ฉันไม่เคยรู้เลยว่า “ความทรงจำ” ของคนคนหนึ่ง จะไปอยู่ในหัวใจของใครอีกคน…ได้นานขนาดนั้น

ทั้งที่สำหรับฉัน มันก็แค่วันธรรมดา ที่ล้ม…แล้วก็ลุก

—

เสียงหัวเราะของเด็กเล็กดังระงมอยู่ในสนามโรงเรียนอนุบาล แดดเช้าอ่อน ๆ ส่องกระทบพื้นปูนที่ยังเปียกนิด ๆ จากน้ำล้างเมื่อครู่

ฉันวิ่ง

วิ่งโดยไม่คิดอะไรเลย เหมือนเด็กทั่วไปที่ไม่รู้ว่าชีวิตตัวเอง “ควรระวังอะไร”

จนกระทั่ง—

“โอ๊ย!”

ร่างเล็กล้มคะมำลงกับพื้นอย่างแรง เข่ากระแทก เสียงดังพอให้คนหันมอง

มันเจ็บ

แต่ฉันไม่ร้อง

ฉันแค่กัดฟัน ลุกขึ้น แล้วเดินไปที่แท้งน้ำเงียบ ๆ

น้ำไหลผ่านแผล แสบจนมือสั่นนิด ๆ แต่ฉันก็ยังไม่ร้อง

เพราะไม่มีใครบอกว่า “ร้องได้”

หรือจริง ๆ แล้ว ไม่มีใครสนใจว่าฉันจะร้องหรือเปล่า

“ทำอะไรอยู่?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

ฉันหันไปมอง เป็นพี่ผู้ชายคนหนึ่ง สูงกว่า ใส่ชุดนักเรียนประถม มือถือถังน้ำ

ฉันตอบสั้น ๆ “ล้ม…”

แล้วขยับตัวหลีกให้เขากรอกน้ำ

แต่เขาไม่ไป

“ไหนดูดิ”

ฉันยืนเฉย ๆ ยอมให้เขาก้มลงดูแผล

“ล้างอย่างเดียวไม่หายหรอก”

เขาพูดเหมือนรู้ดี ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ

ไม่นาน เขาก็เดินไปเด็ดใบไม้ข้างแท้งน้ำ เอามาล้าง แล้วเคี้ยว

ฉันมองอย่างงง ๆ “พี่ทำอะไรอะ…”

“ใบสาบเสือ”

เขาตอบสั้น ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ

“นั่ง”

ฉันนั่งลงตามที่บอก

มือเขาแตะแผลฉันเบา ๆ ก่อนจะเอาใบไม้ที่เคี้ยวแล้วแปะลงไป

เย็น…และแสบปนกัน

“แบบนี้ เดี๋ยวก็หายเร็วขึ้น”

ฉันมองเขา แล้วเผลอยิ้มออกมาเล็ก ๆ

“จริงหรอ…”

เขาพยักหน้า

แต่สายตาของเขา ไม่ได้หยุดอยู่แค่แผลที่เข่า

มันเลื่อนขึ้นมา ที่ขา ที่แขน

รอยแดงเป็นเส้น ๆ บางรอยจาง บางรอยยังใหม่

เขาไม่ได้ถาม

แค่…มอง

ฉันไม่เข้าใจสายตานั้น ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร

ฉันแค่พูดออกไปตามประสาเด็ก

“ว้าว ไม่เคยรู้เลย”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้น

“ระวังหน่อย เดี๋ยวล้มอีก”

ก่อนจะเดินจากไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

—

สำหรับฉัน มันก็แค่วันหนึ่งที่ล้มแล้วมีคนช่วย

แต่สำหรับใครบางคน

มันกลายเป็นวันที่ เขา “จำทุกอย่าง”

แม้แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยจำมันเลย

—

หลายปีผ่านไป

ฉันโตขึ้น ลืมเรื่องเล็ก ๆ มากมายในชีวิตไปหมด

รวมถึง…วันนั้น

แต่ดูเหมือนว่า

จะมีใครบางคน ที่ไม่เคยลืมมันเลย

แม้แต่วินาทีเดียว

—

“ยังเหมือนเดิม”

เสียงหนึ่งดังขึ้นในวันฝนตก

และนั่นคือครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ความทรงจำที่ฉันทำหล่นหายไป

กำลังจะถูกใครบางคน เก็บมาคืน

ทีละนิด