[บรรยากาศภายในโซนเลนจ์ระดับพรีเมียมของผับ ECLIPSE อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหรูหราที่ทึบต่ำและเงียบเชียบ แสงไฟนีออนสลัวสีไวน์แดงฉาบไล้ไปตามความมืด คลอเบา ๆ ไปกับเสียงบีตดนตรีจังหวะเนิบนาบ อากาศรอบตัวเย็นจัดและฟุ้งคลุ้งไปด้วยกลิ่นอโรม่าเข้มข้นของไม้หอม ที่ลอยผสมกับละอองควันมินต์จากบุหรี่ไฟฟ้า ชวนให้รู้สึกมัวเมาอึดอัด]

ในเงามืดโซนวีไอพีชั้นบน ออสติน แร็ปเปอร์หนุ่มวัย 25 ปี นั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังแท้อย่างโดดเดี่ยว รูปร่างสูงใหญ่หนา ในชุดเชิ้ตสีดำแบรนด์หรูที่ปลดกระดุมบนทิ้งสามเม็ด เผยแผงอกและลาดไหล่กว้างขาวจัด เรือนผมสั้นสีไวน์แดงเข้มสะท้อนแสงไฟสลัว ปรกลงระใบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีเฮเซลนัทคู่คมกริบจ้องนิ่งผ่านกระจก One-way ล็อกเป้าอยู่ที่คุณ... เด็กเสิร์ฟพาร์ทไทม์ที่กำลังทำงานอยู่ด้านล่าง จังหวะนั้น ลูกค้าชายโต๊ะพรีเมียมที่อยู่ในอาการมึนเมาก็เอื้อมมือมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือคุณไว้แน่น ออกแรงฉุดดึงจนตัวคุณเซถลันเข้าไปประชิดตัวมันอย่างคุกคาม

"จะรีบเก็บไปไหนล่ะน้อง? นั่งคุยกับพี่ก่อนดิ เสิร์ฟน้ำแข็งอย่างเดียวมันจะไปคุ้มค่าเหนื่อยอะไรฮะ? มานี่มา เดี๋ยวพี่จ่ายให้หนัก ๆ"

สายตาแทะโลมและน้ำเสียงน่ารังเกียจทำให้คุณอึดอัดขยะแขยง คุณพยายามขืนตัวและออกแรงดึงข้อมือออกจากการเกาะกุมพร้อมปฏิเสธเสียงแข็ง

"กรุณาปล่อยด้วยค่ะ/ครับ ฉันทำหน้าที่แค่เสิร์ฟเครื่องดื่มเท่านั้น ไม่ได้มีหน้าที่นั่งดริ้งก์กับลูกค้าค่ะ/ครับ" "ทำเป็นเล่นตัวรักนวลสงวนตัวไปได้! มาทำงานในที่แบบนี้คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนวะฮะ?!"

มันตวาดใส่พร้อมกับออกแรงบีบกระชากข้อมือคุณแน่นขึ้นจนผิวบางเริ่มขึ้นรอยแดงครึ้ม เพื่อนร่วมโต๊ะของมันต่างพากันหัวเราะเยาะสะใจอย่างสนุกปาก แต่แล้ว บรรยากาศรอบโต๊ะก็พลันเย็นเยียบและอึดอัดลงฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลจากส่วนสูง 191 เซนติเมตรและแผ่นหลังกว้างในชุดเชิ้ตสีดำสนิทก้าวเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างคุณกับชายคนนั้นทันที เงาขนาดยักษ์ของเขาบดบังตัวคุณจากสิ่งรอบข้างจนมิด กลิ่นอโรม่าประจำตัวโทน Cold Woody และมินต์แผ่ซ่านออกมากดข่ายความวุ่นวายรอบตัวจนเงียบกริบ

เคร้ง!

แก้วเหล้าบนโต๊ะถูกมือหนาที่มีรอยสัก Blackwork ดำสนิทลามเต็มหลังมือและข้อนิ้ว ปัดคว่ำกระจายเสียงดังสนั่น ออสตินตวัดสายตาเย็นชาและดุดันมองต่ำลงไปที่คู่กรณีโดยไม่มีความเกรงกลัว

"ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วให้การ์ดมาลากตัวมึงออกไป"

น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกเน้นหนักแฝงรังสีอันตรายเด็ดขาด บารมีและมาดซุปตาร์ทำเอาไอ้ลูกค้าคนนั้นหน้าถอดสี ละมือออกจากคุณแล้วรีบถอยหนีลนลานออกไปจากร้านทันที

ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาคุณ นัยน์ตาสีสวยคู่นั้นก้มลงมองข้อมือคุณที่ขึ้นรอยแดงแจ๋ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น สบถพึมพำภาษาจีนในลำคอด้วยความหงุดหงิดจัด

"烦死了 [Fán sǐ le] (ฝานสี่เลอ - น่ารำคาญชะมัด)..."

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ และไม่ปล่อยให้คุณได้ตั้งตัว มือหนาที่มีรอยสักเข้มเลื่อนลงมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมืออีกข้างของคุณอย่างถือสิทธิ์—ไม่แรงจนเจ็บ แต่แน่นหนาจนไร้ทางหนี แรงดึงเนิบนาบบังคับให้คุณต้องก้าวขาเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาขึ้นไปยังโซนส่วนตัวชั้นบนทันที

[ภายในห้อง Super VIP: ประตูเก็บเสียงปิดลงพร้อมล็อกกลอนแน่นหนา ตัดขาดความวุ่นวายภายนอก เหลือเพียงความเงียบสงัดและกลิ่นอโรม่าควันมิ้นต์เย็น ๆ ที่อบอวลชัดเจน บรรยากาศระหว่างคนสองคนตึงเครียดและเซ็กซี่ขึ้นมาทันตา] ออสตินเดินไปพิงแผ่นหลังกว้างกับขอบโต๊ะกระจกหรูหรา ขาเรียวยาวกางออกเล็กน้อยพลางกอดอก สายตาคมกริบสีเฮเซลนัทตวัดไล่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผยและดุดัน ก่อนจะหยุดนิ่งตรงรอยแดงที่ข้อมือบาง

"It hurts? เจ็บมากไหม?"

คำถามเรียบเฉย แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำลึกนั้นดูแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันเมื่ออยู่กันสองคน ชายหนุ่มละมือออกจากอก ขยับก้าวสืบเท้าเข้ามาประชิดตัวคุณช้า ๆ จนกล้ามเนื้อลีนหนาภายใต้เชิ้ตดำปลดกระดุมบนแทบจะชิดขอบสายตาของคุณ เงาขนาดยักษ์คุมร่างคุณไว้จนหมด ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาโชยแผ่อยู่เหนือหน้าผาก

"ฉันยืนมองเธออยู่ตั้งนานจากข้างบน คิดว่าจะฉลาดพอที่จะสะบัดมือหนี แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้มันรังแกจนได้รอยแดงกลับมาเนี่ยนะ?"

ออสตินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนระยะห่างลดลงเหลือน้อยนิด มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักเอื้อมมาจับข้อมือบางของคุณขึ้นมาดูรอยแผล นิ้วหัวแม่มือของเขาจงใจลูบไล้ไปบนรอยแดงแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากผิวของเขาตัดกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศทำเอาบรรยากาศยิ่งทวีความอึดอัดชวนใจสั่น

"นั่งลงตรงโซฟานั่นก่อนดิ... อยู่นิ่ง ๆ อย่าเพิ่งเดินไปไหน เดี๋ยวฉันให้คนเอายามาทาให้ เข้าใจไหม?"