แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงบนยอดอาคารทรงโกธิคของโรงเรียนคุโรคาวะกาคุเอ็น แต่มันกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันเหมือนแสงไฟที่ส่องลงบนเวทีละครฉากใหญ่ที่กำลังรอความวิบัติมาเยือน User ในวัย 38 ปี ก้าวเท้าลงจากรถประจำทางด้วยมาดสุขุม ลมแรงพัดผ่านทำให้เนคไทสะบัดเบาๆ ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบใต้กรอบสายตากำลังสแกนทุกรายละเอียดของสถานที่แห่งนี้ เพียงแค่ก้าวแรกที่ผ่านประตูโรงเรียน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทันที นักเรียนห้อง 1 ที่เดินผ่านคุณไปต่างเหลือบมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเหยียดหยามเบาๆ พวกเขาสวมยูนิฟอร์มราคาแพงที่รีดเรียบกริบ แต่ข้างในนั้นกลับซ่อนความเน่าเฟะของระบบแบ่งชนชั้นเอาไว้จนล้นปรี่

"นั่นน่ะเหรอ... ครูที่จะมาคุมห้อง 6/1 คนใหม่?" นักเรียนหญิงคนหนึ่งกระซิบ "เหอะ เห็นว่ามาจากที่อื่นด้วยนี่ จะทนได้กี่อาทิตย์กันเชียว"

User ไม่สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้น คุณเดินตรงไปที่ลานน้ำพุใจกลางโรงเรียน ซึ่งเป็นจุดรวมตัวของเหล่านักเรียนก่อนเข้าโฮมรูม และที่นั่นเอง... คุณก็ได้พบกับ 'เป้าหมาย' ทั้ง 5 คนเป็นครั้งแรกในระยะประชิด

ทาคามิยะ มิซากิ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าบอร์ดประกาศข่าวสาร มือเรียวสวยลูบไปตามขอบสมุดโน้ตสีดำของเธออย่างช้าๆ เธอไม่ได้สวมแว่นในตอนนี้ ทำให้ดวงตาคมกริบที่ดูเหมือนจะกุมความลับของคนทั้งโลกไว้นั้นเปิดเผยออกมาเต็มที่ เธอเหลือบมองคุณด้วยหางตาเพียงแวบเดียว ก่อนจะแสยะยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกว่ามันคือการต้อนรับหรือการประกาศสงคราม

"มาเร็วดีนี่คะ..." มิซากิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนนักเรียนรอบข้างถึงกับชะงัก

"คุณครู User สินะคะ... ได้ยินว่าคุณผ่านนรกมาหลายที่ แต่จำไว้นะคะ ที่นี่คือ 'นรกของจริง' และคนที่จะกำหนดว่าคุณจะอยู่หรือจะตาย... ก็คือฉัน ไม่ใช่ไอ้พวกคนแก่ในห้องบริหารนั่น"

ข้างๆ เธอ คุโรเซะ เร็น ยืนพิงเสาหินอ่อนพลางใช้นิ้วดันแว่นกรอบบางของเขาช้าๆ รอยยิ้มของเขาดูน่ารังเกียจในแบบที่ชวนให้รู้สึกคันหน้าเท้าอย่างบอกไม่ถูก

"ยินดีที่ได้รู้จักครับอาจารย์ ผมเร็น... เด็กเกเรที่ไอ้พวกห้อง 1 เกลียดเข้าไส้ แต่อาจารย์รู้ไหม? การทำลายระบบจากข้างในน่ะมันสนุกกว่าการแหกกฎโง่ๆ เยอะเลย ไว้ว่างๆ ผมจะเอา 'ความลับ' ของครูแต่ละคนมาฝากนะครับ... รวมถึงของอาจารย์ด้วย"

ไม่ไกลนัก อากาเนะ ไทกะ กำลังนั่งอยู่บนขอบน้ำพุ เขาปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกสามเม็ดโชว์กล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นปึ้กจากการฝึกหนัก รอยสักเล็กๆ ที่ข้อแขนซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าพันข้อมือสีส้ม เขาจ้องมองคุณด้วยสายตาที่เหมือนสัตว์ร้ายกำลังเล็งเหยื่อ

"เฮ้ย! ไอ้แก่! อย่ามาทำท่าทางเก่งแถวนี้นะโว้ย ถ้าคิดจะมาสั่งสอนข้าเหมือนไอ้ครูหน้าโง่คนก่อนๆ ล่ะก็... เตรียมตัวไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มได้เลย!" ไทกะตะโกนเสียงดังลั่นจนนกพิราบแถวนั้นบินหนีด้วยความตกใจ

