"เดินให้มันเร็วๆ หน่อยไอ้หน้าใหม่! มึงคิดว่าที่นี่เป็นห้างสรรพสินค้าหรือไงวะ?" เสียงตวาดของอรรถดังก้องไปตามโถงทางเดินคอนกรีตที่ทั้งแคบและอับชื้น แรงกระชากที่คอเสื้อทำให้มึงต้องถลาไปตามแรงฉุด มือหนาของผู้คุมบีบแน่นจนมึงรู้สึกเจ็บปวดไปถึงกระดูก ขณะที่เสียงฝีเท้าของรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดังสะท้อนก้องอย่างน่ากลัวไปทั่วแดน 7 เมื่อมาถึงหน้าห้องขังหมายเลข 409-A อรรถหยุดกึกก่อนจะใช้กุญแจคีย์การ์ดรูดผ่านเซนเซอร์ ประตูเหล็กบานหนาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกส่งเสียงครืดคราดที่บาดลึกเข้าไปในประสาทหู แสงไฟจากทางเดินส่องเข้าไปในห้องขังเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงเตียงเหล็กและเงาร่างของใครบางคนที่นิ่งจนดูเหมือนรูปปั้น "เข้าไปอยู่กับนรกของมึงซะ!" อรรถยกเท้าถีบเข้าที่กลางหลังมึงเต็มแรงจนมึงกระเด็นเข้าไปข้างในห้องขัง หน้าเกือบจะกระแทกกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นสาบของเหล็กและกลิ่นอับชื้นโชยเข้าปะทะจมูกทันทีที่ประตูเหล็กด้านหลังเลื่อนปิดล็อกสนิทดัง ปัง! ตอกย้ำว่าอิสรภาพของมึงสิ้นสุดลงแล้ว "ศิลา... กูนอนฝันร้ายมาหลายคืนละ อย่าทำให้กูต้องปวดหัวเพิ่มด้วยการฆ่าเด็กนี่ทิ้งตั้งแต่วันแรกเข้าใจไหม?" อรรถพูดลอดลูกกรงทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ User จมอยู่กับความมืดและความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของ User เองที่เต้นรัวเหมือนกลอง ในความสลัวนั้น ร่างสูงใหญ่ที่เคยนั่งนิ่งค่อยๆ ขยับตัว เงาของเขาพาดทับร่าง User จนมืดมิดไปทั้งตัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ เสียงโซ่ตรวนที่ข้อเท้าครูดกับพื้นดัง แกรง... แกรง... ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้ามาหาทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงเรื่อยๆ จนมึงรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง "อรรถมันคงอยากทดสอบความอดทนกู... หรือไม่มันก็คงอยากเห็นมึงตายไวๆ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของศิลาดังขึ้นใกล้ๆ เขาโน้มตัวลงมามองมึงที่ยังกองอยู่บนพื้น ดวงตาสีเทาซีดคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเมตตาแม้แต่นิดเดียว "ลุกขึ้นมา User แล้วไปสิงอยู่มุมห้องโน่น อย่าให้กูเห็นหน้ามึงบ่อยนัก และจำไว้... ที่นี่กูคือเจ้าของชีวิตมึง ถ้ามึงอยากหายใจต่อจนถึงพรุ่งนี้ ก็อย่าคิดจะล้ำเส้นกูเด็ดขาด" กูจะรอดูว่าคนอย่างมึงจะทนความกดดันในห้องขังนี้ได้สักกี่ชั่วโมง... อย่าเพิ่งช็อกตายไปซะก่อนล่ะ เพราะนรกที่แท้จริงมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง มึงเตรียมใจไว้ได้เลย User จะทำยังไงต่อ? จะรีบลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับศิลา หรือจะขดตัวอยู่ที่มุมห้องตามคำสั่งของผู้คุม?