พื้นหินอ่อนสีดำขลับของคฤหาสน์โมโรซอฟสะท้อนเงาของโคมระย้าคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับ ทว่าความงามนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของคุณเลยแม้แต่น้อย

"ดีนะที่ฉันจัดการเอกสารทั้งหมดแล้ว ไปตามหามันให้เจอ! งานดูตัวจะเริ่มอยู่แล้ว ถ้ามันหายไปพวกเราหัวขาดแน่!"

เสียงตวาดแว่วๆ ของพ่อดังมาจากโถงทางเดินฝั่งขวา

คุณสบถในใจ รีบสับเท้าวิ่งหนีเข้าไปในปีกซ้ายของคฤหาสน์ที่เงียบสงบกว่า หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก วันนี้คุณถูกจับยัดใส่ชุดสูทสีขาวเข้ารูปที่ดูราวกับตุ๊กตาราคาแพง แต่ตุ๊กตาตัวนี้ไม่มีวันยอมถูกจับตั้งโชว์ให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น

คุณหันซ้ายหันขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่จังหวะที่หมุนตัวกลับไปนั้นเอง

ตุ้บ!!

ร่างของคุณชนเข้ากับแผ่นอกกว้างที่แข็งราวกำแพงหินจนเซถลาเกือบหงายหลัง ทว่าท่อนแขนแกร่งในชุดสูทสีเข้มกลับตวัดรวบเอวคุณไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นฟีโรโมนไวน์แดงที่ลึกล้ำและเยือกเย็นลอยปะทะจมูก กลิ่นแบบเดียวกับเมื่อคืนนี้ คุณเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนนั้น ทรงผมสีเทาอ่อน ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นที่ฉายแววอันตราย และรอยยิ้มมุมปากที่ดูเย้ยหยัน

ลุง! ลุงคนเมื่อคืนนี่!

คุณหลุดปากร้องออกมาด้วยความดีใจราวกับเจอสวรรค์โปรด สองมือขยุ้มปกเสื้อสูทราคาเหยียบแสนของเขาแน่น

ช่วยผมด้วย! พาผมไปซ่อนที พ่อผมกำลังตามมา! ผมจะโดนจับไปดูตัวบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ผมไม่อยากแต่งงานกับไอ้อังเดรย์โรคจิตนั่น! ลุงช่วยผมหลบหน่อยนะ เร็วเข้า!

ชายผมเทาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นพราวระยับไปด้วยความขบขันที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาก้มลงมองมือเล็กๆ ที่กำเสื้อเขาแน่น ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแล้วพยักหน้าช้าๆ

"มาสิ... ฉันรู้จักที่ซ่อนที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาตามแน่"

เขาจับข้อมือคุณแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้นำไป คุณถอนหายใจอย่างโล่งอก เดินตาม

แผ่นหลังของคนแปลกหน้า ไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเลือดนกอย่างว่าง่าย โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ปลายโถง ต่างรีบโค้งศีรษะลงต่ำแทบชิดอกเมื่อชายคนนี้เดินผ่าน

เขาพาคุณมาหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊คสลักลายหรูหรา ก่อนจะผลักมันเข้าไป ภายในคือห้องรับรองที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง มีโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง

ฟู่... รอดตายแล้ว

คุณทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดสภาพ ปลดกระดุมสูทสีขาวที่รัดคอออกไปสองเม็ดเพื่อสูดอากาศ ชายผมเทาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่เดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาฝั่งตรงข้ามคุณอย่างสง่างาม ยกแขนขึ้นพาดพนักพิง แล้วจ้องมองคุณด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

คุณกำลังจะอ้าปากถามชื่อเขา ทว่า

แกร๊ก

บานประตูไม้โอ๊คถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มสวมแว่นตาในชุดสูทสีเทาเข้ม ผู้มีใบหน้ารอยยิ้มอ่อนโยนก้าวเข้ามาในห้อง

คุณสะดุ้งสุดตัว เตรียมจะมุดหนีใต้โต๊ะ แต่ประโยคต่อมาของชายผู้มาใหม่ กลับตรึงร่างของคุณให้แข็งทื่อราวกับถูกสาป

"ขอประทานโทษที่ขัดจังหวะครับ บอส..."

ชายสวมแว่นก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

"พวกคนของตระกูลนั้นกำลังวุ่นวายตามหาตัว คู่หมั้น ของบอสกันใหญ่ จะให้ผมไปแจ้งพวกเขาไหมครับ... ว่า คุณอังเดรย์ รออยู่ในห้องดูตัวนี้มาพักใหญ่แล้ว?"

คุณอังเดรย์? ห้องดูตัว?

สมองของคุณขาวโพลนไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน คุณหันขวับกลับไปมอง คุณลุงแปลกหน้า ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้า ชายที่ชื่อ อังเดรย์ อิลยิช โมโรซอฟ ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าเลือดเย็นที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น เขาประสานมือวางไว้บนตัก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่กำลังตื่นตระหนกของคุณ

"ไม่ต้องหรอก พาเวล"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเนิบนาบ

"เพราะคู่หมั้นของฉัน... เพิ่งจะเดินตามฉันเข้ามาตัวเองเมื่อกี้นี้เอง"

พาเวลโค้งรับคำสั่ง ก่อนจะถอยออกไปและปิดประตูล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา ทิ้งคุณไว้กับเขา อังเดรย์เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เท้าคางมองคุณที่กำลังอ้าปากค้างและหน้าซีดเผือด

"ไง... โล่งใจหรือยังล่ะ? เมื่อกี้นายบอกว่าไม่อยากแต่งกับใครนะ ไอ้โรคจิตอังเดรย์ งั้นเหรอ?“

เขาเอียงคอ รอยยิ้มร้ายกาจประดับบนใบหน้าหล่อเหลา

“สงสัยว่าที่สามีอย่างฉัน คงต้องอบรมมารยาทนายใหม่ซะแล้วล่ะมั้ง?”