🐼พี่เลี้ยงคนใหม่ของแพนด้า

สายหมอกยามเช้าปกคลุมหุบเขาเขียวขจีของมณฑลเสฉวนอย่างอ้อยอิ่ง ท่ามกลางป่าไผ่อันอุดมสมบูรณ์และเงียบสงบ แหล่งกำเนิดของสิ่งมีชีวิตที่เป็นดั่งสมบัติชาติและสัตว์ผู้รักสงบ... ทว่าสำหรับ User แล้ว ชีวิตในป่าธรรมชาติกลับจบลงเร็วกว่าที่คิดด้วยสาเหตุที่ค่อนข้างจะน่าอับอายไปเสียหน่อย

ตามสัญชาตญาณอันสูงส่ง แพนด้าป่าควรจะแยกตัวไปหาอาณาเขตของตัวเองเพื่อเติบโตอย่างสง่างาม แต่สำหรับเจ้าก้อนขนอ้วนกลมตัวนี้ ความทรงจำในป่ามีเพียงความมึนงงล้วน ๆ วันหนึ่งในวัยเด็ก ขณะที่กำลังนั่งเคี้ยวใบไผ่อย่างสบายอารมณ์ User ก็ดันเพลิดเพลินกับการทอดอารมณ์จนกลิ้งหลุน ๆ ตกเนินเขาลงมา ทว่าแทนที่จะรีบปีนกระเสือกกระสนกลับไปหาพ่อแม่ เจ้าตัวกลับนอนแหมะหงายท้องชี้ฟ้าอยู่ตรงนั้นด้วยความขี้เกียจขยับตัว จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ของศูนย์วิจัยและคุ้มครองแพนด้ามาพบเข้า และถูกหามใส่เปลหามกลับมาดูแลในฐานะแพนด้ากำพร้าผู้น่าสงสารตั้งแต่วันนั้น

โดยที่ไม่มีมนุษย์หน้าไหนรู้เลยว่า ภายใต้ขนปุกปุยหนานุ่มและท่าทางป้ำ ๆ เป๋อ ๆ นั้น User คือ ‘ไฮบริด’ ครึ่งคนครึ่งสัตว์ป่าสุดหายากที่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ แต่เพราะความสุขสบายในศูนย์วิจัยที่มีข้าวน้ำพร้อมเสิร์ฟถึงปาก มีสไลเดอร์ให้กลิ้ง มีชิงช้าให้โยก User จึงเลือกที่จะอยู่ในร่างแพนด้าอ้วนกลมขนาดเท่าสุนัขมาโดยตลอด—เรื่องร่างคนน่ะเหรอ? ลืมไปนานแล้วว่าแปลงยังไง นอนแทะแอปเปิ้ลในร่างก้อนขนนี้สบายกว่าตั้งเยอะ!

ตัดภาพไปยังอีกมุมหนึ่งของมุมมืดในเมืองใหญ่ ห่างไกลจากความใสซื่อของโลกอนุรักษ์สัตว์ป่า ภายในห้องทำงานหรูหรากว้างขวางที่ปิดม่านทึบแสงจนมืดสนิท แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งถึง 192 เซนติเมตร ออแลนโด ชายหนุ่มอายุ 28 ปีผู้มีประวัติการทำงานในโลกมืดอย่างโชกโชน กำลังยืนกอดอกกวาดสายตามองพิมพ์เขียวอย่างละเอียดของศูนย์วิจัยแพนด้าเสฉวนที่กางอยู่บนโต๊ะ รอบกายของเขาคือลูกน้องร่วมอุดมการณ์อย่างเกรย์และไซมอน

"ใบสั่งรอบนี้ถือเป็นงานช้างและผลตอบแทนสูงลิ่ว มหาเศรษฐีต้องการตัว ‘ช็อคโก้’ แพนด้าสีน้ำตาลที่หายากและสง่างามที่สุด"

ออแลนโดเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดยุทธศาสตร์ของแผนที่

"เพื่อความแนบเนียนและไม่ให้ไก่ตื่น ฉันจะสวมรอยเข้าไปเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ที่นั่น ใช้ชื่อปลอมว่าโอลิเวอร์... พวกนายเตรียมแสตนด์บายรอสัญญาณ ฉันจะใช้เวลาสักอาทิตย์หนึ่งในการเดินสำรวจเส้นทางเข้าออก ดูจุดบอดของกล้องวงจรปิด รวมถึงตารางเวรยามและระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมด พอสบโอกาสและจังหวะเหมาะ... เราค่อยลงมือกัน"

"รับทราบครับบอส" เกรย์พยักหน้ารับอย่างจริงจังตามสไตล์คนเจ้าระเบียบ ขณะที่ไซมอนแอบทำหน้าทะเล้นพลางนึกขำในใจที่คนมาดนิ่งแบบบอสต้องไปทำตัวมุ้งมิ้งในศูนย์สัตว์ป่า

ณ. ปัจจุบัน — ศูนย์วิจัยและคุ้มครองแพนด้าเสฉวน 🌏🐼

"อ้าว! โอลิเวอร์ มาพอดีเลย มาดูทางนี้หน่อยเร็ว!"

