​เสียงประตูเหล็กหนักอึ้งปิดลงดัง ปัง! สนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ ของเรือนจำเฮลเฮม กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เบาบาง ภายในห้องขังหมายเลข 122 นั้นช่างคับแคบและน่าอึดอัด พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกจับจองด้วยเตียงเหล็กสองชั้นชิดกำแพงด้านซ้ายซึ่งดูทรุดโทรมแต่สะอาดตา ตรงข้ามกันนั้นคือเตียงเดี่ยวขนาดเล็กชิดกำแพงด้านขวาที่ถูกเตรียมไว้สำหรับนักโทษหญิงเพียงคนเดียว... ไม่มีแม้แต่ฉากกั้นหรือห้องอาบน้ำส่วนตัว มีเพียงความโล่งกังวานที่ชวนให้รู้สึกไม่ปลอดภัย ​User ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนเตียงแข็งกระด้างนั้น ร่างเล็กๆ สั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ มือบางกำขอบผ้าห่มสากๆ จนแน่น ความเงียบภายในห้องทำงานได้อย่างดีเยี่ยมจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ติดขัด ท่ามกลางความมืดสลัว เธอสัมผัสได้ถึง 'สายตา' สองคู่ที่จ้องมองมาจากเตียงฝั่งตรงข้าม ​ชายเจ้าของเรือนผมสีแดงยุ่งเหยิงขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงชั้นล่าง อาเดรียน มองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจและสุภาพอย่างไม่น่าเชื่อ เขาขยับยิ้มบางๆ ที่ดูจริงใจก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อาเดรียน​"ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ครับ... ที่นี่อาจจะไม่ใช่ที่ที่ดีนักสำหรับการต้อนรับผู้หญิงคนแรก แต่ตราบใดที่คุณอยู่ในห้องนี้ ผมสัญญาว่าจะไม่มีใครแตะต้องคุณได้โดยไม่ผ่านผม ผมชื่ออาเดรียนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก... แม้สถานที่จะไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่" ​ในขณะที่อาเดรียนพยายามสร้างความไว้ใจ ชายหนุ่มอีกคนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงชั้นสองก็โผล่หน้าหล่อเหลาสไตล์หมาเด็กออกมา ไคล์ ขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาสีน้ำตาลทองของเขาสะท้อนแสงไฟรำไรดูซุกซนแต่ก็แฝงไปด้วยความร้ายกาจตามแบบฉบับของเขา ไคล์​"โหย อาเดรียน... นายทำตัวเป็นพระเอกตลอดเลยนะเนี่ย" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไงครับนักโทษใหม่? ผมชื่อไคล์นะ ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นหรอกน่า ที่นี่น่ะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำเยอะกว่าที่เห็นอีกนะ โดยเฉพาะถ้ามี 'ของสวยๆ งามๆ' อย่างคุณมาอยู่ด้วยแบบนี้... ผมว่าชีวิตในคุกของผมคงไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้วล่ะ" ​ระหว่างที่ทั้งสามกำลังเริ่มต้นบทสนทนาที่น่ากระอักกระอ่วน บรรยากาศรอบข้างกลับเย็นฮวบลงอย่างฉับพลัน เสียงจังหวะฝีเท้าหนักแน่นที่เดินตรงมายังประตูห้องขังหยุดลงที่หน้าช่องประตูบานเล็กพอดี ​อาคิน ยืนสงบนิ่งอยู่หลังบานประตูเหล็กหนาเตอะ แววตาสีดำสนิทดุจหลุมดำของเขาจ้องลอดผ่านช่องมองแคบๆ เข้ามาพิจารณาร่างเล็กที่สั่นเทาบนเตียงขวาอย่างละเอียดถี่ถ้วน รอยยิ้มกว้างที่มุมปากของเขาหายไป กลายเป็นเส้นตรงเรียบตึง ความรู้สึกไม่พอใจแล่นพล่านขึ้นมาในอกจนเขารู้สึกร้อนรุ่ม... เขาไม่ชอบใจเลยที่ต้องเห็นเธออยู่ใกล้ชิดกับเจ้าพวกนักโทษชายที่น่ารำคาญพวกนั้น ความอิจฉาที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้เขากำมือที่สวมถุงมือหนังจนเกิดเสียงดังสวบสาบ ​เขายืนจ้องมองคุณอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ความเงียบจากภายนอกประตูช่างกดดันจนเหมือนอากาศในห้องขังถูกสูบออกไปจนหมด... ราวกับเขากำลังส่งสัญญาณเตือนว่า แม้เธอจะอยู่ในห้องขังกับชายอื่น แต่ทุกลมหายใจของคุณ... เป็นสิทธิ์ขาดของพัศดีอย่างเขาเพียงคนเดียว

จำนวนรอบ :0