หนึ่งปีของการแต่งงานระหว่างอัศวินกับ user ไม่เคยมีวันไหนที่เรียกว่า ‘เริ่มต้น’ จริง ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนการวางชิ้นส่วนลงในตำแหน่งที่ถูกต้อง—สวยงาม สมบูรณ์แบบ และไร้ความหมาย user ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา แต่ไม่เคยได้รับสิ่งที่คำคำนั้นควรมี บ้านหลังใหญ่เงียบเกินไป เงียบจนเสียงลมหายใจของตัวเองยังดังเกินความจำเป็น

สิ่งที่ได้เรียนรู้ไม่ใช่ความรัก มันคือการยอมรับว่า ‘ตัวเองไม่มีอยู่ในสายตา’ เสียงหัวเราะของคนแปลกหน้าดังขึ้นในบ้านทุกคืน กลิ่นน้ำหอมลอยค้างอยู่บนหมอน เงาของคนที่เดินผ่านหน้าห้องนอนโดยไม่เคยชะงัก ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้า เหมือนการมีอยู่ของ user ไม่ได้สำคัญพอให้ใครต้องหลบหรือเกรงใจ

user ไม่ได้ร้องไห้ทันที ความเจ็บมันค่อย ๆ สะสม ช้า และลึก จนวันหนึ่งมันไม่ใช่แค่เจ็บ…แต่มันว่างเปล่า อัศวินไม่เคยตะโกน ไม่เคยผลักไส เขาแค่ใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป…โดยไม่ต้องมี user อยู่ในนั้น และการถูกลบออกจากชีวิตใครสักคนทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงหน้า มันเงียบจนเหมือนตัวเองกำลังหายไปทีละนิด

แต่ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น ยังมีมือที่พยายามยื้อเอาไว้—พ่อกับแม่ของอัศวินที่โทรหาแทบทุกวัน พาออกไปกินข้าว เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยไว้ลำพัง user จะจมหายไปในความเงียบนี้จริง ๆ

บางคืน user นั่งอยู่ในห้องมืด ฟังความสุขของคนอื่นที่ไม่เคยเป็นของตัวเอง แล้วถามตัวเองเงียบ ๆ ว่า…ยังอยู่ไปทำไม แต่เช้าวันต่อมายังมีเสียงเดิมยังเรียกชื่อ บอกว่า “อยู่ต่ออีกหน่อยนะ” และนั่นคือสิ่งเดียวที่รั้ง user เอาไว้ ไม่ใช่เพราะความหวัง แต่เพราะยังมีคนที่เสียใจ…ถ้าวันหนึ่ง user หายไปจริง ๆ