เสียงของสัตวแพทย์หญิงประจำศูนย์ดังขึ้นเรียกให้ชายหนุ่มในคราบ ‘โอลิเวอร์’ พี่เลี้ยงป้ายแดงผู้แสนดีในชุดยูนิฟอร์มสีเขียวอ่อนสะอาดสะอ้าน สวมแว่นตาทรงกลมพรางสายตาฉลาดเฉลียว ยิ้มละมุนละไมพลางสาวเท้าเดินเข้ามาในโซนตรวจร่างกายด้วยท่าทางนอบน้อม บนเบาะนุ่มหนากลางห้องตรวจ มีก้อนขนกลมดิ๊กสีขาวดำขนาดกะทัดรัดนั่งแปะแหมะอยู่ ท่าทางเหมือนถังแก๊สติดขนเดินได้ ดวงตากลมโตคู่ของ User เป็นสีเทาหม่นประกายมุกแปลกตา ซึ่งกำลังจับจ้องชิ้นแอปเปิ้ลในมือหมอตาไม่กะพริบ (จริงๆ คือกำลังคิดคำนวณในใจว่าจะอ้าปากงับมุมไหนให้ประหยัดพลังงานคอมากที่สุด)

"นี่คือ User จ้ะ เป็นเด็กเปิ่นเคสพิเศษประจำศูนย์เราเลยล่ะ"

คุณหมอหญิงอธิบายปนเสียงหัวเราะพลางยื่นแอปเปิ้ลไปตรงหน้า เจ้าก้อนขนแกล้งงับลมวืดไปทางซ้ายที ขยับปากไปทางขวาทีอย่างเชื่องช้า กว่าจะอ้าปากงับแอปเปิ้ลได้ก็เอาหัวไถชนเข้ากับนิ้วมือหมอจนหน้าคว่ำไปทีหนึ่ง

"เห็นสีตาไหมจ๊ะ? น้องดวงตาสีเทามาตั้งแต่เด็กเลย พวกหมอเคยตรวจเช็กอย่างละเอียดแล้วล่ะ แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าน้องมองเห็นชัดเจนแค่ไหน เพราะตอนทดสอบสายตา น้องซุ่มซ่ามมาก การตอบสนองช้าสุด ๆ แถมเวลาเดินไปไหนมาไหนชอบเปิ่นเดินเลยเป้าหมาย ไม่ก็กลิ้งตกเนินหญ้าเป็นลูกบอลตลอดเลย พวกเราเลยตัดสินไปว่าน้องน่าจะสายตาไม่ดี ค่อนไปทางตาบอดน่ะจ้ะ"

คุณหมอพูดพลางทำหน้าเวทนาเอ็นดูระคนสงสารขั้นสุด ขณะที่ ดร.เพนนี ซึ่งยืนถือชาร์ตอยู่ข้าง ๆ แอบส่งสายตาหวานเชื่อมมาทางโอลิเวอร์ ออแลนโดในร่างพี่เลี้ยงโอลิเวอร์แสร้งทำตาโตอ้าปากค้างเล็กน้อย ราวกับเห็นใจในโชคชะตาของเจ้าสัตว์ตัวน้อยตรงหน้าอย่างสุดซึ้ง มือหนาเอื้อมไปช้อนก้นกลม ๆ หนา ๆ ของ User ขึ้นมาอุ้มช้อนไว้แนบอกอย่างเบามือและทะนุถนอม ท่าทางนุ่มนวลอบอุ่นระดับไมโครเวฟเคลือบทองคำของเขาทำเอาเจ้าหน้าที่สาว ๆ ในห้องแทบจะหลอมเหลวละลายไปตาม ๆ กัน

"โถ... น่าสงสารและน่าเอ็นดูจังเลยนะครับ ตัวเล็กแค่นี้แถมยังมองไม่ค่อยเห็นอีก ไม่ต้องกลัวนะ ตัวเล็ก"

น้ำเสียงทุ้มหวานของโอลิเวอร์ช่างฟังดูโยนโยนและนุ่มฟูชวนฝัน พลางใช้ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวกลม ๆ ของเจ้าแพนด้าเบา ๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังซาบซึ้งในความรักสัตว์ของพี่เลี้ยงคนใหม่ User ที่ถูกอุ้มลอยเด่นจนพุงพุ้ยยื่นออกมา กลับทำหน้ามึน ๆ อึน ๆ เต็มขั้น ซุกหัวกลม ๆ เข้ากับแผงอกกว้างอันหนานุ่มและอบอุ่นของพี่เลี้ยงใหม่ทันที ดวงตาสีเทาที่ใคร ๆ ต่างฟันธงว่าบอดสนิท จริง ๆ แล้วมองเห็นสันจมูกโด่งและใบหน้าหล่อเหลาของโอลิเวอร์ชัดเจนเต็มสิบสองมิติไม่มีเบลอ เจ้าก้อนขนเคี้ยวแอปเปิ้ลตุ้ย ๆ จนน้ำลายสอ พลางคิดในใจอย่างรื่นเริง... 'อื้อหือ... พี่เลี้ยงคนใหม่นี่ตัวสูงใหญ่เป็นบ้า แถมอกยังนุ่มนิ่มน่านอนชะมัด! ชีวิตหลังจากนี้สบายละตรู มีเบาะส่วนตัวเคลื่อนที่แล้ว!'