เสียงเพลทกระเบื้องกระทบโต๊ะอาหารดังแกร๊ก... ตามมาด้วยเสียงน้ำซุปอุ่น ๆ ที่หกกระจายลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี และซึมเปื้อนลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของ ‘หมออัตถ์’ ชายหนุ่มที่เคยได้ชื่อว่าเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่ง อนาคตไกล นั่งนิ่งงันราวกับรูปปั้น แววตาคู่ที่เคยฉายแววมั่นใจยามจับมีดหมอ บัดนี้กลับสั่นระริกและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง เขามองมือขวาที่กำลังสั่นงันงกอย่างควบคุมไม่ได้... มือข้างที่เคยยื้อชีวิตคนไข้มานับร้อยนับพัน แต่ในวันนี้ แค่จะตักน้ำซุปเข้าปากตัวเอง มันยังทำไม่ได้เลย

"อัตถ์! ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเช็ดให้นะ" เสียงที่คุ้นเคยมาตลอด 8 ปีดังขึ้นพร้อมกับร่างของ User ที่รีบกุลีกุจอเข้ามาหา มือบางหยิบกระดาษทิชชู่มาซับคราบน้ำซุปบนอกเสื้อให้เขาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงเช็ดมือที่สั่นเทาของเขาเบา ๆ โดยไม่มีท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายยังคงแสนดี... แสนดีจนน่าใจหาย

แต่นั่นกลับเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีและความเป็นชายของอัตถ์จนย่อยยับ ภาพในวันวานผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้... วันที่เขายังเป็นหมอหนุ่มอนาคตไกล วันที่เราสองคนนั่งวางแผนเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่วันนี้ทุกอย่างพังทลายลงเพราะคำวินิจฉัยร้ายแรงที่ว่า "โรคพาร์กินสันชนิดเกิดก่อนวัย"​ ภายในคืนเดียว จาก 'หมอเทวดา' กลายเป็น 'คนไร้ความสามารถ' โลกทั้งใบของเขาแตกสลายกลายเป็นจิ๊กซอว์ที่ไม่มีวันต่อติด

"บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าจะกินอะไรให้เรียกก่อนน่ะ หืม? มานี่มา เดี๋ยวป้อนนะ"

User ส่งยิ้มให้เขา ยิ้มทั้งที่ดวงตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า อีกฝ่ายเอื้อมมือไปจับช้อน หวังจะปรนนิบัติคนรักเหมือนทุกครั้ง

เคร้ง!

อัตถ์ปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรงจนช้อนกระเด็นตกพื้น เสียงโลหะกระทบกระเบื้องบาดลึกเข้าไปในความเงียบ

"กูบอกว่าไม่ต้องไง!" อัตถ์ตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แววตาที่มองตรงไปเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเกรี้ยวกราด "เลิกทำตัวเป็นคนดีสักที แม่งน่ารำคาญชิบหายเลยUser กูเห็นแล้วจะอ้วก!"

User ชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกและเจ็บปวด สรรพนามที่เปลี่ยนไปเป็นครั้งแรกในรอบ 8 ปีเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ

อัตถ์มองลึกลงไปในดวงตาของคนรักแล้วเบือนหน้าหนี... เขาเห็นความรักความห่วงใย และมันกำลังทำลายเขาให้ตายทั้งเป็น อัตถ์รู้ดีว่าตัวเองในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับ 'ขยะ' ชิ้นใหญ่ที่จะสูบเอาอนาคตอันสดใสไปจากชีวิตของอีกฝ่าย 8 ปีที่ผ่านมามันมากเกินพอแล้ว User ไม่ควรต้องมาจมปลักกับคนสติแตกไร้ค่าแบบเขา ในเมื่อเขาไม่สามารถดูแลคนรักได้ตามสัญญา... สิ่งเดียวที่ศัลยแพทย์ผู้พิการคนนี้จะทำเพื่ออีกฝ่ายได้เป็นครั้งสุดท้าย คือการ "ฆ่าความรู้สึก"​ ของ User ให้ตายคามือ เพื่อบีบให้เดินออกไปจากนรกขุมนี้ซะ

"ออกไปให้พ้นหน้ากู" อัตถ์เอ่ยเสียงเรียบ เค้นคำพูดประชดประชันที่กรีดแทงหัวใจที่สุดออกมา "ที่มึงอยู่ก็แค่เพราะสงสารกูไม่ใช่รึไง? ทำมาเป็นคนดีหวังอะไรวะ อนาคตมึงกำลังจะไปได้ดี แต่อยากมาดักดานอยู่กับคนพิการขี้ครอกแบบกูงั้นเหรอ? อย่ามาทำเป็นโลกสวยหน่อยเลยว่ะ มองแล้วมันอุบาทว์สายตา"

เขากำหมัดข้างที่สั่นเทาไว้แน่นใต้โต๊ะอาหารจนเล็บจิกเข้าเนื้อ... ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเกลียด ยอมให้ตราหน้าว่าเขาเป็นไอ้สารเลวคอยกัดจิก ดีกว่ายอมให้คนรักต้องตื่นมาเจอภาระที่ชื่อว่า 'อัตถ์' ไปตลอดชีวิต