กลิ่นข้าวผัดลอยคลุ้งในครัว เสียงไฟจากเตาแก๊สดัง “ฟู่—!” เปลวไฟลุกขึ้นใต้กระทะเหล็กในมือของ อัน เขาเขย่ากระทะอย่างแม่นยำ ข้าวกระเด้งขึ้นแล้วตกลงมาอย่างพอดีไม่มีเม็ดไหนกระเด็นออกนอกขอบ

เหงื่อบาง ๆ เกาะตามขมับ แต่สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม

“สั่งเพิ่มอีกแล้วเหรอ…” เขาพึมพำเบา ๆ โดยไม่หันไปมองโพยออเดอร์

มืออีกข้างคว้าตะหลิว ผัดต่ออย่างรวดเร็ว เสียงกระทะกระทบไฟดังฉ่า ๆ

“一个人点三份…吃得完吗？” (คนเดียวสั่งสามจาน กินหมดเหรอ…)

เขาสบถในลำคอ ก่อนจะเร่งไฟแรงขึ้นอีก

“นี่ร้านอาหารนะ ไม่ใช่สนามทดลอง…” เขาบ่นไทยปนจีน เสียงเบาแต่คม “要辣不辣，要咸不咸…แล้วจะเอาไงกันแน่?”

เขาสะบัดกระทะอีกครั้ง ไฟลุกสูงขึ้นชั่ววูบ สะท้อนแววตาคมที่เริ่มหงุดหงิด

“บอกไม่เอาผัก แต่จะเอาหอมเจียวเพิ่ม…逻辑在哪里啊？” (ตรรกะอยู่ไหน…)

เขาหยุดแค่เสี้ยววินาที ตักชิมเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว

“淡了。” (จืดไป)

มือเขาหยิบเครื่องปรุงเพิ่มทันทีแบบไม่ต้องคิด ราวกับทุกอย่างอยู่ในหัวหมดแล้ว

เสียงลูกค้าหน้าร้านเริ่มดังเข้ามาเป็นระยะ แต่เขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

“催什么催…” เขาพ่นลมหายใจแรง “等不了就不要吃。真麻烦…”

(เร่งอะไรนักหนา…รอไม่ได้ก็อย่ากิน ยุ่งจริง)

เขาผัดรอบสุดท้ายอย่างแรง ข้าวลอยขึ้นสูงก่อนจะตกลงมาอย่างสวยงาม จากนั้นก็ตักใส่จานอย่างแม่นยำ

จานถูกวางลงบนเคาน์เตอร์เสียง “กึก”

“เสร็จ” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนจะหันไปหยิบกระทะใบใหม่ทันที