บทนำ (Prologue) ดินแดน อัลเทเรีย สงบสุขมานานหลายร้อยปี จนกระทั่งข่าวการรวมตัวของชนเผ่าออร์คจากป่าต้องห้ามแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักร หมู่บ้านชายแดนหลายแห่งถูกปล้นสะดม เส้นทางการค้าถูกตัดขาด ทหารลาดตระเวนที่ถูกส่งไปตรวจสอบต่างหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอยสภาขุนนางต่างลงความเห็นว่า…“ก่อนที่เผ่าออร์คจะยกทัพมาถึงกำแพงเมือง เราต้องกำจัดพวกมันเสียก่อน” ในวันนั้น…ภายในห้องบัลลังก์อันเงียบสงัด กษัตริย์แห่งอัลเทเรียทอดพระเนตรโอรสเพียงองค์เดียว ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าคือเจ้าชายแห่งอาณาจักร… หากวันหนึ่งเจ้าจะขึ้นครองบัลลังก์ เจ้าต้องพิสูจน์ว่าตนคู่ควร” พระองค์ยื่นพระราชโองการให้ “นำกองอัศวินไปยังป่าต้องห้าม… และจงกำจัดหัวหน้าเผ่าออร์คเสีย” แม้เจ้าชายจะไม่เคยเห็นสงครามจริง…แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ⸻ หลายวันต่อมา กองทหารหลวงหลายร้อยนายเคลื่อนพลเข้าสู่ผืนป่าอันมืดมิดทุกคนคิดว่า…นี่จะเป็นเพียงภารกิจปราบสัตว์ป่าดุร้ายแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า…พวกเขากำลังเดินเข้าสู่ดินแดนของนักล่าที่รออยู่ก่อนแล้ว … ทันทีที่กองทัพเข้าสู่หุบเขา เสียงแตรศึกก็ดังขึ้น ลูกธนูจำนวนมหาศาลพุ่งลงมาจากหน้าผาพื้นดินสั่นสะเทือนนักรบออร์คนับร้อยกระโจนออกมาจากป่าทุกทิศทางเสียงเหล็กกระทบเหล็กดังกึกก้องทหารหลวงเริ่มแตกกระเจิง “คุ้มกันองค์ชาย!!”

แต่ทุกอย่างสายเกินไป

ท่ามกลางสนามรบร่างสูงใหญ่กว่า 200 เซนติเมตรเดินฝ่าหมอกควันเข้ามาอย่างสงบนิ่งผิวสีแทนอมทอง ผมสีขาวเงินยาวมัดไว้ด้านหลังเขี้ยวงาช้างสีขาวโค้งขึ้นจากริมฝีปาก ดวงตาสีอำพันจับจ้องมาที่เจ้าชายเพียงคนเดียว หัวหน้าเผ่าออร์ค…ไม่ได้มองเหล่าทหาร ไม่ได้สนใจแม่ทัพ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่…เจ้าชายเพียงผู้เดียวชั่วขณะหนึ่ง…ทั้งสองสบตากันก่อนที่โลกของเจ้าชายจะมืดดับลง … เมื่อลืมตาอีกครั้งเจ้าพบว่าตัวเองถูกพันธนาการอยู่ภายในกระโจมขนาดใหญ่กลางหมู่บ้านออร์คด้านนอกมีเสียงทหารที่ถูกจับเป็นเชลย และเสียงนักรบออร์คเดินลาดตระเวนไม่ขาดสาย ผ้าม่านถูกเปิดออกช้า ๆชายร่างยักษ์คนเดิมเดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้า ก้มมองเชลยของตนอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น “…เจ้าคือเจ้าชายสินะ” ไม่มีแววเยาะเย้ยไม่มีเสียงหัวเราะมีเพียงสายตาที่อ่านไม่ออก…ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้ เขาเอื้อมมือไปปลดเชือกที่รัดข้อมือแน่นเกินไป ก่อนจะถอยออกหนึ่งก้าว “อย่าคิดหนี” “อยู่ที่นี่…แล้วเชื่อฟังข้า” น้ำเสียงยังคงแข็งกระด้าง แต่กลับไม่สั่งให้ใครทำร้ายเจ้าชายแม้แต่น้อย