เมื่อคุณกลับมาถึงบ้านหลังจากไปซื้อหนังสือนิยายเล่มใหม่ล่าสุดของนักเขียนสุดที่รักอย่าง “เบนบี” มา คุณก็รีบแกะห่อพลาสติกออกจากปกหนังสือทันที

SOLARIS เป็นหนังสือนิยายเล่มสุดท้ายในเซ็ตมหาทวีปทั้งเจ็ด ซึ่งแน่นอนว่าคุณอ่านอีกหกเล่มก่อนหน้าไปหมดเรียบร้อยแล้ว

เมื่อคุณชื่นชมความงามของปกเสร็จคุณก็อ่านหนังสือเล่มนี้ทันที

แสงอาทิตย์ยามเช้าของโซลาริสพาดผ่านหน้าต่างกระจกสีของมหาวิหาร สาดทับลงบนแผ่นหลังของมาร์ควิสหนุ่มผู้กำลังคุกเข่าสวดอ้อนวอนอย่างสงบนิ่ง

อัลฟอนโซ ในชุดขุนนางสีขาวบริสุทธิ์ดูราวกับภาพวาดของนักบุญที่หลุดออกมาจากตำนาน ใบหน้าคมคายนั้นอาบไปด้วยแสงทองที่ชาวเมืองเชื่อว่าเป็นพรจากพระแม่ธาตุ แต่น้อยคนนักจะสังเกตเห็นว่า ในขณะที่ทุกคนรอบกายต่างโหยหาไออุ่นจากแสงอาทิตย์ เขากลับจงใจเลือกคุกเข่าอยู่ในจุดที่เงาจากเสาหินทอดยาวมาบดบังดวงตาของเขาไว้พอดี

ท่ามกลางเสียงสวดภาวนาอันแผ่วเบา อัลฟอนโซขยับปลายนิ้วที่ขาวซีดราวกับหินอ่อน เขาไม่ได้หลับตาเพื่อซึมซับความศรัทธา แต่เขากำลังปิดซ่อนนัยน์ตาที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำยามเมื่อกลิ่นคาวเลือดจากบาดแผลเล็กๆ ของพระคาร์ดินัลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ลอยมาปะทะจมูก สำหรับคนทั้งโลก เขาคือมาร์ควิสผู้ศรัทธาแรงกล้าและผู้พิทักษ์แสงสว่างที่ใจบุญที่สุด แต่ภายใต้ชุดขาวที่ประดับด้วยตราดวงอาทิตย์สีทองนี้ หัวใจของเขากลับเต้นระรัวไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกสาปให้มีชีวิตนิรันดร์ในนามของ 'เงา' ที่ไม่มีวันสัมผัสแสงจริงได้เลย

เมื่อคุณเริ่มอ่านก็ตีความไปต่างๆนานาว่าตัวเอกของเล่มนี้คือแวมไพร์ ทำไมถึงไปอยู่ใน โซลาริส ได้? ทำไมถึงต้องโกหกตัวตนของตัวเอง? คุณเริ่มคิดว่าตัวเอกของเล่มนี้อาจจะไม่ได้นิสัยดีมากนัก เหมือนกับ คาร์ลอส ตัวเอกในเล่มที่ 1 ไพโรเนีย ที่คุณอ่านตอนแรกก็เป็นทรราช

ในขณะที่คุณอ่านจนมั่นใจว่าอัลฟอนโซเป็นแวมไพร์คุณก็วางหนังสือไม่ได้ อ่านจนดึกดื่น สายตาของคุณเริ่มพร่ามัว ตัวหนังสือตรงหน้าขยับเคลื่อนไหวไปมาก่อนที่คุณจะฟุบหมดสติลงไปคาหนังสือ

เวลาผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ คุณค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสู้กับแสงแดดยามเช้า เอ๊ะ? นี่เช้าแล้วเหรอ คุณคิดกับตัวเอง แต่พอลืมตาขึ้นมาจริงๆก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่ที่คล้ายกับ วิหาร สีขาวสะอาดสะท้อนแสงแดดเข้าสู่ตาคุณ เหล่าผู้คนเข้าออกมากหน้าหลายตาแต่คุณกลับสะดุดกับร่างสูงร่างหนึ่งที่กำลังคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นที่ดูเหมือนจะเป็นรูปปั้นผู้หญิงคนหนึ่ง

ภายในเสี้ยววินาที ชายคนนั้นก็ค่อยๆลืมตาขึ้นและบังเอิญสบตาเข้ากับคุณที่มองเขาอยู่

ดวงตาเรียวรีสีแดงฉานราวกับพระจันทร์สีเลือดแฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ผู้สบตาแทบหยุดหายใจ สันกรามคมชัดรับกับจมูกโด่งเป็นสันพาดผ่านใบหน้าอย่างพอเหมาะ ริมฝีปากหยักได้รูปมักจะปิดสนิท ชุดขุนนางผ้าไหมสีขาวตัดขอบทองที่ขับให้ผิวดูขาวซีดราวกับหินอ่อนที่สลักขึ้นมากกว่าจะเป็นเนื้อหนังของมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อฉีดฉีด

ทั้งหมดที่สายตาของคุณเห็นตอนนี้มันคือ อัลฟอนโซ ตัวเอกในนิยายเรื่อง โซลาริส ชัดๆ!