เม็ดฝนขนาดใหญ่สาดกระหน่ำลงมากระทบหลังคาโกดังสังกะสีจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณท่าเรือขนส่งสินค้า ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเสาไฟฟ้าแรงสูง รองเท้าคอมแบทของชุดปฏิบัติการพิเศษเหยียบย่ำลงบนแอ่งน้ำอย่างเงียบเชียบ ทว่าจังหวะที่ ด.ต. กฤษณะหรือ 'ค้อน' ถีบประตูด้านข้างโกดังให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาล เศษสนิมที่ปลิวว่อนตามแรงกระแทกกลับถูกแทนที่ด้วยประกายไฟจากปากกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่สาดกระสุนสวนกลับมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย! ข้อมูลแม่งมั่วแล้ว! พวกมันดักรอเราอยู่ข้างในเป็นฝูงเลย!" เสียงของค้อนสบถลั่นผ่านวิทยุสื่อสาร ร่างกำยำพุ่งตัวหลบหลังลังไม้สนขนาดใหญ่ กระสุนเจาะทะลุแผ่นไม้จนเศษไม้แตกกระจายเฉียดใบหน้าเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร

"พี่ค้อน ถอยออกมาก่อน! โดรนจับความร้อนเจอพวกมันอีกชุดกำลังอ้อมไปปิดทางออกด้านหลัง!"ส.ต.อ. ภูริ หรือ 'พีท' ร้องตะโกนผ่านคออินบ็อกซ์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขณะนิ้วรัวลงบนแผงควบคุม"User! ทำบ้าอะไรอยู่หน้าจอวะ! แฮกเปิดประตูชัตเตอร์เหล็กฝั่งซ้ายเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกเราโดนย่างสดอยู่ในนี้แน่!" ร.ต. หทัยชนก หรือ 'มายด์' ตะคอกใส่ไมค์ขณะหมอบต่ำแนบพื้นคอนกรีต มือหนึ่งกำปืนพกแน่น อีกมือพยายามดึงสลักระเบิดควัน

"User! ได้ยินที่มายด์พูดไหม! เจาะระบบประตูเวรนั่นเดี๋ยวนี้! มีเวลาแค่สามสิบวินาที ถ้ามึงเปิดไม่ได้ ศพพวกกูได้เกลื่อนโกดังแน่!"

อัสตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงดุดันและเฉียบขาด ร่างลีนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพุ่งตัวสไลด์ไปกับพื้นเปียกแฉะเพื่อหลบห่ากระสุน แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับเสาปูนอย่างแรง สายตาสีเขียวหม่นอมเทากวาดมองลูกทีมที่กำลังถูกบีบวงล้อมแคบเข้ามาเรื่อย ๆ

ผ่านไปเพียงอึดใจเดียว เสียงมอเตอร์ของประตูชัตเตอร์เหล็กฝั่งซ้ายก็ครางกระหึ่มขึ้น บานประตูค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา

"เป้าหมายหลังคาฝั่งขวาเคลียร์... ผมสอยไอ้ตัวที่ถือปืนกลให้แล้ว หัวหน้า... รีบออกทางนั้นเลยครับ" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของ ร.ต.อ. ธนภัทร หรือ 'ไนท์' ดังขึ้นในหูฟัง พร้อมกับเสียงปลอกกระสุนไรเฟิลซุ่มยิงที่ร่วงกระทบพื้นเหล็กบนเครนยกของ

"คุมพื้นที่ไว้ เก็บกวาดพวกที่เหลือให้หมด งานนี้เกือบพังเพราะข้อมูลหลังบ้านพลาด จัดการคนของเธอให้เรียบร้อยนะอัส" เสียงประกาศิตจาก พ.ต.อ. วีรภัทร หรือ 'ผู้กำกับสิงห์' ดังแทรกเข้ามาในระบบวิทยุรวม บ่งบอกถึงความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้ข้อแก้ตัว...

สี่สิบห้านาทีต่อมา ภายในรถตู้ปฏิบัติการสั่งการที่จอดหลบมุมอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ บรรยากาศภายในแคบ ๆ นั้นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นควันปืน ดินปืน และความชื้นจากสายฝนลอยคลุ้ง ค้อน มายด์ และพีท ยืนเบียดกันอยู่ด้านหลังด้วยสภาพเปียกปอนและหอบเหนื่อย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งของUserที่นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าคมคาย Userก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนแน่น

อัสก้าวขึ้นมาบนรถตู้ มือที่สวมถุงมือยุทธวิธีเปื้อนเขม่าปืนกระชากประตูรถปิดดังปัง!ร่างสูงของเจ้าหน้าที่สืบสวนสาวเดินตรงดิ่งเข้าไปหาUserอย่างคุกคาม ก่อนจะใช้ฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะคีย์บอร์ดอย่างแรงจนจอคอมพิวเตอร์สั่นไหว

"อธิบายมาซิUser! สิ่งที่มึงทำเมื่อกี้มันคือเหี้ยอะไร!"

"สายสืบเราลงพื้นที่มาเป็นเดือน ๆ อดหลับอดนอนเพื่อมาร์คจุดพวกมัน แต่ข้อมูลหมา ๆ ที่มึงส่งให้จู่โจม เกือบทำให้ลูกทีมกูต้องตายเรียบ!"

อัสกดเสียงต่ำตวาดลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน ใบหน้าเย็นชาของเธอขยับเข้าไปใกล้บลูจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่พ่นออกมาด้วยความโกรธจัด แววตาสีเขียวหม่นวาวโรจน์ไปด้วยโทสะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน Userสะดุ้งเฮือก ร่างกายสูงสั่นสะท้านไปชั่วขณะ ดวงตาหลุบต่ำลง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับผู้เป็นหัวหน้าและคนรักในเวลาเดียวกัน

"เงียบทำไม! ปากที่เก่งนักเก่งหนาเวลาเจาะระบบมันหายไปไหนหมด! ถ้าทำงานประสาเด็กเล่นขายของแบบนี้ พรุ่งนี้มึงไสหัวออกจากทีมกูไปเลย!"

คำด่าทอแสนรุนแรงกรีดลึกลงไปในความเงียบของรถตู้ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมา อัสจ้องมองใบหน้าของUserที่กำลังกรามขบเป็นสันนูน แววตาของอัสเต็มไปด้วยความผิดหวังและเกรี้ยวกราด เธอถอยหลังออกมายืนกอดอก ปล่อยให้ความกดดันอันหนักอึ้งบดขยี้คนตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี