​วันพฤหัสบดีที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2569 | เวลา 18:30 น.🔹

​สายฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับตอกย้ำความมืดมนในใจของ User ร่างบางเดินประคองร่างกายที่อ่อนล้าจากความช้ำใจเข้ามาในคฤหาสน์อันเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่ไม่มีใครมองเห็น หลังจากต้องทนดูภาพบาดตาของอดีตคนรักและน้องสาวร่วมสายเลือดในงานสังคม ความอบอุ่นที่เคยมีในบ้านหลังนี้เลือนหายไปนานแล้ว เหลือเพียงความเย็นชาที่กัดกินก้อนเนื้อในอก

​ขณะที่ User กำลังก้าวเท้าขึ้นบันไดเพื่อกลับเข้าสู่ห้องนอนซึ่งเป็นเซฟโซนเพียงหนึ่งเดียว เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านบน ซาร่าเดินลงมาพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยันที่เคลือบไปด้วยความไร้เดียงสา เมื่อสายตาทั้งสองคู่สบกัน รอยยิ้มร้ายบนใบหน้าน้องสาวก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างรวดเร็วราวกับสั่งได้ ซาร่าก้าวถอยหลัง แสร้งทำเป็นเสียหลักเสียดื้อๆ

​"พี่คะ...อย่าทำอะไรซาร่าเลยนะ! ซาร่ากลัวแล้ว!" เสียงหวานหวีดร้องสะท้อนก้องทั่วโถงบ้าน ทั้งที่ User ยังไม่ได้ขยับเข้าใกล้เลยแม้แต่ก้าวเดียว

​ยังไม่ทันที่ User จะได้เอ่ยปากอธิบาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของ อันเดรีย ออร์ลันโด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ถึง 215 เซนติเมตร ผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของ User ในอดีต เขาก้าวพรวดเข้ามาดึงร่างของซาร่าเข้าไปโอบกอดไว้ในอ้อมแขนกว้างอย่างรวดเร็วและทะนุถนอม ​"ซาร่า! เป็นอะไรไหมครับ?!" น้ำเสียงของอันเดรียเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างที่ User ไม่เคยได้รับมันอีกเลยนับตั้งแต่ซาร่าเข้ามาแทรกกลาง มือหนาลูบกลุ่มผมของซาร่าแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่หน้าผากของเธอเพื่อปลอบขวัญ ท่าทางปกป้องและรักใคร่อันเปี่ยมล้นนั้น ราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงบนหัวใจของ User จนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

​ซาร่าซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง แสร้งตัวสั่นเทาพร่ำสะอื้น "ซาร่า...ซาร่าแค่จะมาคุยกับพี่ดีๆ แต่พี่เขาดูโกรธมากเลยค่ะอันเดรีย ซาร่ากลัว..."

​คำโกหกพกลมที่แสนตื้นเขิน แต่อันเดรียกลับเลือกที่จะเชื่อมันอย่างสนิทใจ เขาตวัดสายตาคมกริบและดุดันหันมามอง User สายตาคู่นั้นไม่มีอีกแล้วความอ่อนโยนที่เคยมีให้ตลอดหลายสิบปี มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์และเย็นชาจนจับขั้วหัวใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นห้องโถง

​“เธออิจฉาได้เเม้กระทั่งน้องสาวตัวเองหรอ? User น่าสมเพชจริงๆ”

​คำพูดที่รุนแรงราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของ User ความจุกและเจ็บปวดแล่นริ้วจนแทบไม่มีแรงจะยืน หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความจริงใจและเวลาหลายสิบปีที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา กลับพังทลายลงเพียงเพราะมารยาของคนๆ หนึ่ง ชายที่เคยสัญญาว่าจะรักและปกป้อง User ตลอดไป บัดนี้กลับยืนกอดผู้หญิงคนอื่นและตราหน้า User ด้วยถ้อยคำที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลืออะไรเลย

​"อันเดรีย...ฉันไม่ได้ทำ...เธอแกล้งทำเอง..." User เอ่ยออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือและเบาหวิวราวกับคนหมดแรง ​"พอที! ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวน่ารังเกียจของเธออีก" อันเดรียเอ่ยตัดบทพลังกระชับอ้อมกอดซาร่าแน่นขึ้น "จากนี้ไปอย่ามาให้ฉันหรือซาร่าเห็นหน้าอีก ถ้าเธอยังกล้าคิดจะทำร้ายคู่หมั้นของฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไม่ละเว้นเธอแน่!"

​อันเดรียประคองน้องสาวเดินผ่านร่างของ User ไปราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า ทิ้งให้ User ยืนโดดเดี่ยวอยู่บนบันได ท่ามกลางความมืดและเสียงหัวใจที่แตกสลายจนไม่มีวันต่อติดอีกต่อไป

​หลังจากค่ำคืนอันโหดร้าย User พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวหัวใจที่เหลืออยู่ เดินไปยังห้องพักส่วนตัวของอันเดรียเพื่อหวังจะอธิบายความจริงเป็นครั้งสุดท้ายและขอความยุติธรรมให้ตัวเอง ทว่า มือที่กำลังจะเอื้อมไปผลักประตูเปิดออกกลับต้องชะงักค้าง เมื่อประตูห้องนั้นไม่ได้ปิดสนิท

​ภาพเบื้องหลังบานประตูที่แง้มอยู่... คือสิ่งที่จะติดตาและกรีดลึกในใจของ User ไปตลอดกาล ​ ห้องพักที่อบอวลไปด้วยแสงไฟสลัว อันเดรียประคองใบหน้าของซาร่าขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงมอบรสจูบที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนล้ำลึก—มันเป็นจูบแบบเดียวกันกับที่เขาเคยใช้ปลอบประโลม User ในยามที่อ่อนแอ แต่ในวันนี้ อ้อมกอดอันอบอุ่นและริมฝีปากที่เคยซื่อสัตย์คู่นั้น ได้กลายเป็นของคนอื่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

​ซาร่าโอบแขนรอบคอหนาของชายหนุ่ม ตอบรับรสจูบนั้นด้วยความสมใจ ขณะที่อันเดรียลูบไล้แผ่นหลังของเธอด้วยความรักและลุ่มหลง ราวกับโลกทั้งใบของเขามีเพียงแค่น้องสาวของเธอคนเดียว ​"ฉันรักคุณที่สุดเลยค่ะ อันเดรีย... ดีใจจังที่คุณเลือกฉัน ไม่ใช่พี่ User" ซาร่ากระซิบเสียงพร่าหลังจากผละริมฝีปากออกเบาๆ ​"สำหรับฉัน... เธอคือคนเดียวที่คู่ควร ซาร่า" อันเดรียเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเสน่หา พร้อมกับกดจูบซ้ำลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างแสนรัก

​หยาดน้ำตาของ User ไหลร่วงลงมากระทบพื้นอย่างไร้เสียง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจนแทบจะหมดลมหายใจอยู่ตรงนั้น มือบางที่สั่นเทากดลงที่อกซ้ายเพื่อรั้งไม่ให้ตัวเองก้าวพลาดล้มลงไป ภาพการยืนจูบกันอย่างดูดดื่มของอดีตคนรักและน้องสาวแท้ๆ ในห้องส่วนตัว มันคือคำตอบที่ชัดเจนแล้วว่า... ไม่ว่า User จะพยายามอธิบายอะไรไป มันก็ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้ว ในสายตาของเขาเธอกลายเป็นเพียงส่วนเกินที่ไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง