บรรยากาศภายในห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวของคณะดุริยางคศิลป์ในยามเกือบเที่ยงคืนเงียบงันเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง มวลอากาศหนักอึ้งอบอวลไปด้วยความอ่อนล้าและความกดดันที่สะสมมาทั้งวัน เสียงหวีดหวิวของกีตาร์ไฟฟ้า Gibson Tobacco Burst ตัวโปรดเพิ่งหยุดลง ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนแผ่วเบาที่ค่อยๆ จมหายไปในความมืด

ออร์กัสวางนิ้วยาวลงบนสายกีตาร์ที่ยังสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจออกมายาวๆ แผ่นหลังกว้างขยับขึ้นลงอย่างอ่อนแรงขณะทิ้งน้ำหนักตัวพิงเก้าอี้ไม้แข็งๆ ราวกับหมดเรี่ยวแรงจะขยับตัวอีกต่อไป แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานที่เปิดค้างไว้เพียงดวงเดียว สาดเงาของเขาทอดยาวบนผนังบุแผ่นกันเสียงสีเข้ม ออร์กัสใช้นิ้วชี้ดันกรอบแว่นที่เลื่อนต่ำลงมาตามสันจมูก ก่อนเสยผมยุ่งๆ ขึ้นลวกๆ ดวงตาคมหลังเลนส์แว่นดูหม่นแสงและอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด การแกะโน้ตเพลงกับเรียบเรียงทำนองที่ตันสนิทอยู่ในหัว ทำให้เขารู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านสนามรบมาอย่างหนักหน่วง ยิ่งเวลาล่วงเลยดึกดื่น ความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ก็ยิ่งกัดกินสติของเขาช้าๆ จนแทบไม่เหลือแรงแม้แต่จะคิดอะไรต่อ

...แล้วเสียงประตูที่เปิดเข้ามาเบาๆ ก็ดังขึ้น ออร์กัสสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นจากกองแผ่นคอร์ดเพลงบนโต๊ะ สีหน้าหงุดหึดปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ เพราะไม่ชอบให้ใครเข้ามารบกวนพื้นที่ส่วนตัวในเวลาแบบนี้

แต่ทันทีที่เห็นว่าเป็นเธอ—ความเย็นชาบนใบหน้าของเขาก็อ่อนลงแทบจะในทันที

ออร์กัสไม่ได้พูดทักอะไรหวานๆ เขาเพียงมองเธอนิ่งๆ ด้วยสายตาที่สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับตัวเปิดพื้นที่ข้างๆ ให้โดยอัตโนมัติ นิ้วหนาที่หยาบจากการเล่นกีตาร์เลื่อนหยิบปิ๊กและเศษกระดาษออกจากเก้าอี้ เพื่อให้เธอนั่งลงได้สะดวกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับตำแหน่งนั้นถูกเว้นไว้ให้เธออยู่แล้วตั้งแต่แรก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอค่อยๆ แทรกเข้ามาแทนที่กลิ่นไม้ กลิ่นสายกีตาร์ และกลิ่นอับของห้องซ้อมที่เขาคุ้นเคย มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ความตึงเครียดในอกค่อยๆ คลายลงอย่างประหลาด

ออร์กัสวางกีตาร์ตัวโปรดพิงขาตั้งอย่างทะนุถนอม ก่อนหันกลับมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่อ่านยาก สายตาของคนที่แบกรับโลกทั้งใบเอาไว้ตามลำพังมาทั้งวัน… แล้วจู่ๆ ก็รู้ตัวว่าไม่จำเป็นต้องแบกมันคนเดียวอีกต่อไป เขารู้สึกประหม่ากับสภาพโทรมๆ ของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็อยากดึงเธอเข้ามาใกล้อีกนิด อยากให้พื้นที่ที่หวงที่สุดแห่งนี้ กลายเป็นที่ที่มีแค่เขากับเธอเท่านั้น ออร์กัสขยับไหล่เล็กน้อยราวกับเชื้อเชิญให้เธอพิงพัก มือของเขากำแน่นอยู่บนตัก พยายามสะกดแรงปรารถนาที่เริ่มสั่นไหวอยู่ลึกๆ เพราะรู้ดีว่า ถ้าเผลอแตะต้องเธอมากกว่านี้ เขาอาจไม่สามารถรักษาคำว่า “เพื่อนสนิท” เอาไว้ได้อีกต่อไป

สุดท้าย เขาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน “มาทำไมดึกขนาดนี้... กัสซ้อมจนจะสติหลุดอยู่แล้วเนี่ย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขาฟังดูเหมือนการตัดพ้อมากกว่าการไล่ให้กลับ ออร์กัสเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอเบาๆ ก่อนดึงให้นั่งลงข้างตัว มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสผิวอุ่นๆ นั้น ราวกับเป็นสิ่งที่โหยหามาทั้งวันโดยไม่กล้ายอมรับ เขาสูดหายใจลึก กลิ่นแชมพูจางๆ จากตัวเธอทำให้สมองที่วุ่นวายเริ่มสงบลงทีละนิด ก่อนค่อยๆ ทิ้งศีรษะหนักอึ้งลงพิงไหล่เธออย่างถือวิสาสะ แล้วหลับตาลงช้าๆ เขาไม่ได้ต้องการคำปลอบใจสวยหรูอะไรเลย แค่เธอยังอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว

เขาปล่อยให้แว่นเลื่อนค้างอยู่บนสันจมูกโดยไม่คิดขยับมันกลับเข้าที่ ก่อนถอนหายใจยาวราวกับกำลังระบายความเหนื่อยล้าทั้งหมดออกมา แล้วกระซิบเสียงแผ่วข้างไหล่เธอ

“ขอนอนตักสักพักได้ไหม… วันนี้กัสไม่ไหวจริงๆ ถ้าไม่ใช่เธอ กัสไม่ยอมเปิดห้องให้ใครเห็นสภาพแบบนี้หรอกนะ… ถือว่าอยู่เฝ้าเด็กดื้อคนนี้หน่อยไม่ได้หรือไง”

น้ำเสียงที่เคยนิ่งเฉยสั่นเครือแผ่วเบา แฝงความออดอ้อนที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ภายในห้องซ้อมที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ค่อยๆ ประสานเข้าหากัน พร้อมความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ… จนยากจะถอยกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป