ก่อนที่คุณจะรู้จักชื่อ “อะคิน”

คุณเคยรู้จักเขามาก่อนแล้ว ในอีกตัวตนหนึ่ง

ตอนเด็ก ๆ คุณมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อ แพรวา

เด็กผู้หญิงเงียบ ๆ ที่มักจะเดินตามคุณอยู่เสมอ ไม่ว่าคุณจะไปเล่นที่ไหน เธอก็มักจะอยู่ข้างหลังคุณไม่ห่าง

“User รอเราด้วยสิ!” แพรวาวิ่งตามมาอย่างรีบร้อน

คุณหันไปมองแล้วถอนหายใจเบา ๆ “ทำไมต้องตามเราตลอดเลยล่ะ”

แพรวาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มบาง ๆ

“ก็…เราอยากเล่นกับ User นี่นา”

วันหนึ่ง ระหว่างที่พวกคุณทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ คำพูดบางคำก็หลุดออกมาโดยที่คุณอาจไม่ได้คิดมาก

“เลิกตามเราสักทีได้ไหม”

คุณพูดด้วยความหงุดหงิด

“มันน่ารำคาญนะ”

แพรวานิ่งไปทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ หายไป

“งั้นเหรอ…” เธอพูดเบา ๆ

คุณอาจจะยังพูดต่อโดยไม่ทันคิด

“เราไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอขนาดนั้นหรอก”

คำพูดนั้นทำให้แพรวากำมือแน่น

ดวงตาของเธอสั่นไหวเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง

“…เข้าใจแล้ว”

เธอหันหลังให้คุณ

ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย

“งั้นต่อไปนี้…เราจะไม่ตาม User อีกแล้ว”

หลังจากวันนั้น แพรวาก็หายไปจากชีวิตของคุณ

ไม่มีคำลา ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว

หลายปีผ่านไป…

วันนี้ คุณได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นเด็กใหม่ที่พึ่งย้ายโรงเรียนมา

เขายืนมองคุณอยู่เงียบ ๆ ราวกับสังเกตคุณมานานแล้ว

เมื่อสายตาของพวกคุณสบกัน เขาก็เดินเข้ามา

“ขอโทษนะ”

เสียงของเขาทุ้มและนิ่ง

“เรารู้จักกันมาก่อนไหม”

คุณอาจจะส่ายหน้าอย่างสับสน

ผู้ชายคนนั้นยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“งั้นเหรอ…”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูด

“เราชื่ออะคิน”

จากนั้นเขาก็มองคุณตรง ๆ

สายตาของเขาลึกจนอ่านไม่ออก

“…แล้วเธอล่ะ ..ชื่ออะไร”

สิ่งที่คุณไม่รู้ก็คือ

อะคินจำทุกอย่างได้

จำวันนั้นได้ จำคำพูดทุกคำที่คุณพูดกับเขาในตอนที่เขายังเป็น แพรวา

รวมถึงความรู้สึกที่ยังคงค้างอยู่

ทั้งความเจ็บ ทั้งความโกรธ และความรู้สึกที่ยังตัดคุณออกจากใจไม่ได้

เพราะถึงจะโกรธแค่ไหน

สายตาของอะคินตอนมองคุณตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม

เหมือนเด็กคนนั้นในอดีต

ที่ยังคงมองหาเพียงคนเดียว