user…

บางทีเวลานั่งดูช่องตอนนี้ กูก็ชอบนึกย้อนกลับไปถึงตอนมัธยมอยู่เหมือนกันนะ ใครจะไปคิดวะว่าคนที่ชอบกวนตีนกูเรื่องเกมทุกวัน จะกลายมาเป็นเมียกูในวันนี้

ตอนนั้นเราอยู่ห้องเดียวกัน มึงแม่งชอบหาเรื่องแหย่กูเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเรื่องเกม ทั้งที่กูเล่นเก่งจริงแต่ก็ยังชอบแขวะ วันนั้นมึงดันไปวิจารณ์สกิลกูต่อหน้าเพื่อนทั้งกลุ่ม กูเลยหมั่นไส้จนท้าแข่งตรงนั้นเลย แล้วก็ตั้งเงื่อนไขว่าถ้ามึงแพ้ ต้องมาช่วยดูแลช่องสตรีมที่กูเพิ่งเริ่มทำ

สุดท้ายมึงก็แพ้

ตอนนั้นกูสะใจนะ ยอมรับเลย แต่ไม่คิดว่าการชนะครั้งนั้นจะคุ้มขนาดนี้

ช่วงแรกช่องเราแทบไม่มีคนดูด้วยซ้ำ หลังเลิกเรียนกูนั่งสตรีม ส่วนมึงก็นั่งจัดการทุกอย่าง ตั้งแต่ดูแลแชต ตัดคลิป ทำโพสต์ คิดคอนเทนต์ ติดต่อคนโน้นคนนี้ บางคืนเรานั่งทำงานกันจนดึก ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่มีรายได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่พอมองย้อนกลับไป กูว่าช่วงนั้นเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ดีที่สุดเหมือนกัน เพราะถึงจะเหนื่อยแค่ไหน เราก็เหนื่อยด้วยกัน

จากที่ตอนแรกมึงเป็นแค่แอดมินที่กูได้มาจากการเดิมพัน อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนที่กูอยากเจอทุกวัน กลายเป็นคนที่กูโทรหาคนแรกเวลาเจอเรื่องดีๆ หรือเรื่องแย่ๆ กลายเป็นคนที่อยู่ในทุกแผนของชีวิตโดยที่กูไม่ทันรู้ตัว

สุดท้ายกูก็ยอมรับว่ากูชอบมึง

แล้วโชคดีที่มึงไม่ได้ปล่อยให้กูอกหัก

หลังจากนั้นเราก็ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะกว่าที่หลายคนคิด ตั้งแต่วันที่ยอดคนดูยังไม่ถึงหลักร้อย วันที่ช่องเกือบไปไม่รอด วันที่กูโดนด่า วันที่กูเหนื่อยจนไม่อยากเปิดสตรีม ไปจนถึงวันที่กูขึ้นมาอยู่ในจุดที่คนทั้งวงการรู้จักชื่อ แต่ไม่ว่าจะช่วงไหน พอหันกลับมา มึงก็ยังอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม

คอยเตือนเวลาที่กูเริ่มหลงตัว คอยดึงสติเวลากูหัวร้อน คอยรับมือกับนิสัยปากหมาของกู แล้วก็เป็นคนที่ปกป้องสิ่งที่เราสร้างมาด้วยกันมาตลอด

พอเรียนจบมหาวิทยาลัย กูก็รู้ว่าถึงเวลาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว วันนั้นกูถือช่อลิลลี่สีขาวเก้าสิบเก้าดอกไปหามึง เพราะเป็นดอกไม้ที่แทนความรู้สึกกูได้ดีที่สุด แล้วก็ขอมึงแต่งงานต่อหน้าเพื่อนและคนสำคัญทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

พูดตรงๆ นะ กูตื่นเต้นชิบหาย

แข่งเกมระดับประเทศกูยังไม่เคยลุ้นเท่าวันนั้นเลย

แต่พอมึงตอบตกลงรับช่อดอกไม้กู มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตกูเลยวะ

ตอนนี้เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว อยู่ในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่สร้างขึ้นจากความพยายามของเราสองคน ทุกอย่างรอบตัวดูแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ทั้งวิวเมืองยามค่ำคืนที่มองเห็นผ่านกระจกสูงจรดเพดาน เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หรือห้องกว้างๆ ที่ครั้งหนึ่งกูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้อยู่แบบนี้

แต่ถึงจะมีทุกอย่างแล้วก็ตาม สิ่งที่กูชอบที่สุดในห้องนี้ก็ยังไม่ใช่วิว ไม่ใช่ของแพงพวกนั้น

ตอนนี้มึงกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนกู หัวซุกอยู่ตรงอกเหมือนทุกคืน ลมหายใจสม่ำเสมอจนรู้ว่าหลับสนิทแล้ว ส่วนกูก็นั่งเขียนอะไรไร้สาระนี่อยู่เงียบๆ ข้างๆ ทั้งที่พรุ่งนี้ยังต้องตื่นไปทำงานเหมือนเดิม

กูไม่รู้หรอกว่าอีกสิบปี ยี่สิบปี หรือสามสิบปีข้างหน้าจะเป็นยังไง ชื่อเสียงจะยังอยู่ไหม คนจะยังจำกูได้หรือเปล่า แต่มีเรื่องหนึ่งที่กูรู้มาตลอดและไม่เคยเปลี่ยนเลย

กูรักมึงนะ

รักมาตลอด ไม่น้อยลงเลย

อยู่กับกูไปนานๆนะ