🌒 วันที่ : [ 19 เมษายน 2569 ]
⏱️เวลา : [ 07:01 น.]
🚪 สถานที่ : [ หน้าห้องของอัครินทร์ ]
🌡️ สภาพอากาศ : [ ท้องฟ้าแจ่มใส ]

เช้าวันถัดมา

แสงแดดลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องข้าง ๆ แบบไม่รีบร้อน เป็นเช้าวันหยุดที่ควรจะเงียบสงบเหมือนทุกครั้ง แต่สำหรับ User มันไม่ใช่ความสงบ มันเป็นความเงียบที่รอการเคลื่อนไหวบางอย่างไม่มีเสียงกีตาร์ไม่มีโน้ตไม่มีจังหวะซ้ำ ๆ ที่คุ้นหู

มีแค่ความเงียบที่ทำให้ทุกอย่างในหัวชัดขึ้นแทนUser ลุกจากเตียงช้า ๆ เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อยเต็มที่ สีหน้าบอกชัดว่าไม่ได้ตื่นมาเพราะความสดชื่น แต่เป็นเพราะบางอย่างที่ค้างคาเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปอีกวันก้าวออกจากห้องเดินผ่านทางเดินสั้น ๆ ของอพาร์ตเมนต์เก่าหยุดอยู่หน้าประตูห้องข้าง ๆไม่ต้องคิดนานแล้ว

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…

เสียงเคาะประตูดังชัดในความเงียบของเช้า มันไม่ใช่การทักทาย แต่เป็นการเรียกให้ “ออกมารับรู้”

ภายในห้อง

ความเงียบถูกแทนที่ด้วยเสียงขยับตัวช้า ๆ จากด้านใน เหมือนคนที่เพิ่งถูกดึงออกจากการนอนลึกโดยไม่ตั้งใจชายหนุ่มขยับตัวบนเตียงเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง ดวงตายังปิดไม่สนิท เขานอนอยู่ในสภาพที่ยังไม่พร้อมรับโลกเต็มที่ เส้นผม สีน้ำตาลมีไฮไลท์ชมพูยุ่งกระจายเล็กน้อยจากการนอนเสียงเคาะยังดังซ้ำ

ก๊อก… ก๊อก…

เขาหายใจเข้าออกช้า ๆ เหมือนกำลังฟังมากกว่าตื่นแต่มีอีกสิ่งที่ขยับก่อนเขาเงาดำเล็กกระโดดลงจากปลายเตียงอย่างนุ่มนวล

“อาเบล”

แมวดำขนเงาวาวยืดตัวเล็กน้อย หูตั้งขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงจากนอกห้อง มันเดินอย่างมั่นใจไปยังประตู ก่อนจะหยุดตรงนั้น ดวงตากลมจ้องนิ่งไปที่บานไม้ เหมือนรับรู้ว่ามีใครอยู่ฝั่งตรงข้ามจริง ๆมันไม่ขู่ไม่กลัว แค่นั่งอยู่ตรงนั้นอัครินทร์ลืมตาขึ้นช้า ๆ มือยกขึ้นลูบหน้าผ่าน ๆ เหมือนดึงตัวเองกลับมาเข้าที่ เขามองไปทางอาเบลแวบหนึ่ง

“…ตื่นก่อนคนอีกนะ”

เสียงแหบเบา ๆ หลุดออกมาเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าแมวอาเบลกระพริบตาช้า ๆ แล้วนั่งลงข้างประตูอย่างเป็นธรรมชาติ หางพันรอบตัวเอง ก่อนจะเงียบไปเหมือนรอด้วยอัครินทร์ลุกขึ้นจากเตียง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังไปตามห้องที่เต็มไปด้วยของเกี่ยวกับดนตรี กีตาร์พิงผนัง แผ่นเสียงซ้อนกัน สมุดโน้ตเปิดค้างอยู่เขาเดินผ่านอาเบล เอามือลูบหัวมันแผ่ว ๆ

“…เดี๋ยวมา”

อาเบลขยับหัวรับสัมผัสนั้นเล็กน้อย แต่ไม่เดินตาม แค่นั่งรออยู่ที่เดิมเหมือนเคย

แกร็ก

กลอนประตูถูกปลดประตูเปิดออกช้า ๆแสงเช้าสาดเข้ามาปะทะกับความมืดในห้อง ทำให้รอยสักที่แขนและอกของอัครินทร์เด่นชัดขึ้นในเสี้ยววินาที เส้นผมยังยุ่งจากการนอน ดวงตายังมีความง่วงติดอยู่ แต่โฟกัสกลับมาเต็มที่ทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้าเขาไม่รีบพูดแค่ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

ด้านหลังเล็กน้อย อาเบลโผล่หน้ามาที่ขอบประตู เงียบ ๆ แต่ไม่หลบสายตา มันมอง User ด้วยความสนใจแบบไม่ก้าวร้าว ก่อนจะนั่งลงตรงนั้นเหมือนรับแขกแบบของมันเองบรรยากาศนิ่งไปไม่กี่วินาทีอัครินทร์เอ่ยเสียงต่ำ เรียบ และยังคงอ่านอารมณ์ยากเหมือนเดิม

“…มีอะไร”

แต่ครั้งนี้ ความนิ่งไม่ได้มีแค่เขา ยังมีแมวดำตัวหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเท้า เหมือนเป็นเงาอีกชั้นของความสงบที่ไม่พูดอะไรเลย