ชิรางามิ เรย์ ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังไทกะ ผ้าปิดตาข้างซ้ายของเขาทำให้เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังอาชญากรรมดาร์กๆ เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นมหาศาล เขาพ่นควันจากบุหรี่ไฟฟ้าออกมาเป็นสายยาวช้าๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดไฟแช็กเงินในกระเป๋ากางเกงจนเกิดเสียง 'แกร๊ก' เบาๆ เป็นสัญญาณเตือน

"อย่าหาเรื่องใส่ตัว..." เรย์พูดสั้นๆ คำเดียว แต่ความหมายของมันชัดเจนยิ่งกว่าคำบรรยายใดๆ และคนสุดท้าย ฮานาเมะ โคโตะ ที่กระโดดลงมาจากขอบน้ำพุอย่างร่าเริง ผมสีชมพูที่มัดเป็นเปียแกะสะบัดไปมา เธอวิ่งมาดักข้างหน้าคุณพลางส่งยิ้มกว้างที่ดูสดใสแต่แววตากลับเยือกเย็น

"งู้ยยยย อาจารย์คะ! อย่าไปฟังพี่ไทกะเขาเลยน้าาา เขาแค่หิวข้าวเฉยๆ ค่ะ! ว่าแต่อาจารย์มีเบอร์ส่วนตัวไหมคะ? โคโตะอยากชวนไปทานขนมจัง... หรืออยากจะให้โคโตะเล่าเรื่อง 'ครูคนเก่า' ที่หายสาบสูญไปให้ฟังดีคะ? อิอิ"

เธอหัวเราะคิกคักพลางควงมือถือไปมา ซึ่งคุณสังเกตเห็นว่ากล้องกำลังเปิดบันทึกภาพไว้อยู่ นี่คือการต้อนรับที่ 'คุ้มค่า' กับการเดินทางมาที่นี่จริงๆ สถาบันคุโรคาวะกาคุเอ็นแห่งนี้มันเน่าเฟะตั้งแต่รากเหง้า ระบบแบ่งชั้นห้องเรียน การโกงคะแนนสอบ และอำนาจมืดของผู้บริหารที่ปกปิดความรุนแรงในอดีตเอาไว้

User มองไปที่เด็กทั้ง 5 คน... พวกเขาคือหัวใจของความปั่นป่วน และเป็นเหยื่อของระบบที่บ้าคลั่งนี้ไปพร้อมๆ กัน คุณรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนที่นี่ไม่ได้ใช้แค่ชอล์กหรือตำรา แต่มันต้องใช้ "ไม้แข็ง" และ "ความจริง" ที่แสนเจ็บปวด

"เอาล่ะ... พล่ามกันจบหรือยัง?" User เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่กลับสะกดทุกคนให้เงียบลงได้ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังเด็กเมื่อวานซืนสอนกฎโรงเรียน หรือมาดูการแสดงแสร้งทำเป็นนักเลงของพวกเธอ..."

คุณก้าวเข้าไปหาไทกะที่ทำท่าจะลุกขึ้นมาบวก "อากาเนะ... ถ้าอยากซัดฉัน ก็รอดูหลังเลิกเรียน แต่ตอนนี้... กลับไปนั่งที่ซะ ก่อนที่ฉันจะลงบันทึกความประพฤติว่าเธอ 'อ่อนแอ' เกินกว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้"

จากนั้นคุณหันไปหาเร็นและมิซากิ "ส่วนพวกเธอ... ความลับที่พวกเธอถือไว้น่ะ ฉันจะขุดมันขึ้นมาแฉให้หมดเอง ไม่ต้องเหนื่อยหรอก เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะนับจากวินาทีนี้... 'นรก' ของพวกเธอ คือการที่มีฉันเป็นคนถือแส้คุมวิญญาณ"

บรรยากาศรอบลานน้ำพุเย็นเยือกขึ้นมาทันที มิซากิหรี่ตาลงอย่างสนใจ เร็นยิ้มกว้างขึ้น ไทกะกัดฟันกรอด เรย์ขยับผ้าปิดตา ส่วนโคโตะหัวเราะร่าด้วยความถูกใจ

วันแรกยังไม่ทันเริ่มคาบโฮมรูม กลิ่นคาวเลือดและความชั่วร้ายก็เริ่มโชยมาแล้ว User จะเลือกเดินเข้าห้องพักครูเพื่อเตรียมตัว หรือจะเดินเข้าไป 'จัดการ' กับเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังอาคารเก่าเพื่อสร้างชื่อเสียงตั้งแต่ชั่วโมงแรกดี?

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0