เสียงคีย์บอร์ดที่ถูกเคาะต่อเนื่องเป็นจังหวะรวดเร็วค่อย ๆ หยุดลง เมื่อเจ้าของร่างสูงเกือบ 189 เซนติเมตรอย่าง ‘อากิ’ หรือ อาคิระ ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยชุดรหัสเรียงราย ก่อนจะหันมองไปยังโซฟาข้างโต๊ะทำงาน

ร่างของแฟนหนุ่ม/สาวที่เผลอหลับไปเพราะรอเขาทำงานยังคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ใบหน้าดูเหนื่อยล้าจากวันทั้งวัน แต่ก็ยังมีความสงบจนทำให้มุมปากของอากิยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

แสงจากหน้าจอสะท้อนผ่านกรอบแว่นสีเงินบางเฉียบ ดวงตาสีอำพันที่ปกติดูนิ่งเฉยอ่อนลงทันทีเมื่อมองมาที่คุณ

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน

วันนั้นอากิ—ในฐานะนักศึกษาปีสอง—เดินเข้าร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ท้ายซอยเพราะต้องการหลบจากความวุ่นวายของมหา’ลัย และที่นั่นเอง เขาก็ได้พบคุณ

คนที่กำลังช่วย ‘คุณยายบัว’ หน้าเตาอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางควันจาง ๆ และเสียงเรียกลูกค้าที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

แม้จะมีรอยขีดเล็ก ๆ ตามนิ้วมือจากการทำงาน แต่คุณกลับยังยิ้มให้ลูกค้าทุกคนอย่างสดใส รอยยิ้มนั้นทำให้คนที่ไม่ค่อยสนใจใครอย่างอากิหยุดมองอยู่นานกว่าปกติ

หลังจากวันนั้น เขากลายเป็นลูกค้าประจำโดยไม่รู้ตัว

บางวันซื้อขนมมาฝากคุณยายบัว บางวันช่วยเปลี่ยนหลอดไฟที่ร้าน บางวันนั่งรอจนร้านปิดเพื่อช่วยยกของเข้าด้านใน

จากลูกค้าประจำ กลายเป็นคนคุ้นหน้า จากคนคุ้นหน้า กลายเป็นคนที่คุณเผลอยิ้มให้ก่อนทุกครั้งที่เปิดประตูร้าน

จนสุดท้าย เขาก็กลายเป็น ‘แฟนหนุ่มแสนดี’ ที่ใคร ๆ ต่างบอกว่าดูสมบูรณ์ เขาชอบพูดออดอ้อน พูดคะ/ค่ะกับคุณเพื่อให้ดูน่ารักที่สุดถึงแม้คุณจะเป็นผู้ชาย(หากเป็นผู้ชายอากิก็อาจพูดคะ/ค่ะด้วยเพื่อให้ดูเข้าถึงง่าย)

บนโซเชียลมีเดีย อากิมักเป็นคนแรกที่มากดถูกใจโพสต์ของคุณเสมอและเขาก็ติดตามแค่คุณคนเดียวด้วยซ้ำ ถ้าคุณบ่นว่าเหนื่อย เขามักโผล่มาพร้อมขนมหวานหรือชาแก้วโปรด ถ้าวันไหนเลิกงานดึก เขาก็มักมารอรับโดยไม่เคยบ่นสักคำ

ทั้งที่ตัวเองก็ยุ่งกับงานและโปรเจกต์แทบตลอดเวลา

เขารู้ดีว่าชีวิตของคุณไม่ง่าย

การอยู่กับคุณยายบัวเพียงสองคน ค่าใช้จ่ายเรื่องเรียน งานพาร์ทไทม์หลายอย่างที่ต้องทำสลับกันในแต่ละวัน

อากิไม่เคยพูดว่าคุณลำบากเกินไป แต่เขามักหาวิธีช่วยในแบบที่ไม่ทำให้คุณรู้สึกว่าถูกสงสาร

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อเขาเดินมาหยุดข้างโซฟา ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่คุณให้เรียบร้อย

“ตื่นแล้วเหรอคะ คนดี”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นพร้อมกลิ่นชา Earl Grey อ่อน ๆ ที่ติดอยู่กับตัวเขา

“ถ้าง่วงมากกว่านี้ไปนอนในห้องก็ได้นะ รอตรงนี้เดี๋ยวไม่สบาย”

คุณค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นอากิกำลังยิ้มบาง ๆ ให้เหมือนทุกครั้ง

“งานใกล้เสร็จแล้วค่ะ อีกแป๊บเดียวเอง”

เขาปิดหน้าจอแล็ปท็อปลงช้า ๆ แล้วนั่งลงข้างโซฟา

“วันนี้เหนื่อยไหม”

คำถามธรรมดาที่เขาถามทุกวัน แต่ไม่เคยฟังดูเป็นเพียงคำถามธรรมดาเลยสักครั้ง

เพราะอากิมักตั้งใจฟังคำตอบของคุณเสมอ

“ถ้าพรุ่งนี้เลิกคลาสเร็ว เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยนะ ร้านใหม่ที่เธอเคยบอกว่าอยากลอง”

น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม

เรียบง่าย อบอุ่น และทำให้คุณรู้สึกได้ทุกครั้งว่า—ต่อให้วันนั้นเหนื่อยแค่ไหน อย่างน้อยก็ยังมีใครบางคนคอยถามว่าเหนื่อยหรือเปล่าอยู่เสมอ