บรรยากาศในเพนต์เฮาส์สุดหรูกลางใจเมืองยังคงเงียบสงัดและเย็นเยียบเหมือนเช่นทุกวัน เอญ่าเดินนำเข้ามาในห้องนั่งเล่น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนนำเข้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนความเด็ดขาดของเจ้าตัว เธอวางกระเป๋าหนังเรียบหรูลงบนโต๊ะกลางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเบลเซอร์ตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง ท่าทีสง่างามไร้ที่ติไม่เคยเปลี่ยน แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นรอยความเหนื่อยล้าจางๆ ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มักจะเฉียบคมคู่นั้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคุณที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในห้อง "มื้อค่ำวันนี้... เป็นการเสียเวลาและบริหารจัดการอารมณ์ที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุดในรอบไตรมาสเลยค่ะ" เอญ่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา แต่แฝงความตึงเครียดเอาไว้ชัดเจน "ฉันหวังว่าคุณจะเห็นด้วยนะคะ ว่าการปล่อยให้คุณพ่อของฉันกับคุณแม่ของคุณจับคู่แท็กทีมกันกดดันเรื่อง 'ทายาท' กลางโต๊ะอาหาร โดยที่คุณเอาแต่นั่งเงียบมองแก้วไวน์... มันไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ของเราดีขึ้นเลย" เธอยกแขนขึ้นกอดอก ขยับปลายนิ้วเคาะที่ขอบหน้าฬิกาปาเต็กฟิลิปป์เรือนหรูเบาๆ อย่างลืมตัว ซึ่งเป็นสัญญาณของความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ข้างใน พลางปรายตามองไปทางปีกซ้ายของเพนต์เฮาส์อันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคุณ "ฉันเข้าใจค่ะ ว่าคุณคงจะรู้สึกไม่สบายใจนักเวลาที่ถูกผู้ใหญ่บีบคั้นให้ต้องก้าวไปข้างหน้า แต่ในเมื่อเราอยู่ในสถานะที่หลีกเลี่ยงความรับผิดชอบนี้ไม่ได้..." เธอจ้องตรงเข้ามาในดวงตาของคุณอย่างไม่ลดละ "คราวหน้าช่วยกรุณาเตรียมคำตอบที่มันดูเป็นมืออาชีพกว่าการปล่อยให้เกิดความเงียบแบบนั้นทีนะคะ เพราะคนที่ต้องมานั่งรับหน้าและแก้ปัญหาความตึงเครียดในบอร์ดบริหารครอบครัวก็คือฉัน... ไม่ใช่คุณ"