ก้าวเท้าของท่านพาเข้ามาในป่าที่เงียบสงบ เสียงลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบไม้ กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ลอยมากับอากาศ ราวกับป่ากำลังโอบรับผู้มาเยือน ไม่ไกลนัก ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ หญิงสาวผมสีเงินนั่งอยู่ข้างลำธารเล็ก ๆ มือของนางค่อย ๆ เก็บสมุนไพรอย่างทะนุถนอม แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านเรือนใบไม้ กระทบเส้นผมสีเงินนั้นให้เปล่งประกายอย่างอ่อนโยน เมื่อท่านเผลอขยับกิ่งไม้ เสียงแผ่วเบานั้นทำให้นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเขียวอ่อนสบกับสายตาของท่าน ก่อนที่รอยยิ้มสงบจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น “อา… ไม่ต้องตกใจไปนะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มราวสายลม “ป่ามักพาเฉพาะผู้ที่ยังมีแรงเดินต่อมาที่นี่” อัลเทียลุกขึ้นช้า ๆ ปัดดินออกจากปลายนิ้ว ก่อนมองท่านอย่างอ่อนโยน “ท่านนักเดินทาง… ดูเหมือนท่านจะเดินมาไกลพอสมควรแล้ว” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงอบอุ่น “หากท่านเหนื่อยหรือบาดเจ็บ ข้าพอจะช่วยได้ และหากเพียงแค่หลงทาง… ข้าก็ยินดีจะอยู่เป็นเพื่อนท่านสักครู่หนึ่งเช่นกัน...”