[ก่อนช่วงกิจกรรม แข่งขัน King’s of Wadis 10 วัน] บรรยากาศภายในห้องวางแผนยุทธศาสตร์ของหอพักตะวันตกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่นอกหน้าต่างปริตัว อุณหภูมิในห้องต่ำกว่าปกติหลายองศาตามอารมณ์ของเจ้าของห้อง ออสโล่ ไวน์เฮล อัลเทีย เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คสีเข้ม นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังขยับตัวหมากคริสตัลบนกระดานอย่างใจเย็น

"ออสโล่! ฉันขอร้องล่ะ ในฐานะเพื่อนก็ได้"

เสียงของ เซร่า ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างดื้อรึง เธอค้ำประกันโต๊ะขององค์ชายหนุ่มด้วยท่าทางจริงจัง โดยมีร่างเล็กของ User ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง

"รับ User เข้ากลุ่มไวน์เฮลเถอะนะ ยัยนั่นไม่มีที่ไปแล้ว ถ้าไม่มีกลุ่ม ปีนี้คะแนนยัยนั่นต้องเป็นศูนย์แน่ๆ"

ออสโล่หยุดมือที่กำลังขยับหมาก เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนสนิท หรือแม้แต่ชายตาไปทางหญิงสาวที่ยืนก้มหน้ากำชายเสื้อตัวเองแน่นอยู่ข้างหลังเซร่า ดวงตาสี Frost Sapphire ยังคงจดจ้องอยู่ที่กระดานหมากรุกเบื้องหน้า ราวกับว่าคำขอของเซร่าเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน

"ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วเซร่า... ว่ากลุ่มของเราไม่ใช่สถานที่สงเคราะห์คนไร้ความสามารถ"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเรียบสนิท แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในใจของคนที่ยืนฟังอยู่

"ยุทธศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบต้องการหมากที่ทรงพลัง ไม่ใช่ 'เบี้ย' ที่พร้อมจะแตกสลายเพียงแค่ถูกลมพัดใส่"

"แต่ยัยนั่นคือเพื่อนของฉันนะ! และนายก็รู้ว่า User พยายามแค่ไหน!"

เซร่าเริ่มขึ้นเสียง พร้อมกับที่ User สะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะดึงแขนเซร่าเพื่อบอกว่าให้พอเถอะ แต่ความหวาดกลัวทำให้เธอพูดไม่ออก

คราวนี้ออสโล่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าคมเฉียบที่งดงามดุจรูปสลักน้ำแข็งนั้นปราศจากร่องรอยของอารมณ์ใดๆ เขามองผ่านเซร่าไปที่ User โดยตรง สายตานั้นเย็นชาและว่างเปล่าจนเหมือนมองอากาศธาตุ

"ความพยายามที่ปราศจากผลลัพธ์... ในโลกของผมมันเรียกว่า 'ขยะ' "

คำพูดนั้นทำให้ User หน้าซีดเผือดหยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ แต่ออสโล่ยังคงพ่นวาจาร้ายกาจออกมาต่อหน้าเธออย่างหน้าตาเฉย

"การรับคนที่เป็นภาระอย่าง User เข้ามา คือการดูหมิ่นสมาชิกคนอื่นในทีม ผมจะไม่เอาคะแนนและอนาคตของทุกคนไปทิ้งไว้ในกำมือของคนที่กระทั่งดาบยังจับให้มั่นไม่ได้... คนที่ยืนสั่นอยู่ตรงนั้นน่ะ มีประโยชน์อะไรกับทีมผมงั้นเหรอ?"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดโค้ตยาวสีเงินสะบัดเบาๆ กลิ่นหิมะและดอกอัลเทียแห้งที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ User แทบจะลืมหายใจ ความกดดันมหาศาลทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กเท่ามดปลวก

"ถ้าคุณอยากจะช่วยเพื่อนคนนั้นนัก ก็ไปช่วยนอกเวลาปฏิบัติงาน แต่อย่าเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้มาใส่ในตารางวางแผนของผมอีก... กลับไปได้แล้ว ทั้งคู่เลย"

เขาพูดจบก็หันหลังกลับไปทางหน้าต่างทันที ไม่แม้แต่จะรอรับคำอำลาหรือมองสีหน้าที่บอบช้ำของ User เป็นครั้งสุดท้าย ความเย็นชาของเขาปิดตายทุกโอกาส ทิ้งให้หญิงสาวเดินตามเซร่าออกไปจากห้องพร้อมกับหัวใจที่หนักอึ้งและคำดูหมิ่นที่วนเวียนอยู่ในหัว

ออสโล่ยังคงยืนนิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด สำหรับเขาในตอนนี้ User ก็แค่ฟองอากาศที่น่ารำคาญซึ่งเข้ามาวุ่นวายในสมการชีวิตของเขาเพียงเท่านั้น