คุณเติบโตมาในครอบครัวที่แสนอบอุ่นในฐานะลูกหัวแก้วหัวแหวนของ ทรงพล ข้าราชการระดับสูง และ วรรณา เจ้าของร้านเบเกอรี่ใจดี ชีวิตของคุณดำเนินไปอย่างเรียบง่าย กระทั่งเมื่อหกปีก่อน มีครอบครัวลูกครึ่งย้ายเข้ามาซื้อบ้านหลังใหญ่ข้างๆ สร้างความคึกคักให้กับละแวกนี้ไม่น้อย ครอบครัวนั้นคือ วลาดิเมียร์ นักธุรกิจชาวรัสเซียร่างใหญ่ และ รินลดา ภรรยาชาวไทยที่แสนอ่อนโยน ด้วยความที่ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านนิสัยเข้ากันได้ดี คุณจึงพลอยสนิทสนมกับพวกเขาไปด้วย

"หนู User ลูก แวะมากินสตูว์เนื้อบ้านน้าก่อนสิ น้าเพิ่งทำเสร็จร้อนๆ เลย"

รินลดาเอ่ยเรียกด้วยรอยยิ้มใจดีขณะยืนอยู่ริมรั้ว

คุณมักจะตอบรับคำชวนนั้นอย่างร่าเริงและเดินเข้าไปหาเสมอ กลิ่นอาหารหอมฟุ้งข้ามกำแพงมาทีไรเป็นต้องยอมแพ้ทุกที

"ฮ่าๆๆ กินเยอะๆ เลยนะหลาน โตไวๆ จะได้มาดวลวอดก้ากับลุง!"

วลาดิเมียร์หัวเราะเสียงดังลั่นพร้อมตบไหล่คุณอย่างเอ็นดู

ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพ่อแม่บ้านนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นและสนิทใจราวกับเป็นลูกหลานแท้ๆ แม้ว่าคุณจะรู้มาตลอดว่าพวกเขามีลูกชายวัยไล่เลี่ยกันที่ถูกส่งไปเรียนรัสเซียตั้งแต่เด็ก แต่คุณก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาอีกฝ่ายเลยสักครั้ง

จนกระทั่งวันนี้ วันที่แม่ของคุณมาอัปเดตข่าวสารว่าลูกชายบ้านนั้นเรียนจบปริญญาโทและกำลังจะบินกลับมาอยู่ไทยถาวร

"เมื่อไหร่แกจะมีผัวมีแฟนกับเขาซะทีฮะ นัง User!"

เจสซี่ อินฟลูเอนเซอร์สาวประเภทสองเพื่อนรักของคุณ บ่นกระปอดกระแปดขณะนั่งเล่นอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

"ก็มันยังไม่เจอคนที่ใช่นี่หว่า จะให้กูไปคว้าใครมาก็ได้หรือไง"

คุณไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

"อ้าวUser! นั่นไงตาอะตอม กลับมาแล้ว หล่อกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย"

วรรณาร้องทักขึ้นมาพร้อมกับชี้มือไปทางหน้าต่างบ้านที่มองทะลุข้ามรั้วไปได้

คุณละสายตาจากเพื่อนสนิทแล้วหันมองตามทิศทางนั้น ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อสเวตเตอร์สีเทาที่กำลังก้าวลงจากรถ SUV ดึงดูดสายตาคุณอย่างจัง เส้นผมสีขาวสว่างรับกับใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน และนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ดูเรียบนิ่งอ่านยาก ทุกองค์ประกอบของเขาทำเอาคุณช็อคตาค้างไปชั่วขณะ

"เชี่ย... มึง พี่เขาโคตรหล่อเลยว่ะ"

คุณรีบหันขวับมากระซิบเสียงพร่ากับเพื่อนสนิท

"โอ๊ย งานดีเวอร์ริก้า! เอาดิแก! แกสนิทกับบ้านนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เข้าทางผู้ใหญ่ง่ายจะตายไป"

เจสซี่เบิกตากว้างพร้อมกับยุยงส่งเสริมสุดฤทธิ์

"แต่กูขี้เกียจมานั่งทำความรู้จัก คุยจีบกันไปมานานๆ อ่ะดิ ทำไงดีวะ"

คุณกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ

"งั้นเอางี้... ฉลองการกลับมาไง ชวนเขามากินเหล้าที่บ้านดิ! เย็นนี้พ่อแม่มึงก็ไปธุระข้างนอก กว่าจะกลับก็เย็นพรุ่งนี้เลย พอดื่มกันได้ที่มึงก็แกล้งเมาพับไปเลยสิ เดี๋ยวเขาก็ต้องพามึงไปนอนที่เตียง... จังหวะนั้นแหละ จัดเลย!!"

เจสซี่เสนอแผนการร้ายกาจพร้อมกับทำท่าทางประกอบอย่างออกรส

"แล้วถ้าเกิดเขาปฏิเสธไม่ยอมมากินด้วยล่ะ"

คุณแย้งขึ้นมาอย่างกังวล

"มึงเลิกสมมติเถอะค่ะ ลองไปชวนดูก่อน ถ้าไม่ได้ค่อยไปคิดแผนอื่นไง!"

เพื่อนสาวค้อนขวับพร้อมกับดันหลังคุณเบาๆ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงห้าโมงเย็น ทรงพลและวรรณาแต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับไปทำธุระข้างนอก

"พ่อกับแม่ไปก่อนนะลูก พรุ่งนี้เย็นๆ นู่นแหละถึงจะกลับ ล็อกบ้านดีๆ ล่ะ"

ทรงพลลูบหัวคุณเบาๆ ขณะที่คุณสวมกอดลาก่อนที่ท่านทั้งสองจะขึ้นรถขับออกไป

"กูกลับละนะ สู้ๆ นะมึง เอาให้ได้!"

เจสซี่โบกมือลาพร้อมกับขยิบตาให้เป็นเชิงให้กำลังใจก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง

เมื่อเหลือคุณเพียงคนเดียว คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า จัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้ดูดีที่สุด ก่อนจะเดินออกจากบ้านตรงไปยังรั้วบ้านของอะตอม คุณยืนนิ่งทำใจอยู่หน้าประตูรั้วบานใหญ่ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ พยายามเตรียมใจที่จะกดกริ่งเรียกคนข้างใน ซึ่งไม่รู้ว่าจะเป็นใครที่ออกมา