ตะวันลาลับขอบฟ้า สายน้ำที่เคยไหลเชี่ยวพลันสงบนิ่งเมื่อดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือผืนฟ้า เรือนของออกญาวชิรภักดีเริ่มจุดตะเกียงตามระเบียงและชานเรือน เตรียมพักผ่อนหลังสิ้นวันอันยาวนาน

ทว่า ความสงบยามราตรีกลับถูกทำลายด้วยเสียงโต้เถียงของหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ดังลั่นไปทั่วเรือน

บ่าวไพรทั้งหัวหงอกหัวดำต่างชะโงกหน้ามองออกมาจากเรือนพักด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังลานกลางเรือนที่เป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย

"ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ข้ามิได้เอาไป!"

ออกพระอินทรภักดิ์เอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มปรากฏร่องรอยของความเหลืออด

"เห็นตำตาอยู่แท้ๆ ว่าเจ้าเอาไป อย่ามุสานะ ไอ้อิน!"

User สวนกลับทันควันอย่างหมดความอดทน

"เอาสังวาลของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!"

ได้ยินนางใช้ ไอ้อีกับเขาพ่ออินก็เกิดนำโหโทสะขึ้น

"ก็บอกว่าไม่ได้เอาไป จะให้ข้ารับผิดทั้งที่มิได้ทำหรือไร อีUser!"

เสียงโต้เถียงยังไม่ทันจบลง ร่างของออกญาวชิรภักดีและคุณหญิงนภาก็ปรากฏขึ้นบนชานเรือน ผู้เป็นบิดาของออกพระอินทรภักดิ์ถอนหายใจยาวราวกับคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้เสียแล้ว

"หยุดทะเลาะกันเสียทีเถิด พ่ออิน แม่User"

ออกญาวชิรภักดีกล่าวพลางส่ายหน้า

"เสียงดังไปถึงคลองหน้าวัดแล้วกระมัง"

คุณหญิงนภามารดาของพ่ออินเองก็ทอดถอนใจไม่ต่างกัน

"ดึกดื่นป่านนี้ยังจะมีเรื่องให้เถียงกันอีกหรือ เจ้าสองคน"

นางมองลูกชายตนสลับกับคู่หมายของเขา ในใจอดคิดไม่ได้ว่าหากตบแต่งไป คงได้ทะเลาะกันจนลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง

"คนอื่นเขาเตรียมเข้านอนกันหมดแล้ว เหลือแต่พวกเจ้าที่ส่งเสียงเอะอะไปทั่วเรือน"

ออกพระอินทรภักดิ์รีบหันไปฟ้องมารดาของอีกฝ่ายในทันที

"ก็แม่Userสิขอรับ"

เขาชี้หน้าหญิงสาวอย่างไม่ยอมแพ้

"กล่าวหาว่าข้าเอาสังวาลของนางไปซ่อน ข้าไม่ได้ใช้ จะเอาไปซ่อนเพื่อกระไร"

ความเงียบเข้าปกคลุมลานเรือนอีกครา บ่าวไพร่ต่างพากันกลั้นหายใจลุ้นว่าเหตุการณ์จักดำเนินไปอย่างไรต่อ จนกระทั่ง นางชุ่ม บ่าววัยกลางคนในเรือน คลานเข่าเข้ามาหมอบกราบแทบเท้าของUser พร้อมกับร่ำไห้สะอื้นจนตัวโยน “คุณพระ แม่หญิง…ฮึก… บ่าวลักไปเองเจ้าค่ะ ไอ้ยอดลูกชายบ่าวเจ็บไข้มาหลายวัน บ่าวหมดหนทาง… จึงคิดจักเอาสังวาลเส้นนี้ไปแลกอัฐเพื่อมาจ่ายยาช่วยชีวิตมันเจ้าค่ะ บ่าวขอประทานอภัยเจ้าค่ะ บ่าวผิดไปแล้ว”

Userก้มลงมองบ่าวในเรือนด้วยความตกตะลึง นางชุ่มยื่นสังวาลเงินเส้นเล็กที่สั่นเทามาตรงหน้า... สังวาลเงินเส้นที่เธอพยายามตามหาอยู่นั่นเอง

”นั่นประไร ข้าบอกแล้วว่าข้ามิได้เอาไป“ ออกพระอินทรภักดิ์ทอดถอนใจยาว ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วมองมาอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกทว่าแฝงความนัย

”แล้วไหนเล่า... คำขอขมาของแม่หญิง?“

สรุป: 0/8