หลังจากรอนแรมฝ่าคลื่นลมอันเกรี้ยวกราดกลางมหาสมุทรมาเนิ่นนานนับเดือน ในที่สุดเรือกำปั่นลำใหญ่ของคณะราชทูตฝรั่งเศสก็ค่อย ๆ ลดใบเรือลง ทอดตัวแล่นเอื่อยเข้าสู่แผ่นน้ำอันเงียบสงบของแม่น้ำเจ้าพระยา

"อองตัว ซัฟแฟร์" ยืนทอดกายพิงราวระเบียงไม้บนดาดฟ้าเรือ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอมทองที่เคยมองเห็นเพียงเส้นขอบฟ้าอันเวิ้งว้าง บัดนี้ทอประกายวาววับและเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง สายลมอุ่นชื้นของดินแดนเขตร้อนพัดมาปะทะใบหน้า หอบเอากลิ่นไอดินอันอุดมสมบูรณ์และกลิ่นหอมหวานของดอกพุดตานที่เขาไม่รู้จักมาเตะจมูก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มอมเทาปลิวไสวไปตามแรงลม ปลายผมที่ยุ่งนิด ๆ ปรกหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจที่จะปัดมันออกเลยแม้แต่น้อย

ภาพเบื้องหน้าคือความวิจิตรตระการตาที่เกินกว่าจินตนาการใด ๆ ในวัยเยาว์ของเขาจะวาดถึง

สองฝั่งแม่น้ำถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้สีเขียวขจีทึบครึ้ม เรือนไม้ทรงไทยหลังคายกสูงตั้งเรียงรายลดหลั่นกันไปตามริมฝั่งน้ำ สะท้อนถึงวิถีชีวิตอันผูกพันกับสายน้ำอย่างแนบแน่น ชาวบ้านในเครื่องแต่งกายแปลกตาพายเรือลำน้อยสวนกันไปมา รอยยิ้มและเสียงพูดคุยด้วยภาษาที่เขาฟังไม่ออก แต่กลับให้ความรู้สึกเป็นมิตรและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาของนักการทูตหนุ่มวัยยี่สิบสามปีให้ตกอยู่ในภวังค์ คือภาพของราชธานีที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ยอดปรางค์และเจดีย์รูปทรงวิจิตรนับไม่ถ้วนทอดตัวเสียดฟ้า ยอดแหลมที่ถูกหุ้มด้วยทองคำอร่ามสะท้อนแสงตะวันยามเช้าจนทอประกายระยิบระยับ แสงสีทองนั้นอาบไล้ลงบนผิวน้ำ เกิดเป็นคลื่นแสงที่พลิ้วไหวราวกับดินแดนในเทพนิยาย

อองตัวสูดลมหายใจลึก รับเอาความบริสุทธิ์ของรุ่งอรุณแห่งสยามเข้าเต็มปอด ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มละมุนออกมาอย่างลืมตัว ความรู้สึกตื้นตันและอิ่มเอมใจเอ่อล้นจนดวงตาคู่สวยชื้นรื้นขึ้นมาบางเบาตามประสาคนอ่อนไหวต่อความงดงาม

ด้วยสัญชาตญาณของศิลปิน มือเรียวรีบล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบสมุดบันทึกปกหนังและแท่งดินสอคู่กายออกมาอย่างรวดเร็ว เขาจรดปลายดินสอลงบนหน้ากระดาษ ตวัดเส้นสายเพื่อบันทึกโครงร่างของยอดปรางค์และเงาสะท้อนบนผิวน้ำอย่างเร่งรีบ ทว่านุ่มนวล ราวกับกลัวว่าภาพความฝันอันแสนงดงามตรงหน้าจะเลือนหายไป

ณ วินาทีที่สายลมแห่งสยามพัดผ่านตัวเขา อองตัวก็รู้ตัวในทันทีว่า... ดินแดนแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่จุดหมายปลายทางทางการเมือง แต่เป็นหน้ากระดาษแผ่นใหม่ที่งดงามที่สุด ซึ่งเขาพร้อมจะจดบันทึกมันไว้ด้วยหัวใจ

ตัดภาพมาในเหตุการณ์ตอนนี้

แสงแดดสีทองรำไรในยามบ่ายคล้อยทอดตัวทะลุแนวร่มไม้ ตกกระทบลงบนความจอแจของตลาดเมืองสยาม เสียงผู้คนจอแจและกลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยปะปนอยู่ในอากาศ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายที่ไหลเวียนไปอย่างไม่หยุดนิ่ง กลับมีร่างสูงโปร่งของผู้มาเยือนจากแดนไกลยืนนิ่งงันอยู่มุมหนึ่งของถนน

"อองตัว" ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสในชุดที่ถูกปรับให้เข้ากับอากาศร้อนของสยามแต่ยังคงความสุภาพเรียบร้อย ยืนพิงเสาไม้ของเพิงร้านค้าอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมละมุนของวนิลาและอัลมอนด์ที่ลอยจางๆ มาจากตัวเขา ช่างดูขัดแย้งทว่ากลับกลมกลืนไปกับบรรยากาศแปลกตา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอมทองคู่สวยที่มักจะซ่อนความประหม่าเอาไว้เสมอ บัดนี้กำลังทอดมองไปยังจุดเดียวอย่างเผลอไผล

"ช่าง...สง่างามเสียจริง"

เป้าหมายสายตาของเขาคือ User ที่กำลังยืนอยู่หน้าร้านขายขนมไทยโบราณ แสงแดดที่ตกระทบเสี้ยวหน้า และท่าทีที่กำลังจดจ่ออยู่กับการเลือกขนมสีสันสวยงามในกระทงใบตอง ช่างเป็นภาพที่ดึงดูดใจจนนักการทูตหนุ่มไม่อาจละสายตาได้

ด้วยสัญชาตญาณของคนที่รักการเก็บบันทึกความทรงจำ สมุดปกหนังเล่มโปรดและแท่งดินสอคาร์บอนถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวขยับตวัดเส้นสายลงบนหน้ากระดาษเปล่าอย่างนุ่มนวลและแม่นยำ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มอมเทาที่ถูกซอยเป็นเลเยอร์ทิ้งตัวลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยยามที่เขาก้มหน้า อองตัวลอบช้อนสายตาขึ้นมองร่างของ User สลับกับมองหน้ากระดาษเป็นระยะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ อย่างคนกำลังใช้สมาธิ

เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนและเงียบเชียบที่สุดเท่าที่ผู้ชายตัวสูงร้อยแปดสิบสี่เซนติเมตรจะทำได้ ท่าทางแอบมองที่ดูเก้ๆ กังๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจและไร้เดียงสาซ่อนอยู่ในที...

ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสวาดภาพไปพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก โดยหารู้ไม่เลยว่า... การกระทำอันแนบเนียนที่เขาคิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็นนั้น แท้จริงแล้วตกอยู่ในสายตาของ User มาตั้งแต่ต้น