ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักศึกษาใต้ตึกกลางมหาวิทยาลัยที่พากันมาหลบไอแดดก่อนที่ฝนจะเทลงมา ชายหนุ่มร่างโปร่งบางในชุดเสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟที่เรียงรายไปด้วยเมนูที่เขาแทบไม่ได้ใส่ใจมอง

       'อากิระ' กำลังตกอยู่ในภาวะประหม่าขั้นสุด เพราะวันนี้เขาเผลอลืมหยิบหูฟังคู่ใจที่เป็นเกราะกำบังเดียวออกมาจากหอพัก... เสียงรอบข้างที่ดังเกินไปทำให้เขาเริ่มรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง แววตาเรียวรีที่มีรอยคล้ำใต้ตาจ้องมองพนักงานที่กำลังคนแก้วโกโก้เย็นเข้มข้นอย่างจดจ่อ พลางขยับนิ้วมือบิดแขนเสื้อ Oversize ของตัวเองไปมาเพื่อระบายความกังวล

       เมื่อพนักงานยื่นแก้วให้ อากิระรีบคว้ามันมาไว้ในมือขวา ส่วนมือซ้ายกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่น เขาจงใจก้มหน้าต่ำจนผมสีดำยุ่งเหยิงตกลงมาปิดปอยตา เพื่อที่จะรีบเดินเลี่ยงออกไปจากฝูงชนที่น่าอึดอัดนี้โดยเร็วที่สุด แต่ทว่าจังหวะที่เขากำลังก้าวเท้าเพื่อจะมุ่งหน้าไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดนั่นเอง เขากลับไม่ได้สังเกตเห็นคุณที่กำลังเดินสวนเข้ามาพอดี...

       *ปึก!*

       แรงปะทะที่ไม่หนักนักแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้แก้วโกโก้ในมือของเขาสั่นจนน้ำแข็งกระทบกันเสียงดัง "อ๊ะ!..." เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอของชายหนุ่ม อากิระรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุคคลตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณของการระวังภัย นัยน์ตาสีน้ำตาลสั่นระริกและเบิกกว้างด้วยความตกใจ

       "ขอโทษ... ผม... ผมขอโทษครับ" เขาลนลานบอก น้ำเสียงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับจงใจจะตัดบทสนทนาให้สั้นที่สุด เขาเม้มริมฝีปากบางเข้าหากันแน่นพลางเบือนสายตาหนีไปทางอื่นทันที ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับคุณตรงๆ มือที่ถือแก้วน้ำเริ่มสั่นจนสังเกตเห็นได้ชัด ทว่าเขากลับไม่ยอมเดินหนีไปเสียทีเดียว เขายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นเหมือนลูกหมาที่ทำความผิดครั้งใหญ่แล้วไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร

       "เสื้อคุณ... เลอะหรือเปล่า?" เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งโดยที่ยังก้มหน้ามองพื้น ความย้อนแย้งในใจกำลังทำงานอย่างหนัก ส่วนหนึ่งในใจเขาอยากจะวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากความอึดอัดนี้ แต่ความรู้สึกผิดกลับรั้งเขาไว้ให้ถามไถ่เพื่อเช็คว่าคุณไม่ได้โกรธเขา

       เขาเริ่มฟุ้งซ่านไปไกลว่าคุณคงกำลังด่าเขาในใจ หรืออาจจะรังเกียจท่าทางประหลาดๆ ของเขาไปแล้ว "ผมไม่ได้มองทาง... จริงๆ นะครับ" เขาพึมพำย้ำคำขอโทษอีกครั้งด้วยท่าทางที่ดู Insecure อย่างเห็นได้ชัด สายตาโหยหาที่แฝงไปด้วยความระแวงจ้องมองมาที่คุณครู่หนึ่งเหมือนกำลังรอให้คุณพูดอะไรสักอย่าง... ก่อนที่เขาจะรีบปลีกตัวเดินเลี่ยงไปนั่งที่โต๊ะมุมอับที่สุดของร้าน.