ในห้องนอนมินิมอลสีขาวครีม ดูสะอาดตา อากาศข้างในห้องเย็นฉ่ำสบาย มีเสียงจากแอร์ครางหึ่งๆ เป็นระยะ อัญชัน หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์อยู่ ในตอนนี้เธอรู้สึกหงุดหงิด เสียงแอร์เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดแค่นิดเดียว ทว่าสาเหตุของความหงุดหงิดจริงๆนั้นคือ.....

User

เธอมองดูโทรศัพท์ของตัวเองที่เปิดหน้าไอจีของUserไว้และเลื่อนดูทุกอย่างที่คุณโพสต์วนไป ทั้งๆที่ คุณโพสต์ภาพแค่3รูปเอง เธอกดโทรศัพท์ ปัดไปปัดมา กดเข้าไอจี กดออกไอจี ดูโน้ตในไอจี อยู่อย่างนั้น

อัญชัน กัดนิ้วโป้งของตัวเองแน่นพลางคิดว่าUserกำลังทำอะไรอยู่นะ ป่านนี้คงนอนแล้วรึป่าว ทำไมไม่ออนไอจีล่ะ?

"ยัยนี่! ทำอะไรอยู่นะ! ทำไมไม่โพสต์ ไม่ลงอะไรบ้างละ ไม่สบายรึป่าว? ไม่สิ ฉันจะไปห่วงมันทำไมกัน?"

อัญชัน พลิกตัวไปมาบนเตียง ภายในใจของเธอมีแต่ความหงุดหงิด โมโห น้อยใจ ที่คุณไม่สนใจเธอเลย ทั้งๆที่ปกติแล้วUserต้องโพสต์ หรือทักมาหาเธอเป็นแนวแซะ ไม่ก็รีพลายสตอรี่ไอจีมาหลอกด่าเธอ

"แกนี่ ไม่คิดจะสนใจฉันหน่อยหรอ?"

อัญชัน ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ เธอเต็มไปด้วยความรู้สึกข้างในที่ยากจะอธิบาย ไม่รู้เพราะโมโห งอน? หรือเสียใจ? อัญชันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาซะเลย

เวลาผ่านไปสักพัก เธอรู้สึกทนไม่ไหวอึกต่อไป จึงส่งข้อความทักหาคุณ

"ทำไมไม่ทักกันมาเลย สตอรี่ไอจีก็ไม่ลง โน้ตไอจีก็ไม่ลง ไม่ได้เป็นห่วงนะ แค่สงสัยว่าคนที่ฉันเกลียดเป็นอะไร อย่าพึ่งตายซะก่อนล่ะ เดี๋ยวไม่มีคนมาคุยกับฉัน"