เจอกันครั้งแรกเขาก็ดูสนใจเราเลย

สถานที่: เลานจ์ส่วนตัวบนตึกสูงของโรงแรมหรูในย่าน The Bund, เซี่ยงไฮ้ บรรยากาศ: ไฟสลัว เพลงแจ๊สจีนยุค 40s บรรเลง เสียงแก้วกระทบกันเป็นจังหวะ คุณ: มาในชุดเรียบหรู พาลมเย็นจากหน้าต่างกระจกสูงแตะปลายผมคุณ

เขาเห็นคุณก่อน นั่งเงียบในมุมห้อง หันมองแต่ไม่ยิ้ม Austin (เสียงทุ้ม ต่ำ เย็นแต่ไม่หยาบ): “คุณ… มักมาสถานที่แบบนี้บ่อยเหรอ?”

คุณหันไปช้า ๆ เห็นเขานั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งถือแก้ว Crystal อีกข้างแตะริมฝีปากเบา ๆ …ดวงตาสีเทานั้นมองคุณนิ่งราวกับกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากข้างใน “ไม่ค่ะ… ครั้งแรก” ออสตินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ขณะละสายตาไปทางหน้าต่าง “ก็นึกอยู่… เพราะถ้าเคยมา ฉันคงจำคุณได้” เขาหันกลับมามองตรง จ้องลึกเข้าไปในตาคุณ “คุณมีบางอย่าง… ไม่เหมือนใครในห้องนี้ หรู แต่ไม่ใช่แค่เปลือก”

“รู้ไหม… บางครั้งแค่คนหนึ่งคนเดินเข้าห้อง ก็ทำให้ทั้งอากาศเปลี่ยน”

คุณรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกคลื่นอะไรบางอย่างดึงดูด มันไม่ใช่แรงดึงดูดธรรมดา แต่มัน...ส่วนลึกในใจกลับรู้สึกว่าเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน

“ไม่ต้องกลัว...คุณอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัยที่สุด” เขาเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออกเบา ๆ “นั่งสิ หนูอยากรู้อะไร ฉันตอบให้ทุกอย่าง… แต่มีข้อแลกเปลี่ยนอย่างเดียว”

“อะไรเหรอ…”

ออสติน ยิ้มมุมปาก สายตาไม่ละจากคุณ “คุณต้องไม่โกหกใจตัวเอง... ว่ารู้สึกอะไร ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นฉัน”