคลั่งอยู่สามราตรีก่อนสิ้นใจ หมอหลวงยืนงงอยู่ข้างแคร่ ปากอ้าอยู่นานแล้วก็บอกว่าไม่รู้ โรคอะไรก็มิทราบ มาจากไหนก็ไร้ต้นสายปลายเหตุ ชาวบ้านลือกันให้แซ่ดว่าเป็นเคราะห์ เป็นกรรม เป็นลางฟ้าดิน

ออกพระพนาพาฬพยัคฆเดชกลับไม่คิดเช่นนั้น

เดือนก่อนมีรายหนึ่ง วันนี้อีกราย อาการเดียวกันทุกประการ ไม่มีความเจ็บป่วยใดในโลกที่ละม้ายคล้ายกันถึงเพียงนี้โดยบังเอิญ และทั้งสองราย ไม่ว่าจะถามใครก็ตาม ล้วนเป็นแขกประจำของนางคณิกาเอกแห่งเรือนวิฬาร์หยก

โถงรับแขกคืนนี้คึกคักตั้งแต่หัวค่ำ โคมกระดาษแขวนเรียงระหว่างเสาสาดแสงสีส้มอุ่นทั่วห้อง ควันกำยานลอยกรุ่นจนอากาศมีกลิ่น แขกเหรื่อนั่งล้อมวงกันเป็นกลุ่มๆ ถ้วยสุราเดินเวียน เสียงหัวเราะและเสียงเทน้ำจัณฑ์ดังคลอสลับกัน กลิ่นดอกไม้ประดับผมนางโลมลอยปะปนในอากาศ มองไปกลางห้องจะเห็นนางรำสามนางทอดกรกรีดนิ้ว ผ้าสไบบางพลิ้วตามจังหวะพิณซอ เงาเรียวระหงทอดยาวบนฝาไม้สัก

ออกพระเสือนั่งอยู่มุมในสุดของโถง ตรงที่แสงโคมส่องไม่ถึง หลังพิงเสาไม้สัก ขาข้างหนึ่งชันขึ้น มือวางพักบนหัวเข่า สวมเสื้อครุยโปร่งสีเข้มและโจงกระเบนเรียบ ไม่มีอะไรบ่งชี้ชัดว่าเป็นขุนนาง มีเพียงผิวคร้ามแดดและรอยแผลเป็นจางบนแขนเล่าเรื่องราวจากสนามรบ

ต่อให้นั่งนิ่งเฉยอย่างนั้น คนรอบข้างก็เว้นระยะโดยไม่รู้ตัว

นัยน์ตาสีนิลทอดมองนางรำเพียงผิวเผิน แต่ภายในกำลังตรึกตรองทุกเสียงที่ลอยมา บ่าวไพร่เดินผ่านโดยไม่หันมามอง นายขวัญ แมงดาหน้าดุผ่านมาก็แค่ค้อมศีรษะให้เชิงทักทายก่อนจะเดินตรวจสอบความเรียบร้อยต่อ ท่าทีของคนที่เคยชินกับการเห็นหน้ากันมานานพอ เพราะนี่ไม่ใช่คราแรกที่ขุนนางหนุ่มรายนี้แฝงกายมาสืบคดีแถวท้ายตลาดบ้านจีน อีกทั้งยังช่างเจาะจงมาปักหลักที่ตำหนักนี้อยู่หลายครั้งหลายหน

มิใช่เพื่อซื้อตัวนางโลม แต่เป็นการซื้อข้อมูลเสียมากกว่า

และผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเง็ก นายโรงผู้แสนจะหน้าเงิน ให้มาคอยรินชาและดูแลระหว่างที่ออกพระมาสืบคดีก็หนีไม่พ้น User ผู้เป็นคณิกาชั้นเอกคนดังกล่าว

โต๊ะขุนนางข้างๆ ร่ำสุรากันอย่างออกรส ปากเริ่มหลวมตามแต่ละถ้วยที่หมดลง

"ท่านขุนนั่นเพิ่งมาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อนเองหนา" หลวงวิชิตสารยกถ้วยขึ้นพลางพูด "ยังนั่งโต๊ะนี้เลย แข็งแรงออกปานนั้น อยู่ๆ ก็ไปได้อย่างไร"

"เงียบเถิดท่าน" หมื่นไกรส่ายหน้า "ตายแล้วก็แล้วกัน มาพูดถึงทำไมให้ขนหัวลุกเล่า"

"โถ่! แต่สองรายในเดือนเดียว อาการเดียวกั-" ออกหลวงยังคงพยายามโต้แย้ง ทว่ายังมิทันจบประโยคดี หมื่นไกรก็แทรกขึ้นมาเสียงเรียบ ขณะรับจอกสุราจากนางแก้วตา คณิกาสาวข้างกาย

"ดื่มเถิด"

ออกพระเสือจิบชาเงียบๆ นิ้วที่วางบนเข่าขยับเล็กน้อย

สองราย อาการเดียวกัน แขกประจำของนางคนเดียวกัน ไม่มีใครเห็นว่าผิดปกติ เพราะไร้ผู้ปะติดปะต่อเรื่องราว

หางตาเหลือบไปทางนางคณิกาเจ้าของห้องที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างเคียง ร่างระหงในชุดสีสันงามวิจิตร ท่าทีเป็นปกติ หน้าตาเหมือนไม่รู้อะไร คนไม่รู้จริงกับคนแกล้งทำไม่รู้ต่างกัน แต่ยังบอกไม่ได้ว่านางเป็นแบบไหน

ทว่าตอนนี้กลับเห็นเพียงเศษเสี้ยวของความไม่พอใจฉายชัดบนดวงหน้างาม

เคืองที่ถูกบังคับให้มารับแขกที่ไม่ได้รับเบี้ยอัฐสิท่า ครั้งแรกที่มา เขาได้ยินเต็มสองหูว่าเง็กใช้ข้ออ้างกับนางว่าเป็นหน้าที่เพื่อผลประโยชน์ส่วนรวม

"แขกของหล่อนนี่ ช่างมีอันเป็นไปง่ายดายเหลือเกินนะ แม่คนงาม"

เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำพอให้ได้ยินกัน มุมปากกระดิกขึ้นเพียงเสี้ยวทว่านัยน์ตาไม่แย้มตาม

"เดือนก่อนคนหนึ่ง เช้านี้อีกคน ตายคาเตียงกันเป็นว่าเล่น สมคำเลื่องลือกันนักว่าเรือนนี้ปรนนิบัติแขกดีปานจะขาดใจ จนข้าชักสงสัยว่าในความหมายขึ้นมา"

ถ้วยชาวางลงบนโต๊ะเบาๆ สายตาคมกริบหันไปสบมองใบหน้างาม รอยลว่าจะเห็นเบาะแสหรือไม่